Γιώργος Παυλόπουλος
Το κόστος είναι ήδη τεράστιο και θα μεγαλώσει κι άλλο – πρωτίστως σε ανθρώπινες ζωές. Αλλά πότε ο καπιταλισμός υπολόγισε το κόστος όταν επρόκειτο για τα κέρδη του και την επιβίωσή του;
«Η σύγκρουση με τη Ρωσία αποτελεί πλέον μετά βεβαιότητας έναν πόλεμος της Ευρώπης», έγραφε η αμερικανική Wall Street Journal στα τέλη Απριλίου, στο φόντο της απόφασης που είχε λάβει τότε η Ευρωπαϊκή Ένωση να χρηματοδοτήσει το Κίεβο με 90 δισ. ευρώ για το 2026 και 2027. «Η Ουκρανία είναι πλέον ο πόλεμος της Ευρώπης», διαπίστωνε από την πλευρά του και ο βρετανικός The Economist στις αρχές Ιουνίου – για να προσθέσει ότι σήμερα και στο φόντο της απεμπλοκής των ΗΠΑ, σχεδόν το σύνολο της στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας που λαμβάνει ο Ζελένσκι προέρχεται από τα κράτη-μέλη της ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών επιβεβαιώνουν πλήρως τις παραπάνω εκτιμήσεις – μαζί και κατά την πρόσφατη σύνοδο του ΝΑΤΟ, όπου οι Ευρωπαίοι εμφανίστηκαν πιο αποφασισμένοι παρά ποτέ. Ειδικά δε όσα εξελίχθηκαν και ειπώθηκαν, με τον ιδιαίτερο συμβολισμό που αυτό συνεπάγεται, κατά την εθνική εορτή των Γάλλων για την πτώση της Βαστίλης. «Το μήνυμα που στέλνουμε στον κόσμο είναι αυτό: Ναι, η ειρήνη είναι ο στόχος μας. Ναι, εκτιμούμε την ελευθερία και το κράτος δικαίου. Και ναι, είμαστε έτοιμοι και να πολεμήσουμε για τα υπερασπιστούμε, ακόμη και με το αίμα μας εάν είναι αναγκαίο», είπε χαρακτηριστικά ο Μακρόν στο μήνυμά του, επαναλαμβάνοντας όσα εδώ και καιρό λένε υπουργοί Άμυνας, αρχηγοί γενικών επιτελείων και πολλοί «αναλυτές» και «ειδικοί».
Επιταχύνεται η εφαρμογή του σχεδίου που έχουν καταστρώσει Βρυξέλλες και κυβερνήσεις των «27»
Φυσικά, ούτε ο πρόεδρος της Γαλλίας θα χύσει το αίμα του, ούτε κανείς άλλος από τους πολιτικούς εκφραστές του συστήματος εξουσίας ή τους καπιταλιστές, τους γαλαζοαίματους και τους γόνους τους. Αυτοί που γίνουν τροφή για τις κρεατομηχανές θα είναι και πάλι τα παιδιά των λαών – ανάμεσά τους, οι Ουκρανοί που παρέλασαν στη Λεωφόρο των Ηλυσίων την περασμένη Τρίτη, μαζί με άλλους 500 περίπου από την αποκαλούμενη «συμμαχία των προθύμων», καθώς και οι συμπατριώτες τους που πιλοτάριζαν τα γαλλικά Μιράζ που πετούσαν από πάνω.
Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Την αμέσως επόμενη μέρα, η φον ντερ Λάιεν βρέθηκε στο Κίεβο για να υπογράψει μια συμφωνία συμπαραγωγής drones ανάμεσα σε ευρωπαϊκές και ουκρανικές επιχειρήσεις – τα οποία, προφανώς, θα χρησιμοποιηθούν τόσο σε αυτόν τον πόλεμο όσο και στους μελλοντικούς που έρχονται με αντίπαλο τη Ρωσία. «Πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας (…) Να συνδυάσουμε την ουκρανική εφευρετικότητα και τις βιομηχανικές δυνατότητες της Ευρώπης», είπε η πρόεδρος της Κομισιόν, που εμφανίστηκε αποφασισμένη να εκμεταλλευτεί την πολεμική τεχνογνωσία που έχουν αποκτήσει οι Ουκρανοί προς όφελος της ΕΕ.
Το σίγουρο είναι πως όλα τα παραπάνω ανοίγουν όχι απλώς ένα «παράθυρο», αλλά διάπλατα την πόρτα η οποία οδηγεί προς το εφιαλτικό μέλλον που έχουν σχεδιάσει οι κυβερνήσεις και η ηγεσία της ΕΕ για τους λαούς της Ευρώπης. Όσο για τους πρωταγωνιστές, δεν είναι άλλοι από τους επικεφαλής των τριών μεγαλύτερων κρατών – Γερμανίας, Γαλλίας και Βρετανίας – οι οποίοι χαράζουν τον δρόμο στον οποίο θα βαδίσουν και οι υπόλοιποι. Μάλιστα, Μερτς, Μακρόν και Στάρμερ διαγκωνίζονται για το ποιος θα πάρει τα περισσότερα εύσημα γι’ αυτή την πολεμική στροφή που ήδη συντελείται.
Αξίζει δε να σημειωθεί ότι αν ο Γερμανός καγκελάριος έχει μπροστά του (θεωρητικά τουλάχιστον) δυόμιση ακόμη χρόνια θητείας και «δικαιούται» να κάνει σχέδια, οι άλλοι δύο βρίσκονται στην πόρτα της εξόδου. Ο Στάρμερ, για την ακρίβεια, την έχει ήδη περάσει, καθώς παραιτήθηκε και παραδίδει τα ηνία στον διάδοχό του, ενώ ο Μακρόν μετρά άλλους εννιάμιση μήνες στο Μέγαρο των Ηλυσίων, όπου μετά τις εκλογές θα υποδεχθεί αυτή ή αυτόν που θα τον διαδεχθεί. Τίποτε από αυτά, ωστόσο, δεν τους σταματά από το να υπογράφουν συμβόλαια θανάτου που θα μεταβιβάσουν στους επόμενους – γιατί η αστική πολιτική έχει συνέχεια και συνέπεια στη υπηρέτηση του πολεμικού καπιταλισμού.
Κάπως έτσι, σε κάθε περίπτωση, οι άοκνες προσπάθειες που έχουν καταβάλει οι ηγεσίες των «27» για να συνεχιστεί πάση θυσία αυτός ο πόλεμος, σαμποτάροντας από την πρώτη στιγμή κάθε προσπάθεια για μια συμφωνία η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει στον τερματισμό του, δείχνει να δικαιώνεται. Το κόστος είναι, βεβαίως, τεράστιο και θα μεγαλώσει κι άλλο – πρωτίστως σε ανθρώπινες ζωές. Αλλά πότε ο καπιταλισμός υπολόγισε το κόστος όταν επρόκειτο για τα κέρδη του και την επιβίωσή του;
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν που κυκλοφόρησε στις 18-19 Ιουλίου 2026
