Νίκος Ξηρουδάκης, μέλος του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών
Σε άρθρο του στην «Εφ.Συν.» με τον τίτλο «Πώς βλέπω την ενότητα της Αριστεράς», ο Γιάνης Βαρουφάκης «ανοίγει» τα ψηφοδέλτιά του σε επιλεγμένα από τον ίδιο στελέχη άλλων οργανώσεων. Ηδη από τον τίτλο, κυριαρχεί η προσωπική ματιά του επικεφαλής. Στο κείμενο, οι «αριστίνδην» καλούνται, εφ’ ενός ζυγού, να ενταχθούν άκριτα στα ψηφοδέλτια του ΜέΡΑ25, συμβάλλοντας στον αγώνα τον καλό της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης. Από την Αριστερά στην κατανάλωση.
Μερικά ερωτήματα: Ρωτήθηκαν άραγε όσοι δημόσια στιγματίζονται (περί αυτού πρόκειται), πριν προσκληθούν να «εκπροσωπήσουν» τους συντρόφους τους; Ρωτήθηκαν οι οργανώσεις αν δέχονται να εκπροσωπηθούν «εκ προσωπικοτήτων»; Οι δυνάμει ψηφοφόροι, που προϋπολογίζονται ερήμην τους στην κάλπη του ΜέΡΑ25; Μιλάμε για ψηφοφόρους της Αριστεράς, μην ξεχνάμε. Και καλά αυτοί. Τα μέλη του ΜέΡΑ25 τα ρώτησε κανείς; Ή πρόκειται για αρχηγική απόφαση παρασκηνίου, κατά το «έλα/φύγε» ΑΡΑΣ/ΛΑΕ;
Οταν στο κεντρικό προσκήνιο, η πολιτική είναι εκ προοιμίου δεδομένη, σε ατλαντικές και ευρωενωσιακές ράγες, οι μεταπηδήσεις και οι ατομικές πιρουέτες δεν ξενίζουν. Στην Αριστερά όμως; Για τους μαρξιστές έχει όρια ο ρόλος της προσωπικότητας στην Ιστορία, όσο απαστράπτουσα και αν είναι.
Στην Αριστερά η ενότητα προϋποθέτει στέρεη πολιτική βάση, μακριά από λογικές κοινοβουλευτικής επιβίωσης και, πρώτα απ’ όλα, ενότητα της Αριστεράς με τον σκοπό της, την αλλαγή της κοινωνίας. Χωρίς αυτό, η διάσπαση καραδοκεί στην πρώτη γωνία. Ποιος δεν θυμάται πόσο λοιδορήθηκε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που δεν υποκλίθηκε στις Σειρήνες του ΣΥΡΙΖΑ… Ιερεμιάδες είχαμε ακούσει τότε κατά των οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Αυτοί που σάλπιζαν «να διαλυθούν τα μαγαζάκια!», στο όνομα της μεγάλης ενότητας, ακόμα διασπώνται. Εκλογικά ατελέσφορη θα αποδειχθεί και ενδεχόμενη επαναφορά της στη μικροκλίμακα. Στις εκλογές, τον λόγο έχει η Αλγεβρα, όχι η ολοκλήρωση κατά παράγοντες.
Χαρακτηριστικό της περιόδου και των τεκτονικών αναδιατάξεων του πολιτικού σκηνικού, τα αρχηγικά κόμματα. Προσωποκεντρικό κόμμα και το ΜέΡΑ25, διέπεται από τον άκρατο φιλοευρωπαϊσμό του επικεφαλής του. Αντιπαρέρχεται τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και τη συνακόλουθη αδήριτη ανάγκη αντικαπιταλιστικού μετώπου μέσω της επινόησης της τεχνοφεουδαρχίας και της χρεοκρατίας. Η πρόσοδος έχει αντικαταστήσει το καπιταλιστικό κέρδος! Αποφεύγει τον στόχο της εξόδου από το ΝΑΤΟ λέγοντας ότι «το ΝΑΤΟ πρέπει να πεθάνει». Ομως το ΝΑΤΟ δεν πρόκειται να πεθάνει από μόνο του χωρίς μια πορεία ρήξης και αποχώρησης κάθε χώρας από αυτό.
Μιλάει για ενίσχυση μιας «πραγματικά λειτουργούσας Ευρωπαϊκής Αμυντικής Ενωσης». Μόνο που, ενισχυόμενη η Ε.Ε., δεν θα στέρξει από μόνη της στην «Επανάκτηση» όσων μας άρπαξαν, χωρίς σύγκρουση με την αστική εξουσία και ιδιοκτησία και τους θεσμούς της.
Δεν θα ήταν αμετροέπεια να πει κανείς ότι σήμερα, η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι πιο ρεαλιστική και πρακτικά εφαρμόσιμη από τα διάφορα κοινοβουλευτικά αντιπολιτευτικά αφηγήματα: οροφή η κατάκτηση της επίζηλης δεύτερης θέσης, άσκηση αποτελεσματικής -αυτή τη φορά- αντιπολίτευσης και σε μια-δυο τετραετίες διεκδίκηση της κυβέρνησης και ζήσε Μάη μου… Στη μικροκλίμακα, οροφή η κατάκτηση της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης.
«Πού είναι η Αριστερά σήμερα;» αναρωτιέται το άρθρο. Δεν έχουμε το μονοπώλιο στο ΜέΡΑ25, αναφέρει. «Αριστερά είναι εδώ!» ήταν όμως ο τίτλος της κεντρικής εκδήλωσης τρεις μέρες πριν. Ωστόσο, η Αριστερά είναι αλλού. Στις φτωχογειτονιές και στους χώρους δουλειάς. Εκεί που αναπνέει και παλεύει η εργατική τάξη και η νεολαία, στις διαδηλώσεις και τις άγριες απεργίες, στα κινήματα πόλης, στην αγωνιστική διεκδίκηση του δίκιου, στους δρόμους του αγώνα.
Οσο για τη διεύρυνση, αυτή επιγράφεται πάντα «ΜέΡΑ25» και περιστρέφεται γύρω από τις απόψεις του επικεφαλής. Οποιος, αντιλαμβανόμενος τα πολιτικά υποκείμενα ως συλλογικότητες και όχι ως προσωπικότητες, ως μεμονωμένα άτομα, αποφεύγει τη νεότευκτη αρχηγική ΕΛΑΣ (όπου κι αν μπαίνουν οι τελείες), δεν έχει λόγο να «γοητευτεί» από την πρόσκληση του ΜέΡΑ25.
Για το μαχόμενο όμως αντικαπιταλιστικό δυναμικό, στη θέση του εκλεκτικισμού, της «αριστείας», των εκπροσώπων για την πάση θυσία κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, η συλλογικότητα δεν είναι απλώς μια αυταξία, αλλά εργαλείο μάχης για την ανατροπή.
