Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη – ΕΛΑΣ είναι το όνομα του κόμματος, την ιδρυτική παρουσίαση του οποίου παρουσίασε την Τρίτη το βράδυ ο Αλέξης Τσίπρας σε μια φαντασμαγορική εκδήλωση στην πλατεία του Θησείου με φόντο την Ακρόπολη, που κυριαρχούσε το επικοινωνιακό στοιχείο και θύμιζε περισσότερο λανσάρισμα προϊόντος παρά πολιτικού φορέα.
Όπως γίνεται φανερό η συζήτηση για το όνομα επισκίασε ακόμα και τους θεατρινισμούς που έκανε ο Αλέξης Τσίπρας με το κοριτσάκι με τα λευκά και τη «διακήρυξη» εμπνευσμένους από τις φιέστες του Ανδρέα Παπανδρέου και τη διακήρυξη της 3ης Σεπτεμβρίου αντίστοιχα. Το κόμμα θα λέγεται ΕΛΑΣ. Το πλήρες όνομα είναι απλά για να βγαίνει το ακρωνύμιο. Είναι μια πιασάρικη, memorable όπως λένε οι επικοινωνιολόγοι, αλλά καθόλου πρωτότυπη επιλογή που προκάλεσε αντιδράσεις.
Παραπέμπει αυτόματα στην προηγούμενη επίσημη ονομασία της χώρας, (ηχητικά πανομοιότυπη με την Ελλάς), τον ΕΛΑΣ της εθνικής αντίστασης αλλά και το ακρωνύμιο της απεχθούς Ελληνικής Αστυνομίας με την οποία ο Αλέξης Τσίπρας καλούσε παλαιότερα να «συμφιλιωθούμε». Με άλλα λόγια ο Τσίπρας θέλει να είναι «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ». Προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον συστημισμό, την πατριωτική πλειοδοσία και τη συμβολική κληρονομιά της Αντίστασης, με την Αριστερά να είναι στο όνομα αλλά όχι στην πολιτική κατεύθυνση και το πρόγραμμα.
Ωστόσο, αυτή η σύνθεση είναι άκρως αντιφατική. Δεν γίνεται να είναι κάποιος και με το έθνος, την αστυνομία και ταυτόχρονα με τους αντάρτες. Ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς ότι την περίοδο της «πρώτης φοράς Αριστερά» η κυβέρνησή του παρέταξε τα ΜΑΤ και έριξε χημικά σε φοιτητές, εργαζόμενους και συνταξιούχους. Δεν ξέρεις όπως έγραψαν χρήστες στο διαδίκτυο αν θα ψηφίζεις στην κάλπη ΕΛΑΣ έχοντας στο μυαλό σου το ΕΑΜ και τελικά θα σου βγαίνει Ελληνική Αστυνομία.
Σε πολιτικό επίπεδο η καπηλεία του ονόματος ΕΛΑΣ είναι πολλαπλά προβληματική όχι γιατί αποτελεί ιδιοποίηση εθνικής ονομασίας (μένει να φανεί αν θα περάσει από τον Άρειο Πάγο), αλλά γιατί επιχειρεί να καπηλευτεί την παράδοση και ιστορία της εθνικής αντίστασης για ένα προσωποπαγές μεταπολιτικό μόρφωμα. Με ανάλογο τρόπο ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζει τον εαυτό του ως κληρονόμο της ιστορίας της Αριστεράς μέχρι το 1974, που στη συνέχεια. μεταπήδησε στο ΠΑΣΟΚ και στη συνέχεια -προσπερνώντας το ΚΚΕ- ΚΚΕ Εσωτερικού και τον Συνασπισμό της Δαμανάκη- μετουσιώθηκε στον δικό του ΣΥΡΙΖΑ του «πρώτη φορά Αριστερά».
- Πρώτον: Δεσμευόμαστε για Ζωή με Αξιοπρέπεια
- Δεύτερον: Δεσμευόμαστε για ισχυρή Δημοκρατία χωρίς Ασυλίες Για διαφάνεια και έλεγχο σε κάθε επίπεδο της εξουσίας και του δημόσιου χρήματος.
- Τρίτον: Δεσμευόμαστε για μια ισχυρή Οικονομία Δίκαιης Ανάπτυξης και Αξιοπρέπειας. Για αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου με έμφαση στην αγροτική παραγωγή και τη μεταποίηση.
- Τέταρτον: Δεσμευόμαστε για Κοινωνικό Κράτος Δικαιωμάτων απέναντι στη κερδοσκοπία. Για να γίνουν ξανά δικαίωμα για όλους και όχι προνόμια για λίγους η υγεία, η παιδεία, η κοινωνική προστασία, η στέγη και ο πολιτισμός.
- Πέμπτον: Δεσμευόμαστε για μια Ανθεκτική Ελλάδα σε έναν Κόσμο Διαρκών Κρίσεων. Για προστασία και ασφάλεια απέναντι στις κρίσεις την ενεργειακή ανασφάλεια και τις ακραίες συνέπειες της κλιματικής αλλαγής.
- Έκτον: Δεσμευόμαστε για Ψηφιακή Δημοκρατία και Κυριαρχία. Για Εθνικές τεχνολογικές υποδομές με ρήτρες κυριαρχίας.
- Έβδομον: Δεσμευόμαστε για μια Ισχυρή Ελλάδα που Θωρακίζει τα Δικαιώματά της και Χτίζει Γέφυρες Ειρήνης. Για Νέα Εθνική Πυξίδα με επιστροφή στην πολυδιάστατη και ενεργητική εξωτερική πολιτική.
Από τη διακήρυξη απουσιάζει κάθε αναφορά στην ΕΕ και το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας που εξακολουθεί να αποτελεί το πλαίσιο χάραξης οικονομικής πολιτικής ακόμα και στη «μεταμνημονιακή περίοδο», στην οποία ισχύουν τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα και οι αντεργατικές ρυθμίσεις, που ο Τσίπρας και οι μνημονιακές κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ, όπως και οι αντίστοιχες των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ φόρτωσαν για δεκαετίες στον λαό.
