Λουκάς Καβακλής
Τα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον άκρατου ανταγωνισμού, δολοφονίας κάθε παιδικότητας, μόνιμης αξιολόγησης – απόρριψης – κατηγοριοποίησης
Αυτές οι γραμμές δεν θα έπρεπε ποτέ να γραφτούν. Όταν δυο νέα παιδιά οδηγούνται στην απελπισία, και τελικά στην αυτοκτονία, κράτος και κοινωνία θα πρέπει να αναρωτηθούν τι έκαναν για να οδηγήσουν δυο νέα κορίτσια σε μια τέτοια ενέργεια.
Πολλοί βγήκαν χαιρέκακα και μίλησαν για ψυχολογική αδυναμία, για υπέρμετρη ευαισθησία, για αδιαφορία του κοντινού τους περιβάλλοντος.
Κάποιοι άλλοι, είπαν ότι η ζωή δεν τελειώνει στις πανελλήνιες εξετάσεις, ότι υπάρχουν και άλλες ευκαιρίες και άλλες τέτοιες κοινοτoπίες, που συσκοτίζουν ακόμα περισσότερο τις πραγματικές αιτίες που οδηγούν τη νέα γενιά σε αδιέξοδα.
Αποκορύφωμα η τραγική δήλωση του υφυπουργού Παιδείας Ν. Παπαϊωάννου σε τηλεοπτικό σταθμό, ότι η κυβέρνηση με τον νέο τρόπο εισαγωγής στα ΑΕΙ, αποφορτίζει τις πανελλαδικές εξετάσεις αφού πλέον τα παιδιά θα δίνουν και στα τρία χρόνια του Λυκείου εξετάσεις εισαγωγής! Στον ψυχολογικό φόρτο των εξετάσεων το υπουργείο απαντά με τον τριπλασιασμό τους! Προτείνει ψυχολογική στήριξη, προγράμματα αντιμετώπισης άγχους κ.λπ. , ψυχολόγους όχι μόνιμους αλλά ντελίβερι σε 4-5 σχολεία. Ασπιρίνες για τον καρκίνο που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει.
Όλες αυτές οι «εξηγήσεις» και «αναλύσεις» έχουν ένα κοινό στοιχείο. Την ατομική ευθύνη του καθενός/καθεμιάς να αντέξει σε όλα αυτά που το σύστημα του ζητάει να αντέξει. Λειτουργεί ως πλυντήριο των ευθυνών κράτους, κυβερνήσεων, καπιταλιστικού συστήματος.
Τι καλείται λοιπόν ένα νέο παιδί να αντέξει;
Ένα σχολείο που χρονιά με τη χρονιά η ύλη δυσκολεύει, γίνεται ακόμα πιο απαιτητική. Η ύλη του πανεπιστημίου εισβάλλει στο Λύκειο, του Λυκείου στο Γυμνάσιο, του Γυμνασίου στο Δημοτικό, ακόμα και στοιχεία των πρώτων τάξεων του Δημοτικού στο Νηπιαγωγείο, χωρίς να μαθαίνουν τα παιδιά. Όποιος δεν μπορεί να ανταπεξέλθει νιώθει «άχρηστος» από την πιο τρυφερή ηλικία.
Ένα σχολείο με πολυπληθείς τάξεις, εξεταστικό κάτεργο. Στο Δημοτικό πολλαπλασιάζονται τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις για Ωνάσεια, Πρότυπα Γυμνάσια. Σε αυτά σπρώχνει όλη η φιλολογία της «αριστείας», η απατηλή ελπίδα των γονιών για «καλύτερα σχολεία», η απαξίωση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης από όλες τις κυβερνήσεις. Στο Γυμνάσιο οι εξετάσεις δυσκολεύουν και οι πιο «προνοητικοί» γονείς έχουν ήδη ξεκινήσει στα παιδιά φροντιστήρια. Το Λύκειο με το νέο σύστημα εισαγωγικών, πανελλαδικές εξετάσεις και στις τρεις τάξεις, χάνει όποια μορφωτική αξία του είχε απομείνει και γίνεται αδιάκοπο εξεταστικό κέντρο. Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής και ειδικός συντελεστής βαρύτητας σε κάθε μάθημα έρχονται να πολλαπλασιάσουν τις δυσκολίες.
Κοινωνικές επιστήμες, Καλλιτεχνικά Μαθήματα θεωρούνται «άχρηστη γνώση» και το κράτος τα ξεφορτώνεται από την ύλη. Μόνο ότι είναι χρήσιμο για την αγορά και το κεφάλαιο. Γιατί το κεφάλαιο καθορίζει τι είδους μελλοντικό εργαζόμενο χρειάζεται.
Όλα αυτά σε ένα περιβάλλον άκρατου ανταγωνισμού, δολοφονίας κάθε παιδικότητας, μόνιμης αξιολόγησης – απόρριψης – κατηγοριοποίησης. Όπου οι εκπαιδευτικοί προσβάλλονται, ενοχοποιούνται, ακυρώνονται.
Τα παιδιά, οι έφηβοι «ενηλικιώνονται» με τη βία από πολύ μικρή ηλικία.
Αν περάσεις σε ΑΕΙ και εκεί νέοι φραγμοί, διαγραφή αν καθυστερήσεις και το πτυχίο δεν αρκεί. Μεταπτυχιακά, διδακτορικά επί πληρωμή, διαρκείς καταρτίσεις με προσωπικό κόστος και ευθύνη.
Αν όχι κακοπληρωμένος εργαζόμενος στον τουρισμό, την εστίαση, ανειδίκευτος εργάτης στις κατασκευές, υπάλληλος και ο μισθός φτάνει για τον μισό μήνα και αυτό με αιματηρή οικονομία.
Μετά από όλες αυτές τις συμπληγάδες πέτρες έρχεται το φάσμα της ανεργίας, της ελαστικής εργασίας, της κακοπληρωμένης δουλειάς.
Ακόμα και ο λεγόμενος ελεύθερος χρόνος κανονικοποιείται και «οργανώνεται». Παιχνίδι οργανωμένο και όχι ελεύθερο, κοινωνικοποίηση με πρόγραμμα. Δραστηριότητες, ξένες γλώσσες, υπολογιστές, κέντρα μελέτης, φροντιστήρια μετατρέπουν τον εξωσχολικό χρόνο σε άλλο ιδιότυπο χώρο εγκλωβισμού και χρησιμοθηρίας για τα παιδιά.
Και όταν σκιρτήσει η εφηβική ψυχή και αγανακτήσει με όλα αυτά ή με αυτά που την πνίγουν συνολικότερα στην κοινωνία, η καταστολή έρχεται ως τιμωρός. Η νεολαία δεν πρέπει να σκέφτεται, να αμφισβητεί, να διεκδικεί.
«Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί
Οι ονειροπόλοι, οι χαμένοι, οι τρελοί
Είναι επικίνδυνοι όλοι αυτοί
Θα έπρεπε κιόλας να ‘χουν ήδη συλληφθεί».
«Ακίνδυνο Τραγουδάκι» Τρύπες (από το άλμπουμ Μέσα στη Νύχτα των Άλλων)
Καταλήψεις μαθητικές που σπάνε από αγανακτισμένους γονείς, αστυνομία και «πρόθυμους» διευθυντές σχολείων ή εκπαιδευτικούς. Μαθητοδικεία για τις καταλήψεις για τη δολοφονία των Τεμπών ή τη στήριξη του απεργού πείνας Ρούτσι ή τη συμμετοχή σε αντιπολεμικές κινητοποιήσεις.
Σωματικός έλεγχος, προληπτικές προσαγωγές, αστυνομική βία, στις διαδηλώσεις. Αστυνομία, ΜΑΤ στις σχολές και εικόνες παιδιών, των παιδιών μας, με χειροπέδες που θυμίζουν Γάζα και σιωνιστική βία.
Σε αυτά και πολλά άλλα πρέπει να αντέξει ένας νέος άνθρωπος πάντα με ατομική ευθύνη και προσπάθεια.
Ο καπιταλισμός της εποχής μας, ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός της δικτατορίας των Πολυεθνικών Πολυκλαδικών Μονοπωλίων, των πολεμικών συγκρούσεων δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι δολοφονεί. Φυσικά, ψυχολογικά, συναισθηματικά.
Είναι καιρός να ανοίξουμε τους αδιάβατους δρόμους της απελευθέρωσης από αυτή τη σκλαβιά με συλλογικούς όρους. Για μια παιδεία που μορφώνει και καλλιεργεί, μια εργασία που δημιουργεί, μια ελευθερία που ανυψώνει, μια κοινωνία και φύση που οι σχέσεις ανθρωπεύουν και ομορφαίνουν τον άνθρωπο.
Αρκετά ρε μ…… με τη κονόμα και τις μ…… σας μας γ……….
Αρκετά ρε …… αρκετά!!! Νισάφι πια (Lost Bodies Αρκετά)
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ που κυκλοφόρησε στις 16-17 Μαΐου 2026
