Άννα Γαϊτανίδου
▸Η φριχτή υπόθεση της Μυρτώς στην Κεφαλονιά με χαρακτηριστικά γυναικοκτονίας, καθώς το φύλο της την κατέστησε ευάλωτη σε όλα τα στάδια που οδήγησαν στον θάνατό της, ανέδειξε πολύ σοβαρά θέματα.
Η πατριαρχία σκοτώνει κατ’ επανάληψη και με πολλούς τρόπους. Τους τρεις θύτες τους ένοιαζε πολύ περισσότερο να βγάλουν τη Μυρτώ από το ξενοδοχείο, να καθαρίσουν το δωμάτιο από τις αποδείξεις και να σώσουν τον εαυτό τους, παρά να προσφέρουν σε μια γυναίκα την πλήρη βοήθεια που χρειαζόταν. Την άφησαν σε ένα κρύο πεζούλι, μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο και προσποιήθηκαν τους τυχαίους περαστικούς. Πολύ πιο εύκολα αφήνεις μια γυναίκα να κινδυνέψει και να πεθάνει, πολύ πιο πολύ αξίζει η δική τους ζωή εκτός φυλακής από τη Μυρτώ.
Έπειτα, ο δομικός σεξισμός έδωσε τον κυρίαρχο τόνο σε κανάλια και sites, και με τη σειρά του ακολούθησε κι ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας, όπου οι επιλογές της Μυρτώς έγιναν αντικείμενο χλευασμού κι ειρωνείας, σκύλευαν τους γονείς της και την ίδια σκοτώνοντάς την ξανά και ξανά. Εργαλειοποιήθηκαν οι φωτογραφίες και η ζωή της, με σκοπό την αύξηση της θεαματικότητας και το χάιδεμα των πιο σκοτεινών ενστίκτων: το θύμα έφταιγε που πέθανε. Η ενοχοποίηση των γυναικών θυμάτων είναι μια από τις χειρότερες μορφές έμφυλης καταπίεσης, ενώ το γεγονός ότι ένας από τους θύτες είναι τρανς γυναίκα οδήγησε σε νέο κύκλο αγριότητας κατά της διαφορετικής σεξουαλικής ταυτότητας. Η υποκρισία χτύπαγε κόκκινο, μιας τα ΜΜΕ έβαλαν εναντίον των κατηγορούμενων, όμως αυτοί ήταν πολύ πιο προστατευμένοι, ελάχιστες φωτογραφίες και πληροφορίες για την ζωή τους βγήκαν στην δημοσιότητα, κυρίως γύρω από τον 26άχρονο αρσιβαρίστα και τις καταγγελίες ότι έδινε το χάπι βιασμού σε γυναίκες. Κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να πεθαίνει για τις λάθος παρέες ή άλλα λάθη που έκανε, καμία γυναίκα δεν πρέπει να είναι νεκρή λόγω του φύλου της και να χάνει τα δικαιώματά της, ακόμα και μετά θάνατον.
Παράλληλα, τέθηκαν θέματα και γύρω από τη χρήση ναρκωτικών, που είναι σύμπτωμα μιας κοινωνίας βίαιης, με διαλυμένο κοινωνικό ιστό, ατομισμό κι άκρατο ανταγωνισμό, χωρίς ελπίδα κι όραμα και δεν αποτελεί μεμονωμένο πρόβλημα. Η ψυχική δυσφορία στον καπιταλισμό είναι τόσο έντονη, που οι άνθρωποι θα ψάξουν να βρουν ατομικές λύσεις με κυρίαρχες τους εθισμούς σε ναρκωτικά, αλκοόλ κ.α. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, των φύλων, της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης κάνουν ναρκωτικά, καθώς έτσι καλύπτονται τα συναισθηματικά κενά, η χρήση επανοηματοδοτεί την ζωή τους και διαμέσου αυτής ανήκουν σε έναν κοινωνικό κύκλο.
Την ίδια στιγμή, ο παγκόσμιος τζίρος της χρήσης ναρκωτικών κυμαίνεται από 426-650 δισ. δολάρια ετησίως, που αντιστοιχεί περίπου στο 1% του παγκόσμιου ΑΕΠ, καθιστώντας το μία από τις μεγαλύτερες «βιομηχανίες» στον κόσμο. Στα κοσμοπολίτικα και τουριστικά μέρη η χρήση στηρίζει την τοπική οικονομία, γιατί η συνδεόμενη ευδαιμονία αυξάνει την κατανάλωση, το πάρτι πρέπει να είναι καθημερινό κι έτσι συχνά αυτό συμβαίνει είτε με την συνεργασία, είτε με την ανοχή της αστυνομίας, των τοπικών κοινωνιών και του κράτους, που φέρουν τεράστιες ευθύνες.
Ο σοκαριστικός θάνατος της Μυρτώς δεν πρέπει να ξεχαστεί. Καμία λιγότερο, κανένα μόνο.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 25-26 Απριλίου 2026
