Ακρίτας Καλούσης
▸Σε κρίσιμη καμπή βρίσκεται η υπόθεση της αγωνίστριας εκπαιδευτικού Χρύσας Χοτζόγλου, η οποία παραμένει σε καθεστώς δυνητικής αργίας για περισσότερο από έναν χρόνο, εν μέσω έντονων αντιδράσεων από τα εκπαιδευτικά σωματεία και οργανώσεις εργαζομένων.
Την Τετάρτη 29 Απριλίου έχει οριστεί νέα συνεδρίαση του Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου, όπου θα κριθεί αν θα παραταθεί η αργία της ή θα υπάρξει άλλη εξέλιξη, ακόμη και το ενδεχόμενο απόλυσης.
Όλα τα εκπαιδευτικά σωματεία καταγγέλλουν ότι η δίωξή της σχετίζεται με τη συνδικαλιστική της δράση και τη στάση της απέναντι στην αξιολόγηση στην εκπαίδευση, κάνοντας λόγο για στοχοποίηση. Επίσης κάνουν λόγο για υπόθεση με ευρύτερη σημασία για τα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα στον δημόσιο τομέα αλλά και την επιδίωξη της κυβέρνησης να ποινικοποιήσει αγώνες που αμφισβητούν στην πράξη την αντιεκπαιδευτική και αντιλαϊκή πολιτική της.
Παράλληλα, την ίδια μέρα θα τεθεί το ερώτημα και για τον Δημήτρη Χαρτζουλάκη! Τόσο εκδικητικοί, πολιτικά, είναι οι «άριστοι» τύπου Λαζαρίδη που περίμεναν ο εκπαιδευτικός να διοριστεί (μετά από επτά χρόνια αναπληρωτής), για να μπορέσουν να κινήσουν αυτή τη διαδικασία! Επιχειρούν να επιβάλλουν μια εξοντωτική ποινή πριν ολοκληρωθεί το πειθαρχικό, πριν καλά-καλά υπάρξει απόφαση, κάτι που εκτός των άλλων, είναι και ανήθικο. Ενώ, λίγο αργότερα, εκδικάζονται υποθέσεις τριών ακόμη εκπαιδευτικών για τη συμμετοχή στην απεργία-αποχή από τους μέντορες-συντονιστές!
Με τον νέο νόμο για το Πειθαρχικό, με τις απειλές για άρση της μονιμότητας σε όλο το Δημόσιο και την επιδίωξη συνταγματικής αναθεώρησης, η συνεδρίαση της 29ης Απριλίου αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς δεν αφορά μόνο την Χρύσα Χοτζόγλου, αλλά ενδέχεται να αποτελέσει σημείο αναφοράς για το πώς θα αντιμετωπίζονται ανάλογες περιπτώσεις στο μέλλον.
Η συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο (Ξενίας 24, Αθήνα), την ημέρα της συνεδρίασης από τις 8.30 το πρωί, δεν αποτελεί μια από τα ίδια, αλλά ουσιαστικός αγωνιστικός κόμβος που πρέπει να αποκτήσει πανκοινωνικά χαρακτηριστικά, να συμπυκνώσει όλη την αντιπαράθεση με την αντιεκπαιδευτική πολιτική. Ο κατήφορος αυτός πρέπει να απαντηθεί απεργιακά, με σχέδιο και συνέχιση!
Έχει μια ιδιαίτερη σημασία να αναφέρουμε την στάση τόσο του εργοδοτικού κυβερνητικού γραφειοκρατικού συνδικαλισμού των ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ/ΔΙΚΤΥΟ-ΠΕΚ/ΔΗΣΥ όσο όμως και τον συνδικαλισμό της παράταξης της ΑΣΕ-ΠΑΜΕ. Ο πρώτος κάνει σαν να μην συμβαίνουν αυτές οι διώξεις, επιλέγοντας ακριβώς να μην κάνει απολύτως τίποτα. Ο δε δεύτερος, ο τρόπος που επιλέγει να αντιπαρατεθεί με την κυβερνητική πολιτική δείχνει και τα στενά όριά του άλλα κι ότι λειτουργεί εν τέλει εξυπηρετώντας τη συνολική του γραμμή των αγώνων χαμηλής έντασης, την αποφυγή κάθε σύγκρουσης με την κυβέρνηση και προφανώς δεν έχει τη λογική της ανατροπής της. Στα όρια της μονομανίας φτάνει να επαναλαμβάνει «να βγάλει ο λαός τα συμπέρασμά του και να έρθει να ενισχύσει στις εκλογές την ΑΣΕ-ΠΑΜΕ». Γιατί πως αλλιώς να εξηγηθεί η εμμονική επιλογή για ένα τόσο σοβαρό θέμα που είναι οι διώξεις και οι σχεδόν απολύσεις των συναδέλφων, σε πλήρη συνεννόηση με τους κυβερνητικούς συνδικαλιστές, να επιδιώκει στάσεις εργασίας μόνο για τις περιοχές που εργάζονται οι διωκόμενοι; Λες και η καταστολή, ο αυταρχισμός, η ποινικοποίηση των αγώνων και των απεργιών δεν αφορούν όλους τους εκπαιδευτικούς.
Αυτή την ώρα χρειάζεται ένας αποφασιστικός απεργιακός αγώνας που να συγκρούεται και να ανατρέπει την πολιτική της κυβέρνησης, του ΟΟΣΑ και του κεφαλαίου, την πολιτική των διώξεων, της ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης, ενάντια στην αξιολόγηση της διάλυσης του δημόσιου δωρεάν σχολείου και της άμεσης ή έμμεσης ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησής του. Το εκπαιδευτικό κίνημα οφείλει να συμβάλλει συνολικά στο εργατικό και στην αναγκαία ανατροπή της κυβέρνησης και της πολιτικής της!
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 25-26 Απριλίου 2026
