Δημοσιογραφικώς Ασυμμάζευτα
Παναγιώτης Ι. Δρίβας
Η εικόνα από το σχολειό της 13χρονης μαθήτριας στο Χαϊδάρι αποπνέει… εγκατάλειψη και αδιαφορία με ένα τρόπο χυδαίο απέναντι στον πολίτη και τις θυσίες του. Το μπαλκόνι από το οποίο το κορίτσι έπεσε θυμίζει περισσότερο το «εξάρτημα» ενός παρατημένου στην τύχη του σχολικού κτιρίου, με σοβάδες πεσμένους και τον φέροντα σκελετό να χάσκει μέχρι τα σίδερα.
Η δε κουπαστή συμπληρώνει απλώς το πασάλειμμα με επίπλαστη και επικοινωνιακή επιτήδευση, μιας αυθεντικής εξουσιαστικής αδιαφορίας για το σχολείο και την εκπαίδευση που δικαιούνται όλοι οι μαθητές χωρίς εξαιρέσεις.
Επικοινωνιακό και βαθύ υποκριτικό το εκ των υστέρων ενδιαφέρον των ιθυνόντων του Υπ. Παιδείας για την υγεία του παιδιού.
Αν δε επιβεβαιωθούν οι φήμες, οι πληροφορίες και οι μαρτυρίες ότι το κορίτσι βίωνε ψυχολογική πίεση τότε η σκιά της υποκρισίας θα πλακώσει ακόμη περισσότερο τους υπεύθυνους.
Το δημόσιο σχολείο λειτουργεί ως μια εξαναγκαστική ρουτίνα για τους μαθητές ως τις βασανιστικές πανελλαδικές με την άπαξ εξέταση. Και όποιος αντέξει…
Οι γονείς παλεύουν από το πρωί έως το βράδυ για να… «ταΐζουν» την παραπαιδεία που διατηρείται για να απασχολούνται εργασιακά οι χιλιάδες των εκπαιδευτικών που παραμένουν αδιόριστοι…
Σε όλες τις βαθμίδες των σχολείων, οι εκπαιδευτικοί παλεύουν με τις τεράστιες ελλείψεις και τις χαώδεις τάξεις των 25 παιδιών, τη δυστοπία της αξιολόγησης που έχει δημιουργήσει συνθήκες «ανθρωποφαγίας», τις συγχωνεύσεις τμημάτων, τις δύσκολες υποθέσεις χωρίς την παράλληλη στήριξη που… θεωρητικά είναι επιβεβλημένη.
Αν υπήρχε αυτή η ψυχολογική υποστήριξη ή αν οι δάσκαλοι είχαν τον χρόνο να ασχοληθούν πιο ουσιαστικά με τους μαθητές με συνδυαστική προσέγγιση ανθρωπιάς και διδασκαλίας, η περίπτωση του 13χρονου παιδιού δεν θα είχε αυτήν την κατάληξη.
Όπως και άλλες περιπτώσεις παραβατικότητας ανηλίκων που παριστάνουμε τους… «πεφταστέρες» όταν γίνονται γνωστές.
Ασφαλώς δεν χρειάζονται όλα τα παραπάνω για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η εκπαίδευση είναι ταξική, όμως σίγουρα η παιδεία που διέπει τους κυβερνώντες απάδει με τις πραγματικές αγωνίες της κοινωνίας.
Και σίγουρα τα επικοινωνιακά τρικ με τα προσχηματικά age ban δεν ήταν θέμα του πασχαλινού τραπεζιού, σε όσους μπόρεσαν να το εξασφαλίσουν.
