Γιώργος Κρεασίδης
▸ Κοινοβουλευτικό θέατρο και ένοχη σιωπή για Λαζαρίδη και σκάνδαλα
Ξεπέρασε κάθε όριο πολιτικής αλαζονείας ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ομιλία του στη βουλή την Πέμπτη, στη διάρκεια της συζήτησης για την κατάσταση του κράτους δικαίου. Η διαδικασία αποδείχθηκε στην πράξη μια παρωδία, καθώς με πολύ επιθετικό τρόπο ο πρωθυπουργός υπερασπίστηκε τη στάση της κυβέρνησης για κάθε σκάνδαλο, αναλαμβάνοντας με αυτό τον τρόπο και την ευθύνη για όσα αποκαλύφθηκαν.
Για τους μηχανισμούς του ΟΠΕΚΕΠΕ, στην ομιλία του ανακυκλώθηκε το επικοινωνιακό εύρημα ότι πρόκειται για ρουσφέτι, από αυτά που πάντα γίνονταν, χωρίς να καταφέρει να πει κάτι για τους «φραπέδες», τους «χασάπηδες», τις «Φεράρι» του θεσσαλικού κάμπου. Το γεγονός δηλαδή ότι αξιοποιήθηκαν τα δεσμά της ΕΕ στον αγροτοκτηνοτροφικό κόσμο μέσω των επιδοτήσεων, για να ενισχυθούν συγκεκριμένα επιχειρηματικά και άλλα συμφέροντα, αλλά και να χτιστεί η εκλογική κυριαρχία της ΝΔ στις αγροτικές περιοχές, όπως στη Θεσσαλία και την Κρήτη. Έφτασε μάλιστα να πει ότι τιμά τους εμπλεκόμενους βουλευτές για το γεγονός ότι ζήτησαν την άρση ασυλίας, σαν να μην το έκαναν από υποχρέωση, αφού το αντίθετο θα ήταν ουσιαστικά παραδοχή ενοχής. Ήταν μια χειρονομία προς την κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ που «βράζει», ζητώντας πολιτική κάλυψη των εμπλεκομένων, ενόψει και των επόμενων δικογραφιών που αναμένονται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Δεν έφτασε στο σημείο να υιοθετήσει τη ρητορική του Α. Γεωργιάδη, που έχει αθωώσει τους πάντες χρεώνοντας στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία πολιτική σκοπιμότητα, αλλά ζήτησε από αυτή «ουδετερότητα», φέρνοντας στο μυαλό τη στάση βολικών δικαστικών μηχανισμών σε υποθέσεις όπως το έγκλημα των Τεμπών, αλλά και αποφάσεις που βγάζουν παράνομη όποια απεργία θέλει η κυβέρνηση με ταχύτητα «φούρνου μικροκυμάτων».
Στο θέμα των παρακολουθήσεων υπουργών, του Ν. Ανδρουλάκη και της αντιπολίτευσης, της ηγεσίας του στρατού, δημοσιογράφων κ.ά., ο πρωθυπουργός υπεραμύνθηκε του ρόλου της ΕΥΠ και, προφανώς, της εμπλοκής συνεργατών του, όπως ο ανιψιός του Γρ. Δημητριάδης, αλλά και της συνεργασίας με τον ισραηλινό απόστρατο των μυστικών υπηρεσιών Τ. Ντιλιάν, μέσα από «περίεργα» εταιρικά σχήματα. Έφτασε στο σημείο να επιτεθεί στην κριτική που γίνεται και να βαφτίσει τις δημοσιογραφικές αποκαλύψεις «τοξικό κλίμα», φωτίζοντας έτσι τις ευθύνες για τη στοχοποίηση δημοσιογράφων και την επιθετικότητα ενός ιδιόμορφου «ψηφιακού παρακράτους», μηχανισμών τύπου «Ομάδα Αλήθειας».
Δεν απασχολούν, λέει, υποκλοπές και ΟΠΕΚΕΠΕ την κοινωνία!
Παράλληλα, απέφυγε να κάνει στην ομιλία του αναφορά στον -μέχρι σήμερα- υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Μ. Λαζαρίδη, ο οποίος την ίδια μέρα παραδέχτηκε ότι δεν είχε τα τυπικά προσόντα για τις θέσεις που κατέλαβε στον κρατικό μηχανισμό, ζήτησε να επιστρέψει τις αντίστοιχες αμοιβές του στο Δημόσιο και ζήτησε συγγνώμη για τις εκφράσεις που χρησιμοποίησε υπερασπιζόμενος το αμφιλεγόμενο πιστοποιητικό σπουδών του. Ο Κ. Μητσοτάκης δεν παρέλειψε να εργαλειοποιήσει επικοινωνιακά τις δύσκολες στιγμές που περνά ο υφυπουργός Γ. Μυλωνάκης, αποδίδοντας το εγκεφαλικό του στενού του συνεργάτη στα δημοσιεύματα σχετικά με τις ενδεχόμενες σχέσεις με εμπλεκόμενους σε σκάνδαλα διαφθοράς στην Κύπρο.
Ο Μητσοτάκης φαίνεται να καταλήγει σε μια υποχρεωτική επιλογή: να καλύψει τους συνεργάτες του και να στείλει μήνυμα στα συμφέροντα που τον στηρίζουν ότι θα παλέψει να κρατηθεί.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 18-19 Απρίλιου 2026
