Χρίστος Κρανάκη
Συνελεύσεις κι εκδηλώσεις στην πορεία προς την 6η Συνδιάσκεψη στις 4-5 Απρίλη, βήματα συμφωνίας, αλλά και διαφορετικές απόψεις
Ένας πολιτικός φορέας κρίνεται πρώτα και κύρια από τις πράξεις του. Γι αυτό κι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ -παρότι βρίσκεται σε τροχιά συνδιάσκεψης- ιεραρχεί πρωτίστως τα κινηματικά καθήκοντα που θέτει η καθημερινότητα του πολέμου. Με πολιτική συμφωνία πάνω στα βασικά σημεία ανάλυσης της σημερινής κατάστασης, το μέτωπο ξεκαθαρίζει πως η απρόκλητη επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ και τα σχέδιά τους για την περιοχή, είναι η αιτία που η Μέση Ανατολή φλέγεται. Καταγγέλλοντας, χωρίς περιστροφές, τα κράτη της ΕΕ που σπεύδουν να δικαιολογήσουν την επιθετικότητα των ΗΠΑ-Ισραήλ, αλλά και τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης που εμπλέκει τη χώρα μας τόσο στον πόλεμο στο Ιράν όσο και στη γενοκτονία του ηρωικού παλαιστινιακού λαού, προτάσσει την ανάγκη το αντιπολεμικό κίνημα να πάρει εδώ και τώρα πρωτοβουλίες «από τα κάτω» απέναντι στη δολοφονική πολιτική της Δύσης.
Τραβώντας διαχωριστική γραμμή από κόμματα της ρεφορμιστικής-αστικής Αριστεράς, ζητάει την επιστροφή των ελληνικών φρεγατών (που υποτίθεται έσπευσαν για τη σωτηρία της Κύπρου) και το κλείσιμο των αμερικανικών και αγγλικών βάσεων, σε Ελλάδα και Κύπρο αντίστοιχα, ενώ αναγνωρίζει στις προτεινόμενες θέσεις της συνδιάσκεψης τον άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ ως «φιλοπόλεμο» και «επιθετικό». Η συγκρότηση ενός ισχυρού πόλου εντός του αντιπολεμικού κινήματος που στρέφεται σθεναρά ενάντια στην πολεμική οικονομία, στη μεγέθυνση των στρατιωτικών δαπανών και τις στρατηγικές επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης, ενώ παράλληλα δεν συνασπίζεται πολιτικά πίσω από κανένα ιμπεριαλιστικό μπλοκ, αποτελεί βασική επιδίωξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Στο πλαίσιο αυτό, όλες οι δυνάμεις του μετώπου -μαζί με άλλες αριστερές συλλογικότητες- συμμετέχουν σε τοπικούς αντιπολεμικούς συντονισμούς και πορείες, ενώ διοργανώνονται κι αυτοτελείς παρεμβάσεις με τη σφραγίδα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μάλιστα, οι περισσότερες εκδηλώσεις που διεξάγονται στο πλαίσιο της 6ης Συνδιάσκεψης, έχουν έντονη αναφορά στη γραμμή και τις θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για το αντιπολεμικό κίνημα.
Με ζητούμενο την παγίωση αυτής της μεθοδολογίας, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλείνει αυτές τις μέρες τον πρώτο γύρο συνελεύσεων ενόψει της συνδιάσκεψης, με τη συνεδρίαση πάνω από 70 τοπικών επιτροπών. Στη συζήτηση αναδείχθηκαν τόσο οι συμφωνίες, όσο όμως και οι διαφωνίες πάνω στην τακτική που πρέπει να ακολουθήσει το εγχείρημα. Παρότι είναι κοινή συνισταμένη πως οι παρακαταθήκες 16 χρόνων είναι «ζωντανές» και το μέτωπο παραμένει πόλος συσπείρωσης για ένα ευρύ δυναμικό της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, στο «τραπέζι» τέθηκαν ανοιχτά και οι διαφορετικές προσεγγίσεις όσον αφορά την τακτική που επιτάσσει η εποχή.
Το ΣΕΚ σε κείμενο συμβολής που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αναφέρει πως «το μεταβατικό πρόγραμμα και τα αιτήματά του χρειάζονται την τακτική του Ενιαίου Μετώπου για να προχωρήσει στην πράξη. Δηλαδή πρωτοβουλίες δράσης που δεν θα φοβούνται να βάζουν πίεση σε ηγεσίες ή τμήματα ηγεσιών της Αριστεράς και των συνδικάτων με κριτήριο πάντα το δυνάμωμα της οργάνωσης “από τα κάτω”». Σε αντίστοιχο κείμενό της, η Πρωτοβουλία για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική, ιεραρχεί ψηλά τα σοβαρά οργανωτικά προβλήματα που επικράτησαν κατά περιόδους στο μέτωπο, αλλά ταυτόχρονα επισημαίνει πως «η 6η Συνδιάσκεψη βρίσκει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ πιο ομοιογενή όσον αφορά την ανάγνωση της συγκυρίας, τα συμπεράσματα και τα πολιτικά καθήκοντα και αυτό αποτυπώνεται επίσης στο σχέδιο θέσεων». Ακόμα, θέτει επιτατικά την ανάγκη για ένα «ειλικρινή απολογισμό», προτάσσοντας την ανάγκη το μέτωπο να «στοχεύσει» στο ευρύ εν δυνάμει αντικαπιταλιστικό δυναμικό της κοινωνίας, το οποίο στην παρούσα συγκυρία «δεν είναι προσδεδεμένο σε άλλες ηγεσίες, τουλάχιστον όχι οργανικά και σταθερά».
Οι διαφορετικές απόψεις συζητούνται, όχι μόνο σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά και όσον αφορά τα αμέσως επόμενα βήματα. Η έλλειψη κοινού σχεδιασμού σε ορισμένες περιπτώσεις, η υποτίμηση της εσωτερικής λειτουργίας και των συλλογικών αποφάσεων, το «ενιαίο μέτωπο» ως ακολουθητισμός του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, όπως και η επιλογή του ΣΕΚ να παραμείνει πολιτικός σύμμαχος της ΑΡΑΣ στο φοιτητικό κίνημα, είναι ζήτημα που αναδεικνύονται μέσα από την ίδια την καθημερινότητα και ανάδραση με τον κόσμο του κινήματος.
Με τις κεντρικές εκδηλώσεις σε πολλές πόλεις ανά την Ελλάδα να συνεχίζονται, ο δεύτερος γύρος συνελεύσεων πλησιάζει. Οι τελικές συνελεύσεις θα έχουν καταληκτικό χαρακτήρα, με τα μέλη του μετώπου να ψηφίζουν τις θέσεις και να εκλέγουν αντιπροσώπους.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 14-15 Μαρτίου 2026
