Μια «μεγάλη, όμορφη αρμάδα» έχει στείλει ο Τραμπ για να περικυκλώσει το Ιράν, το οποίο απειλεί πως εάν δεν συνθηκολογήσει άνευ όρων θα έχει την τύχη της Βενεζουέλας – ή και ακόμη χειρότερη. Είναι φανερό πως μια ακόμη ιμπεριαλιστική επέμβαση βρίσκεται στα σκαριά από την πλευρά των ΗΠΑ, στο πλαίσιο του νέου «Δόγματος Εθνικής Ασφαλείας». Και σίγουρα, δεν θα είναι η τελευταία…
Το Ιράν και η υποκρισία της ΕΕ
Όταν και εάν οι Αμερικανοί επιτεθούν στο Ιράν, οι Ευρωπαίοι θα σπεύσουν να διαρρήξουν τα ιμάτιά τους υπέρ του «διεθνούς δικαίου» και θα καλέσουν τα εμπλεκόμενα μέρη «να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση». Η αλήθεια, ωστόσο, είναι πως και αυτοί είναι συνένοχοι σε ό,τι συμβαίνει και συμμέτοχοι στην περικύκλωση της χώρας των 90 εκατ. περίπου κατοίκων. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή την εβδομάδα και ενώ η «αρμάδα» του Τραμπ συγκεντρωνόταν κοντά στον Περσικό και οι γύρω βάσεις είχα τεθεί σε επιφυλακή, η ΕΕ αποφάσισε να χαρακτηρίσει επισήμως τρομοκρατική οργάνωση τους Φρουρούς της Επανάστασης – ή, πολύ απλά, τη ραχοκοκαλιά των ενόπλων δυνάμεων του Ιράν. Με τον τρόπο αυτό, όχι απλώς ενισχύουν το αφήγημα του Λευκού Οίκου, αλλά διαμηνύουν πως δεν θα μείνουν έξω από τη μοιρασιά του φυσικού πλούτου του, εκχωρώντας τον όλο στα μεγαθήρια των ΗΠΑ.
Κίνα – θα γίνει από απειλή, εταίρος;
Στις Βρυξέλλες, το Βερολίνο, το Παρίσι, αλλά και στο Λονδίνο, μοιάζουν να παίρνουν απόφαση ότι η μακρόχρονη σχέση του ευρωπαϊκού καπιταλιστικού οικοδομήματος με το αντίστοιχο αμερικανικό βρίσκεται σε βαθιά κρίση – σε βαθμό που να απειλείται με διαζύγιο. Οι δηλώσεις τους και, κυρίως, η σπουδή τους να βρουν εναλλακτικούς εταίρους, αρχικά σε επίπεδο οικονομίας και εμπορίου, αποδεικνύει ακριβώς αυτό. Η υπογραφή της συμφωνίας ΕΕ και Ινδίας, της οποίας είχε προηγηθεί η αντίστοιχη με τη λατινοαμερικάνικη Mercosur (έστω κι αν αυτή «πάγωσε» προσωρινά λόγω Ευρωβουλής), καθώς και τα πολλαπλασιαζόμενα ανοίγματα των Ευρωπαίων προς την Κίνα – που μέχρι σήμερα ήταν επισήμως «στρατηγικός ανταγωνιστής» – ενισχύουν την παραπάνω εκτίμηση. Οι ανταγωνισμοί και οι τεκτονικές ανακατατάξεις στον παγκόσμιο καπιταλισμό επιταχύνονται και τίποτα δεν πρέπει, πλέον, να θεωρείται απίθανο. Μόνο σίγουρο είναι η συνολική αντιδραστική, πολεμική στροφή του.
Ζητείται «εσωτερικός εχθρός» στην Ευρώπη
Η βία και καταστολή του Τραμπ στο εσωτερικό των ΗΠΑ είναι η άλλη όψη της επιθετικότητας και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεών του στο εξωτερικό. Καθώς δε η ΕΕ ετοιμάζεται να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο, αρχίζει να τον αντιγράφει: Αφενός, με την εμμονή της για συνέχιση και κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία (έστω κι αν δεν της βγει τελικώς), τον οποίο αντιμετωπίζει ως πρόβα τζενεράλε για τους πολέμους που σχεδιάζει να εξαπολύσει στο κοντινό μέλλον. Αφετέρου, με την αναζήτηση ενός «εσωτερικού εχθρού», που θα της επιτρέψει να εξαπολύσει ένα άγριο κύμα καταστολής. «Οι υπηρεσίες μας θα ενισχυθούν σημαντικά στη μάχη κατά του αριστερού εξτρεμισμού», δήλωσε ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών, επικαλούμενος το «σαμποτάζ» σε ένα σταθμό ενέργειας που προκάλεσε μπλακάουτ στο Βερολίνο. Η Βρετανία έχει δώσει διαπιστευτήρια με την Palestine Action. Οι άλλοι ακολουθούν.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 31 Ιανουαρίου
