Κραυγή προς την κοινωνία το «άλμα στο κενό» των δύο 17χρονων κοριτσιών

Όταν παιδιά στην εφηβεία αισθάνονται πως το μέλλον τους έχει ήδη ακυρωθεί, η ευθύνη ανήκει στο κράτος και σε όσους κυβερνούν. Είναι η ευθύνη ενός συστήματος που έχει πείσει τη νεολαία πως η αξία της κρίνεται αποκλειστικά από τη διαρκή αξιολόγησή της με τεστ, διαγωνίσματα και μετρήσεις, με μόρια και χαρτιά, σε έναν διαρκή αγώνα δρόμου για τα αυτονόητα. Είναι αυτοί που κατήντησαν το σχολείο να είναι κάτι απεχθές για τα παιδιά αλλά και τους εκπαιδευτικούς. Είναι αυτοί που μετέτρεψαν την εργασία σε διαρκές άγχος και πόνο.

Αυτή η ασφυκτική πίεση για «επιτυχία» γίνεται ακόμα πιο εφιαλτική όταν οι νέοι κοιτάζουν έξω από το παράθυρο και βλέπουν μια κοινωνία-ζούγκλα. Αντιλαμβάνονται πως ακόμα και μετά το κυνήγι των πτυχίων, τους περιμένει μια εργασιακή γαλέρα με μισθούς πείνας, ανασφάλεια και την προοπτική να ζουν ως «φτωχοί εργαζόμενοι».

Έτσι, η απογοήτευση ριζώνει εκεί που η ελπίδα για μια αξιοπρεπή ζωή αντικαθίσταται από το άγχος της επιβίωσης, ενώ παράλληλα το κράτος αφήνει την ψυχική υγεία να παραμένει απρόσιτη πολυτέλεια για τους πολλούς.

Eίναι εγκληματικό να διαλύονται οι δημόσιες δομές ψυχοκοινωνικής στήριξης και να αφήνονται οι έφηβοι να παλεύουν μόνοι τους, την ώρα που η πολιτική ηγεσία επενδύει μόνο στην καταστολή και την εικόνα.

Η εικόνα της σημερινής Ελλάδας είναι αυτή των παιδιών που παραιτούνται πριν καν ξεκινήσουν, γιατί το σύστημα τους δείχνει πως δεν υπάρχει χώρος για τα όνειρά τους, παρά μόνο για την εκμετάλλευσή τους.

Όμως εμείς αρνούμαστε να συνηθίσουμε τον θάνατο και τον κυνισμό. Η απάντηση στην απόγνωση που γεννούν οι μισθοί πείνας, το άγχος των εξετάσεων και η κοινωνική πίεση είναι οι συλλογικοί αγώνες για μια ζωή με αξιοπρέπεια, μια ζωή με χαρά και δημιουργία, μια κοινωνία ισοτιμίας και δικαιοσύνης.

Κανένας μόνος, καμία μόνη απέναντι στο σύστημα που μας εξοντώνει!

*Τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια της μίας 17χρονης και την ελπίδα μας να κερδίσει τη μάχη το κορίτσι που νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση.