Γεράσιμος Λιβιτσάνος
Από την περιδίνηση του 2025 στις ανακατατάξεις του 2026
Χρονιά βεβαιοτήτων και αβεβαιοτήτων για τον ευρύτερο χώρο της λεγόμενης «κεντροαριστεράς» το 2026, με το 2025 να είναι η χρονιά που τεκμηρίωσε με τον πλέον «πανηγυρικό» τρόπο τη βαθιά κρίση του εν λόγω πολιτικού χώρου. Κομβικό πρόσωπο των εξελίξεων της χρονιάς που ξεκίνησε είναι αναμφισβήτητα ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ο (αγνώστου μέχρι στιγμής ονόματος) πολιτικός σχηματισμός τον οποίο αναμένεται να ανακοινώσει.
Οι περισσότεροι γνώστες του χώρου προσδιορίζουν την πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα κάπου στα τέλη της άνοιξης, προεξοφλώντας πως η κίνησή του θα ασκήσει πιέσεις σε όλα τα υπόλοιπα «κεντροαριστερά» κόμματα, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά. Οι δύο τελευταίοι σχηματισμοί αποτιμάται, μάλιστα, πως δύσκολα θα «επιβιώσουν» πολιτικά εφόσον ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ πραγματοποιήσει τα όσα ανακοίνωσε στις 3 Δεκεμβρίου στην πρώτη παρουσίαση του βιβλίου του Ιθάκη στο θέατρο «Παλλάς». Για του λόγου το αληθές, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Νέα Αριστερά βρίσκονται ήδη σε συνθήκες άτυπης διάσπασης.
Τα κομματικά στελέχη της Κουμουνδούρου χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: Αυτούς που επιθυμούν την άμεση και κατ’ ιδίαν μετάβαση στην κίνηση του Αλέξη Τσίπρα, σε αυτούς που προσπαθούν το ίδιο αλλά με συντεταγμένο τρόπο και σε αυτούς που γνωρίζουν ότι δεν έχουν θέση σε αυτήν και αναγκαστικά τάσσονται υπέρ της αυτόνομης παρουσίας του ΣΥΡΙΖΑ.
Στη Νέα Αριστερά έχουν διαμορφωθεί δύο βασικές τάσεις: Με την πρώτη να επιθυμεί (αν και δεν το ομολογεί) την ενσωμάτωσή της στο εγχείρημα του πρώην πρωθυπουργού και τη δεύτερη να επιθυμεί μια αυτόνομη πορεία σε διαφορετική κατεύθυνση. Η δεύτερη τάση φαίνεται να «κοιτάζει» για πιθανή πολιτική σύμπραξη με τον χώρο του ΜέΡΑ25, δίχως μέχρι στιγμή να έχει, πάντως, ευοδωθεί μια τέτοια προσπάθεια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι παράλληλα με αυτά, τα δύο κόμματα δεν έχουν σταματήσει τις μεταξύ τους διεργασίες που είχαν ξεκινήσει από το καλοκαίρι μέσω κοινοβουλευτικών συμπράξεων. Δίχως όμως έως στιγμής να έχει προχωρήσει οποιοδήποτε βήμα ενοποίησης. Παρότι πλέον και μετά τις πρωτοβουλίες Τσίπρα, όλες οι πλευρές αντιμετωπίζουν αυτή την πιθανότητα με διαφορετικά κριτήρια
Όσον αφορά το ΠΑΣΟΚ πολλά θα κριθούν στο επικείμενο συνέδριό του που αναμένεται στο τέλος του Μαρτίου. Εκεί ο δήμαρχος Αθήνας Χάρης Δούκας έχει προαναγγείλει την πρότασή του ώστε να υπάρξει συνεδριακή απόφαση περί μη μετεκλογικής συνεργασίας με τη ΝΔ. Μια θέση που η Χαριλάου Τρικούπη απορρίπτει ως περιττή μιας και έχουν γίνει σχετικές δημόσιες δηλώσεις από τον Νίκο Ανδρουλάκη. Υφίσταται όμως και μια πλευρά εντός ΠΑΣΟΚ που θέλει να αφήσει το ζήτημα αυτό ανοιχτό. Εύλογα λοιπόν κατανοεί κανείς πως το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ είναι πιθανό να λειτουργήσει ως διαδικασία αναδιανομής δυνάμεων στον ευρύτερο χώρο της «κεντροαριστεράς».
Συνολικά πάντως, οι διεργασίες που θα γίνουν φαίνεται να έχουν την άτυπη συναίνεση ενός τμήματος του εγχώριου κεφαλαίου που επιθυμεί μια διαδικασία «εξισορρόπησης» του πολιτικού συστήματος. Την ύπαρξη δηλαδή ενός διπολικού σχήματος για την εναλλαγή στην αστική διαχείριση. Είναι όμως ερώτημα εάν αυτό μπορεί να επιτευχθεί σε ένα πολιτικό σκηνικό που φαίνεται να έχει τάσεις περαιτέρω πολυδιάσπασης, δίχως κάποιος πόλος να μπορεί εύκολα να αγγίξει ποσοστά αυτοδυναμίας. Στοιχείο που προφανώς αφορά και τα ζητήματα που σχετίζονται με τον εκλογικό νόμο.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 3-4 Ιανουαρίου 2026
