Η Διεθνιστική Επαναστατική Τάση/Tendenza Internazionalista Rivoluzionaria για τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης που έγιναν για την Παλαιστίνη σε όλη την Ιταλία στις 22 Σεπτέμβρη και την πετυχημένη γενική απεργία με κεντρικό σύνθημα «blocchiamo tutto / να τα μπλοκάρουμε όλα»! O κρίσιμος ρόλος των συνδικάτων βάσης και των SI Cobas!
Μια μεγάλη μέρα αγώνα. Τώρα πρέπει να συνεχίσουμε: μέχρι να διακόψουμε όλους τους δεσμούς μεταξύ Ιταλίας και Ισραήλ και να εκδιώξουμε την κυβέρνηση Μελόνι!
Επιτέλους!
Στις 22/9, το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη έκανε ένα πραγματικό άλμα τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά. Εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν σε περισσότερες από 80 πόλεις, από το Τορίνο μέχρι το Παλέρμο, από τη Μαργκέρα [περιφέρεια Βενετίας] μέχρι τη Νάπολη και τη Ρώμη. Μαζικές πορείες, μερικές φορές εντυπωσιακές, ζωηρές και μαχητικές, απέκλεισαν λιμάνια (Γένοβα, Μαργκέρα, Λιβόρνο, Σαλέρνο), σιδηροδρομικούς σταθμούς, αυτοκινητόδρομους και περιφερειακούς δρόμους, αψηφώντας τις απαγορεύσεις του νόμου Μελόνι-Ματαρέλα για την ποινικοποίηση των απεργιακών αποκλεισμών και ματαιώνοντας την εκ των προτέρων έγκριση του νομοσχεδίου 1004, το οποίο επιδιώκει να εξισώσει τον αντισιωνισμό με τον αντισημιτισμό και, έτσι, να προσθέσει ένα νέο κομμάτι στο κατασταλτικό οπλοστάσιο της κυβέρνησης.
Η γενική απεργία «blocchiamo tutto/ να τα μπλοκάρουμε όλα» που κήρυξε η USB (Unione Sindicale di Base)και στη συνέχεια αγκάλιασε ένα μεγάλο μέρος των συνδικάτων βάσης, είχε πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο από τον αναμενόμενο, σίγουρα μεγαλύτερο από την απόφαση συμμετοχής που πήρε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή η CGIL (Confederazione Generale Italiana del Lavoro) [η μεγαλύτερη συνδικαλιστική ομοσπονδία στην Ιταλία, ελεγχόμενη από το Δημοκρατικό Κόμμα, ως διάδοχο του ΚΚΙ], μόλις την Παρασκευή 19/9. Η απεργία ήταν εξαιρετικά επιτυχημένη, ειδικά στα σχολεία και στις τοπικές συγκοινωνίες. Αλλά η πιο αξιοσημείωτη εξέλιξη ήταν η μαζική προσέλευση στις διαδηλώσεις των πόλεων και στους αποκλεισμούς των λιμανιών, με δεκάδες χιλιάδες νέους, πολλοί από τους οποίους διαδήλωναν για πρώτη φορά, και πολλούς ανοργάνωτους «καθημερινούς ανθρώπους», εργαζόμενους από μια μεγάλη ποικιλία τομέων, χωρίς κομματικές ή συνδικαλιστικές διασυνδέσεις. Ή με μερικές κομματικές ή συνδικαλιστικές κάρτες στις τσέπες τους, αλλά που δεν ήταν εκεί με «εντολή» της οργάνωσής τους.
Αυτό που συγκίνησε αυτές τις μάζες —για πρώτη φορά από τις 7 Οκτωβρίου πριν από δύο χρόνια— ήταν πρωτίστως η ανάγκη να φωνάξουν «Σταματήστε τη γενοκτονία!» Ενάντια στην αδίστακτη, απεριόριστη αγριότητα με την οποία η κυβέρνηση Νετανιάχου και ο σιωνιστικός στρατός σφαγιάζουν τον λαό της Γάζας και κάθε σημάδι ζωής και μέλλοντος στη Λωρίδα. Μια υγιής, βαθιά ανθρώπινη ανάγκη, η οποία μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη για μια μη περιστασιακή κινητοποίηση, ικανή να προχωρήσει πέρα, πολύ πέρα, από την αλληλεγγύη με τους Παλαιστίνιους ως θύματα.
Μια κινητοποίηση «για την ειρήνη», πασιφιστικής φύσης; Όχι, επειδή η στάση στο πλευρό του παλαιστινιακού λαού και για μια ελεύθερη Παλαιστίνη από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα ήταν πολύ σαφής. Το τέλος της γενοκτονίας σήμερα θα ήταν μια μεγάλη ήττα για το Ισραήλ, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και παρόλο που δεν είναι καθόλου σαφές σε πολλούς από όσους φώναξαν αυτό το σύνθημα, η απελευθέρωση του παλαιστινιακού λαού απαιτεί την ολοκληρωτική καταστροφή της σιωνιστικής μηχανής εξόντωσης. Η σαφής αυτή σύνδεση, η ανοιχτή έκκληση για την καταστροφή του σιωνιστικού κράτους και η απόρριψη της ψευδαίσθησης ότι το τέλος της γενοκτονίας και της αποικιακής κατοχής μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την άκαμπτη αντίσταση των παλαιστινιακών μαζών είναι όλες απαραίτητες μάχες οι οποίες πρέπει να δοθούν στο πλαίσιο του μαζικού κινήματος που έχει επιτέλους ανθίσει. Σε κάθε περίπτωση, η απονομιμοποίηση του αποικιακού, ρατσιστικού, υπερεθνικιστικού κράτους του Ισραήλ αναδύθηκε από χθες σε μεγάλο βαθμό ενισχυμένη. Και σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι η Σλέιν (ηγέτιδα του Δημοκρατικού Κόμματος), ο Κόντε (των 5 Αστεριών), η Πρασινο-Κόκκινη Συμμαχία και παρόμοιοι απατεώνες που είχαν τρομοκρατήθει από την 5η Οκτωβρίου (μέρα δράσης για την Παλαιστίνη) πριν από ένα χρόνο, έμειναν μακριά από τις πορείες.
Στις πολλές πλατείες όπου ήμασταν παρόντες, το ριζοσπαστικό περιεχόμενο που φέραμε – κυρίως η άνευ όρων αλληλεγγύη μας με την παλαιστινιακή αντίσταση και η μετωπική μας επίθεση στην κυβέρνηση Μελόνι, την ιταλική πολεμική βιομηχανία και το ιταλικό κράτος ως πλήρως συνένοχο στη γενοκτονία- δεν παρέμεινε μεμονωμένο. Το ακούγαμε συχνά να αντηχεί, και με μια οργή που δεν είχαμε δει στους δρόμους εδώ και αρκετό καιρό.
Η επαίσχυντη προπαγάνδα από κυβερνητικούς αξιωματούχους και τον αστικό τύπο γύρω από τις συγκρούσεις στο Μιλάνο για την είσοδο στον Κεντρικό Σταθμό, ο οποίος ήταν αποκλεισμένος και προστατευμένος από εκατοντάδες αστυνομικούς, δείχνει μόνο το επίπεδο της οργής εντός των θεσμών του κεφαλαίου για την ηχηρή επιτυχία της χθεσινής ημέρας διαμαρτυρίας. Και ίσως ήταν εξίσου οργισμένη η αντίδραση τους στο γεγονός ότι οι νέοι που επιχείρησαν να επιβάλουν τον αποκλεισμό υποστηρίχθηκαν ή τουλάχιστον είχαν τη συμπάθειά των διαδηλωτών. Η ανάγκη για «συγκεκριμένες δράσεις» όπως η κατάληψη ενός σιδηροδρομικού σταθμού για την ευαισθητοποίηση σχετικά με την Παλαιστίνη και την απελευθέρωσή της και η επείγουσα ανάγκη λήψης μέτρων που στοχεύουν το σιωνιστικό κράτος και τον στρατό, είναι φλέγον ζήτημα τώρα σε ορισμένους κύκλους. Ας είμαστε σαφείς: στο Μιλάνο, ήταν αναμφίβολα η αστυνομία που επιδίωξε την αντιπαράθεση κλείνοντας τον σιδηροδρομικό σταθμό, επιβεβαιώνοντας την αλαζονεία της και εξαπολύοντας μια φρενίτιδα στα μέσα ενημέρωσης εναντίον των «ταραχοποιών». Αλλά με αυτόν τον τρόπο, βοήθησαν χιλιάδες νέους να κατανοήσουν καλύτερα την καταπιεστική και ιμπεριαλιστική φύση του κράτους, της κυβέρνησης και των ενόπλων δυνάμεών τους.
Επαναλαμβάνοντας ασταμάτητα τα αναθέματα εναντίον των «τρομοκρατών της Χαμάς», ήθελαν να σβήσουν την Παλαιστίνη, αλλά αυτό που πέτυχαν ήταν να τοποθετήσουν την Παλαιστίνη ως έμβλημα αγώνα και αντίστασης στις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων. Ήθελαν να σβήσουν την Παλαιστίνη από το πρόσωπο της Μέσης Ανατολής και την έκαναν να επεκτείνεται, να επεκτείνεται, να επεκτείνεται μέχρι να γίνει ο κόσμος. Και ο κόσμος, ο κόσμος των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων μαζών, γνωρίζει όλο και περισσότερο σε ποια πλευρά βρίσκεται!
Η απροσδόκητη δυναμική που οδήγησε στη γέννηση ενός διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης με τον παλαιστινιακό λαό, που τελικά έφτασε στην Ιταλία με ανανεωμένη δύναμη, φέρει μαζί της ένα ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο για τις δυνάμεις που βρίσκονται στο άλλο στρατόπεδο: ότι πολεμώντας στο πλευρό των Παλαιστινίων, οι λαοί θα καταλάβουν ότι ο πόλεμος εξόντωσης που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Γάζα στα χέρια των δυτικών-σιωνιστικών δυνάμεων είναι η κορύφωση μιας κούρσας εξοπλισμών, μιας οικονομίας πολέμου και ενός παγκόσμιου πολέμου που θα οδηγήσει σε μια γενικευμένη Γάζα – και ότι ως εκ τούτου αυτή η διαδικασία πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα και αποφασιστικά, όποιο και αν είναι το κόστος, για να σταματήσει.
Εμείς, οι πεισματάρηδες διεθνιστές, που τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε προωθήσει μια πληθώρα πρωτοβουλιών και έχουμε συμμετάσχει στην πρώτη γραμμή, ως διοργανωτές, στις τέσσερις απεργίες που κήρυξε η SI Cobas (σχεδόν μόνοι μας), περιμέναμε αυτό το σημείο καμπής στο κίνημα αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη. Και τώρα που έφτασε, ανυπομονούμε.
\ 
Η 22α Σεπτεμβρίου πρέπει να είναι η αρχή μιας διεύρυνσης και εντατικοποίησης του αγώνα, ειδικά στοχοποιώντας το βιομηχανικό προλεταριάτο, το οποίο μέχρι τώρα έχει καθυστερήσει αποφασιστικά να αναλάβει τα καθήκοντα που κανείς άλλος δεν μπορεί να κάνει γι’ αυτό: τον πλήρη αποκλεισμό της παραγωγής και της πολεμικής εφοδιαστικής αλυσίδας, που τροφοδοτεί τη γενοκτονία. Επειδή εδώ ξεκινά η γενοκτονία, με την προμήθεια όπλων, στρατιωτών (τουλάχιστον 1.000 Ιταλοί στρατολογημένοι), αγαθών, πληροφοριών, διπλωματικών ενεργειών και κάλυψης από τα μέσα ενημέρωσης. Και είναι ο αγώνας, ενάντια στην κυβέρνηση Μελόνι, την οποία πρέπει να ανατρέψουμε.
Όσο σημαντική κι αν ήταν η χθεσινή ημέρα κινητοποίησης, θα ήταν άσκοπο να αρνηθούμε ότι, παρά τη σημαντική συμβολική ζημιά, η αλυσίδα εφοδιασμού για τη σιωνιστική μηχανή θανάτου εξακολουθεί να λειτουργεί καλά. Και για να την σπάσουμε, πρέπει να αξιοποιήσουμε τη δυναμική της 22ας Σεπτεμβρίου και να κάνουμε ένα ενωμένο βήμα προς τα εμπρός. Η επόμενη συνάντηση είναι στις 3-4 Οκτωβρίου. Με την απεργία που κήρυξε η SI Cobas, η οποία ελπίζουμε ότι θα εξαπλωθεί σε όλα τα συνδικάτα βάσης και, γιατί όχι;, σε τομείς των εργαζομένων της CGIL, ειδικά στα λιμάνια, πρέπει να επιβάλουμε τέλος στις προμήθειες όπλων στο Ισραήλ και τον τερματισμό της Γενικής Συμφωνίας Πολεμικής Συνεργασίας (Νόμος 94/2005), και να ξεκινήσουμε ένα ολοκληρωτικό μποϊκοτάζ των ισραηλινών προϊόντων. Το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη απαιτεί την υποστήριξη της εργατικής τάξης, ολόκληρης της εργατικής τάξης, και πρέπει να εργαστούμε προς την επίτευξη αυτού του στόχου.
Στη διαδήλωση που κάλεσαν στις 4 Οκτωβρίου στη Ρώμη παλαιστινιακές οργανώσεις, την οποία η κυβέρνηση δεν είχε τη δύναμη να απαγορεύσει, πρέπει να διοχετεύσουμε τη δυναμική που εξαπολύθηκε εναντίον της κυβέρνησης Μελόνι, μιας κυβέρνησης πλήρους συνενοχής στη σιωνιστική γενοκτονία· μιας κυβέρνησης αφεντικών, μιας αστυνομικής κυβέρνησης· της αντεργατικής κυβέρνησης που έσπευσε σε πόλεμο στη Ρωσία και τα Βαλκάνια, της κυβέρνησης που ανταμείφθηκε από τους διεθνείς τοκογλύφους. Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να υποκύψει στην πίεση των δρόμων, αφού δεν μπορεί να πέσει στο Κοινοβούλιο μαζί με τις πολεμοχαρείς και φιλοσιωνιστικές πολιτικές της.
Η 22α Σεπτεμβρίου σηματοδότησε την ήττα του στρατοπέδου «δεν υπάρχει εναλλακτική» την ήττα του συνασπισμού αφεντικών-κυβέρνησης που προσπάθησε να μας υποβιβάσει σε μια κατάσταση ασημαντότητας. Τώρα πρέπει να συνεχίσουμε με ανανεωμένη αυτοπεποίθηση, γνωρίζοντας ότι η επιθυμία για ενότητα που ζητήθηκε τόσο ευρέως στους δρόμους χθες δεν συγκρούεται με την ανάγκη πλήρους διατήρησης της αυτονομίας και της ανεξαρτησίας του παλαιστινιακού κινήματος από τα κατεστημένα κόμματα και τους εκλογικούς «μεγιστάνες» – κυρίως το Δημοκρατικό Κόμμα και την Πρασινο-Κόκκινη Συμμαχία, που για δύο χρόνια έμειναν άπραγοι, αρνούμενοι ακόμη και τη σιωνιστική γενοκτονία, και τώρα νομίζουν ότι μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτό το κίνημα μόνο για να συγκεντρώσουν λίγες ψήφους.
Ας είναι η 3η Οκτωβρίου μια ακόμα πιο ευρύτερη και ισχυρότερη γενική απεργία από τη χθεσινή, χωρίς επώδυνους μικροπρεπείς υπολογισμούς! Ας μπλοκάρουμε ξανά, ας μπλοκάρουμε πραγματικά, ας μπλοκάρουμε τα πάντα!
Στις 4 Οκτωβρίου, όλοι στη Ρώμη ξανά, για να απαιτήσουμε μαζικά την απελευθέρωση του Ανάν, του Τάρεκ και όλων όσων συνελήφθησαν χθες.
Στο πλευρό της αντίστασης του παλαιστινιακού λαού!
Η Παλαιστίνη θα νικήσει!
Για ένα διεθνές και διεθνιστικό ταξικό μέτωπο ενάντια στους πολέμους του κεφαλαίου!
Διεθνιστική Επαναστατική Τάση/Tendenza internazionalista rivoluzionaria
