Γιώργος Παυλόπουλος
Το ποτάμι φαντάζει πλέον πολύ δύσκολο να γυρίσει πίσω στην Ευρώπη του κεφαλαίου. Η σύγχρονη Ακροδεξιά, κρατώντας κρίσιμα στοιχεία από το ζοφερό παρελθόν της και ενσωματώνοντας στη φυσιογνωμία της αρκετά νέα, έχει καταφέρει να διεισδύσει σε ευρύτερα τμήματα των κοινωνιών και «καλπάζει» πολιτικά. Η ζώνη επιρροής της περιλαμβάνει δε εργατικά και πληβειακά στρώματα τα οποία, εν μέσω απόγνωσης και οργής από τις πολιτικές που τα καταδικάζουν να μείνουν για πάντα στη ζώνη της φτώχειας και στο πολιτικό περιθώριο και έχοντας δει τις ελπίδες τους να διαψεύδονται από την Αριστερά του κυβερνητισμού και των αστικών σαλονιών, αναζητούν εκεί απαντήσεις και διέξοδο.
Σε αυτό το φόντο, που φέρνει τη Μελόνι πρωθυπουργό της Ιταλίας, τον λεπενισμό να αλώνει τη Γαλλία, την Εναλλακτική για τη Γερμανία να φλερτάρει με την πρωτιά σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις και τα ακροδεξιά κόμματα να συγκεντρώνουν τα υψηλότερα ποσοστά σε Ολλανδία, Αυστρία, Βέλγιο και άλλες χώρες, το ερώτημα της αντιμετώπισης αυτού του φαινομένου τίθεται επιτακτικά. Μήπως η λύση βρίσκεται κυρίως στην «ανεξάρτητη» αστική δικαιοσύνη και τον αποκλεισμό τους από το επίσημο πολιτικό σκηνικό, όπως ήδη υποστηρίζουν κάποια ρεύματα (και αριστερά), πανηγυρίζοντας παράλληλα για τη δικαστική απόφαση που απειλεί να θέσει τη Λεπέν εκτός κούρσας για την προεδρία;
Η επιφύλαξη με την οποία αντιμετώπισε μεγάλο μέρος του πολιτικού φάσματος της Γαλλίας τη συγκεκριμένη απόφαση πρέπει να μας κάνει επιφυλακτικούς – ειδικά καθώς το σκεπτικό της καταδίκης είναι μάλλον σαθρό, καθώς δεν αφορά εγκληματικές πολιτικές και πράξεις, αλλά μια συνήθη πρακτική στην ΕΕ. Η Ανυπότακτη Γαλλία, για του λόγου το αληθές, διεμήνυσε ότι «εκεί που μάχεται την Λεπέν και τον φασισμό είναι στους δρόμους και τις κάλπες», ενώ ακόμη και η παραδοσιακή Δεξιά των Ρεπουμπλικάνων εξέφρασε τις έντονες επιφυλάξεις της για την «ακραία επιλογή» των δικαστών και τις συνέπειες που θα υπάρξουν. Ας το σκεφτούμε καλύτερα…
Γιώργος Παυλόπουλος
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 5-6 Απριλίου 2025
