Βγες αριστεριστή σατανά!…

του Διονύση Ελευθεράτου

Κυβερνητική ήττα όσα (δεν) έγιναν με τα Θρησκευτικά; Ε, ρε εξορκισμό που θέλετε…

Κούνησε, λοιπόν, ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος το δάχτυλό του και δια της τοιαύτης εξηγήσεως έγινε της εξομολογηθείσης «παρεξηγή­σεως»… Τα όποια κυβερνητικά(;) σχέδια για τη μετατροπή της θρησκευτικής σχο­λικής κατήχησης σε μάθημα Θρησκειολογίας κι­νήθηκαν επιδεικτικά προς τον αντίστοιχο, τον δέο­ντα «κουβά» του Ευκλείδειου (Τσακαλώτειου) θε­ωρήματος. Όχι βρε αδελφέ, δεν είναι δα και καλά­θι απορριμμάτων. Είναι ο κουβάς του «τα σκεφτή­καμε, αλλά δεν τα υλοποιούμε», του «τι να κάνου­με, δεν μας αφήνουν» ή, στην «καλύτερη» των πε­ριπτώσεων, «το εγγράφουμε ως ιδέα και κάποια στιγμή, δεν μπορεί, καρπός θα βγει».

Σωστά, γιατί όχι; Εδώ η ολέθρια συμφωνία της 12ης Ιουλίου 2015 με τους πιστωτές βαφτίστηκε τμήμα της σποράς που θα άλλαζε «προς το καλύ­τερο την Ευρώπη». Είναι, νομίζετε, προβληματι­κή ή δυσχερής η ανακάλυψη θετικών στοιχείων στην επεξήγηση περί «παρεξήγησης» για το μά­θημα των Θρησκευτικών; Στο κάτω-κάτω, καθέ­νας μπορεί να παρηγορηθεί με οτιδήποτε του ται­ριάζει. Για τους θρήσκους υπάρχει το «ο ταπεινω­θείς υψωθήσεται». Για τους υπόλοιπους, προσφέ­ρεται ως μεθοδολογικό καταφύγιο εκείνη η ατά­κα του θυμωμένου Αμερικανού, στην κινηματο­γραφική κωμωδία «ένα ψάρι που το έλεγαν Γου­άντα». Εκείνο το «και στο κάτω-κάτω στον πόλεμο του Βιετνάμ δεν χάσαμε, ισοπαλία ήρθαμε…». Επι­τέλους, μπορεί η σωτηρία της «ρεαλίστριας αρι­στερής» ψυχής να είναι μεγάλο –και αναγκαίο– πράγμα, αλλά για να επιτευχθεί δεν χρειάζονται δα και πολλά πράγματα. Ούτε σπουδαία, ούτε δύ­σκολα. Ένας «νέο-κεντροαριστερός» εξορκισμός χρειάζεται, ώστε να βγουν από μέσα τα υπολείμμα­τα του αριστερίστικου, μαξιμαλιστή σατανά. Υπό­λειμμα πρώτο: Διατείνεται ο μαξιμαλιστής σατα­νάς ότι είναι εξευτελισμός για μια κυβέρνηση, η οποία μάλιστα θεωρεί ακόμη εαυτήν αριστερή, να αναγνωρίζει κι επισήμως τον αρχιεπίσκοπο (δη­λαδή την Ιεραρχία) ως παράγοντα που έχει λόγο στο τι και πώς θα διδάσκεται στα σχολεία. Τς, τς, τς, οποία στενοκεφαλιά, οποία ανελαστικότητα… Αδυνατεί ο αριστεριστής σατανάς να αντιληφθεί την πολυπλοκότητα της κατάστασης. Ω, από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει η διδαχή του «αρι­στερού ρεαλισμού»; Το πρώτο, κύριοι, που πρέπει να αποδείξει μια αριστερή κυβέρνηση είναι ότι δεν μεροληπτεί σε βάρος της Εκκλησίας. Σε μία χώρα, όπου πχ οι οικονομικές ελίτ φιλοδοξούν να ελέγ­χουν την έρευνα και τα προγράμματα σπουδών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, δεν θα ήταν «πο­λιτικό φάουλ» να κηρυχθεί παντελώς αναρμόδια η Εκκλησία για την πρωτοβάθμια;

Τι θέλετε, δηλαδή, τώρα; Να δώσουμε «πάτη­μα» στον Ιερώνυμο να πει ότι ανοίγουμε τις πύ­λες της Εκπαίδευσης όταν και όπου θέλει η «νέα τάξη» και η «παγκοσμιοποίηση» και διατηρούμε το άβατο μόνο για την Εκκλησία; Να κάνουμε τέ­τοιο δώρο στη Δεξιά του Κυρίου, εν προκειμένω τη Δεξιά του Κούλη; Και στο κάτω-κάτω, σε μια τακτική αναδίπλωση προέβημεν, τίποτα παραπά­νω. Άσε που τώρα την «κοιμίσαμε» κάπως την Ιε­ραρχία και θα την βρούμε χαλαρή, όταν, αιφνιδια­στικά, θα αρχίσουμε τη μεγάλη μάχη. Αυτήν, ντε, για τον χωρισμό Εκκλησίας-Κράτους. Εκεί να δεί­τε τι έχει να γίνει -μόνο αφήστε, σας παρακαλού­με, τις ανυπομονησίες, διότι το καλό πράγμα πο­τέ δεν συντελείται γρήγορα.

Υπόλειμμα δεύτερο: Ισχυρίζεται ο μαξιμαλι­στής σατανάς ότι είναι εξευτελισμός για μια κυβέρ­νηση, η οποία μάλιστα θεωρεί ακόμη εαυτήν αρι­στερή, να προσφέρει τη χαρά της επιτυχίας στον αρχιεπίσκοπο, δύο μόλις ημέρες αφότου εκείνος άρθρωσε έναν εμετικό, παραληρηματικό λόγο ενα­ντίον της Αριστεράς. Εν πρώτοις, όπως ήδη είπα­με, η αναδίπλωση της κυβέρνησης δεν συνιστά οριστική ήττα κι όποιος δεν το καταλαβαίνει ας προσπαθήσει να μυηθεί στη βαθύτερη φιλοσοφι­κή διάσταση του θεωρήματος των τριών κουβά­δων, του Τσακαλώτου. Τούτου δοθέντος, τι ακρι­βώς προσάπτει στην αριστερή κυβέρνηση ο μα­ξιμαλιστής, άκαμπτος σατανάς; Ότι η συνάντηση με τον Ιερώνυμο έγινε στον απόηχο του μισαλλό­δοξου κηρύγματός του; Ότι γυρίσαμε και το άλ­λο μάγουλο για να δεχθούμε και έτερο χαστούκι; Μα επιτέλους, τίποτα δεν καταλαβαίνετε -εσείς οι επηρεασμένοι από τον αριστεριστή σατανά; Τόλ­μησε, φίλτατοι, ο Ιερώνυμος να τα πει στη συνά­ντηση αυτά για την Αριστερά; Τα εκστόμισε, ενώ­πιος ενωπίω με τον Τσίπρα και τον Φίλη; Όχι. Ε, άρα αυτός έκανε πίσω. Εκείνος κατατροπώθηκε, εμείς νενικήκαμεν υπερηφάνως κι εσείς αρνείστε να το δείτε. Θλιβερόν, θλιβερόν… Υπόλειμμα τρίτο: Χλευάζει ο μαξιμαλιστής σατανάς την παρουσία του αναρμόδιου, όπως τον θεωρεί, Πάνου Καμ­μένου στη συνάντηση. Κάνει λάθος. Όπως ακρι­βώς στα οικονομικά και κοινωνικά θέματα παρα­βλέπει ότι μας δεσμεύουν τα μνημόνια των προ­ηγούμενων, έτσι και στο θέμα της Εκκλησίας επι­μένει να παραγνωρίζει το ήδη διαμορφωμένο θε­σμικό και εθιμικό πλαίσιο. Είτε μας αρέσει είτε όχι, με το πυροβολικό να έχει προστάτιδα τη αγία Βαρ­βάρα και την αεροπορία τον αρχάγγελο Μιχαήλ, κάθε υπουργός Άμυνας έχει λόγο και για τα εκ­κλησιαστικά.

Τι θέλετε, τώρα; Να δώσουμε «πατήματα» και στον Καμμένο; Να γίνει αύριο –χτύπα ξύλο, κού­φια η ώρα– καμία «στραβή» σε κάποια στρατιωτι­κή άσκηση και να πει ο δεξιός κυβερνητικός εταί­ρος ότι φταίμε εμείς, που εξοργίσαμε την αγία ή τον αρχάγγελο; Λίγη ευελιξία, μωρέ, λίγο μυαλό, λίγη πολιτική ωριμότητα…