Γιώργος Μιχαηλίδης
Ενώ η αμερικάνικη κοινή γνώμη ασχολούνταν κατά βάση με τις προεδρικές εκλογές, ένας σημαντικός εργατικός αγώνας εκτυλισσόταν στο παρασκήνιο! Πρόκειται για την περίπου δίμηνη απεργία (53 ημέρες) των μηχανικών και τεχνικών της Boeing που κατέληξε σε μια συμφωνία την οποία ενέκριναν 6 στα 10 μέλη του σωματείου, με τη συμμετοχή να αγγίζει το 80%.
Το σωματείο της Boeing που αριθμεί 33.000 μέλη κατάφερε μετά από σκληρό απεργιακό αγώνα να πετύχει ιστορικές αυξήσεις ύψους 38% σε βάθος τετραετίας στους μισθούς των εργαζομένων και αυξημένες συνταξιοδοτικές εισφορές, την ώρα που την περασμένη οκταετία οι μισθολογικές αυξήσεις που έβλεπαν οι εργαζόμενοι ήταν της τάξης του μόλις 1%. Μάλιστα, η συμφωνία αυτή επετεύχθη σε μια συγκυρία που η Boeingδηλώνει ζημιές ύψους 6 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με σημαντικό μέρος τους βέβαια να οφείλεται στις διαρκείς παύσεις λειτουργίας των εργοστασίων παραγωγής της. Με άλλα λόγια οι απεργιακές κινητοποιήσεις απορρύθμισαν τόσο τη διαδικασία παραγωγής και τις εμπορικές συμφωνίες της εταιρείας, η οποία τελικά προτίμησε να δώσει σημαντικές αυξήσεις.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τα μέλη του σωματείου απέρριψαν δύο φορές τις προσφορές της εταιρείας, οι οποίες ξεκίνησαν αρχικά από αυξήσεις ύψους 25% και στη συνέχεια ανέβαιναν. Τελικά, οι εργαζόμενοι κατάφεραν να αποσπάσουν μια συμφωνία πολύ κοντά σε αυτό που αρχικά ζητούσαν, δηλαδή αυξήσεις μισθών κατά 40%. Βεβαίως, δεν είναι όλα ρόδινα. Ένα βασικό αίτημα της απεργίας, η αποκατάσταση του συνταξιοδοτικού πλάνου που η Boeing κατάργησε το 2014, δεν έγινε αποδεκτή από την εταιρεία. Εν τέλει, η ηγεσία του σωματείου επέλεξε να κάνει πίσω σε αυτό το σκέλος, το οποίο όμως αποτελεί μια κύρια πηγή δυσαρέσκειας για τους εργαζόμενους. Σε αυτό το γεγονός οφείλεται και η απόρριψη της τελικής συμφωνίας από το 42% των μελών του σωματείου. Μάλιστα, από μια διόλου ευκαταφρόνητη μερίδα των εργαζομένων, ασκείται κριτική στην διοίκηση του σωματείου για αμυντική λογική.
Βλέποντας πως η συλλογική δύναμη των εργαζομένων μπορεί να λυγίσει την αδιαλλαξία της εταιρείας και γνωρίζοντας πως ανάλογες απεργίες δεν είναι εύκολο να επαναλαμβάνονται συχνά, οι επικριτές της διοίκησης θεώρησαν πως αυτή ήταν η κατάλληλη ευκαιρία για να κερδίσουν όλα τα σημαντικά αιτήματά τους. Σε κάθε περίπτωση, το ξέσπασμα ανάλογων εργατικών αγώνων αποδεικνύει πολλά για τις δυνατότητες της εργατικής πάλης τη σημερινή ημέρα, την ώρα που αυτό που ακούμε διαρκώς από τις εδώ συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι ότι… «ο κόσμος δεν τραβάει».
