Γεράσιμος Λιβιτσάνος
Αυτή την Κυριακή στήνεται η πρώτη κάλπη για την ανάδειξη ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ, όμως θα είναι κατά πάσα πιθανότητα τα «deals» …της Δευτέρας αυτά που θα κρίνουν το αν θα παραμείνει στην θέση του ο Νίκος Ανδρουλάκης ή αν θα τον αντικαταστήσει κάποιος-α από τους υπόλοιπους 5 υποψήφιους.
Προφανώς θεωρείται μάλλον απίθανο ένας εκ των Ν. Ανδρουλάκη, Χ. Δούκα, Π. Γερουλάνου, Α. Διαμαντοπούλου, Μ. Κατρίνη και Ν. Γιαννακοπούλου να συγκεντρώσει στην πρώτη Κυριακή ποσοστό μεγαλύτερο του 50%. Έτσι όλα θα κριθούν στην επαναληπτική κάλπη της 13ης Οκτωβρίου. Πόσο μάλλον αν επαληθευθούν οι δημοσκοπήσεις που θέλουν τους Ανδρουλάκη-Δούκα να συγκεντρώνουν τα δύο μεγαλύτερα ποσοστά, δίχως όμως κάποιο από αυτά να ξεπερνά το 30%.
Στην περίπτωση «ρυθμιστές» των εξελίξεων θα αναδειχθούν οι Π. Γερουλάνος και Α. Διαμαντοπούλου. Με αμφότερους να διαθέτουν μηχανισμούς κινητοποίησης ψηφοφόρων μιας και ο βουλευτής Α’ Αθηνών προετοιμάζεται για να διεκδικήσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ εδώ και δύο χρόνια, ενώ η πρόσφατα προτεινόμενη από τον Κυριάκο Μητσοτάκη για γ.γ του ΟΟΣΑ μοιάζει να έχει μία ευρύτερη συστημική στήριξη. Τον δικό τους, αλλά συγκριτικά περιορισμένο ρόλο θα παίξουν οι Μιχάλης Κατρινης (φαίνεται να κλίνει προς τον Ν. Ανδρουλάκη) και η Ν. Γιαννακοπούλου.
Η κατάσταση που θα διαμορφωθεί αναμένεται ιδιαιτέρως περίπλοκη. Μια και είναι σαφές ότι από την εσωκομματική αντιπαράθεση του ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά λείπουν οι πολιτικές διαχωριστικές γραμμές. Ο προεκλογικός διάλογος έχει αναλωθεί σε θέματα εσωκομματικής λειτουργίας και εσωτερικών συμμαχιών, στο προφίλ των υποψηφίων και το κατά πόσο είναι «πρωθυπουργίσιμο» όπως και στην κοινοβουλευτική (η δημαρχιακή στην περίπτωση του Χ.Δούκα) ιδιότητά τους. Στην ουσία δηλαδή δεν εντοπίζονται πολιτικές διαφορές με το αποκλειστικό θέμα να είναι το αν υπάρξει υποψήφιος που θα οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και την προοπτική της διεκδίκησης του εναλλακτικού «παίκτη» απέναντι στην ΝΔ του Μητσοτάκη.
Δεδομένη θεωρείται η πολιτική συναίνεση του ΠΑΣΟΚ σε στρατηγικές επιλογές της Νέας Δημοκρατίας. Όπως για παράδειγμα στην σφιχτή οικονομική πολιτική που επιτάσσουν οι Βρυξέλλες, στην διατήρηση της λογικής των «εκσυγχρονισμών» για προσέλκυση επενδύσεων ενώ ακόμη και στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής άπαντες οι υποψήφιοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συντάσσονται με την προοπτική διαλόγου με την Τουρκία υπό ευρω-νατοϊκή εποπτεία.
Για λόγους προεκλογικού «εσωκομματικού πατριωτισμού» από την επιχειρηματολογία των υποψηφίων λείπει, όπως διαπιστώνει κανείς, η αναφορά στα σενάρια περί «φορέα της κεντροαριστεράς». Από τους 6 υποψήφιους ούτως η άλλως η Ά.Διαμαντοπούλου και Ν.Γιαννακοπούλου αποκλείουν οποιαδήποτε ιδέα συνεργασίας κόμματα στα αριστερά του ΠΑΣΟΚ δεν αποκλείουν όμως την προοπτική της συγκυβέρνησης με την ΝΔ.
Οι υπόλοιποι 4 μιλούν για αυτόνομη πορεία, αφήνοντας όμως αρκετά «παράθυρα» για το «ξαναζέσταμα» τέτοιων σεναρίων αν και σε μεγάλο βαθμό θα εξαρτηθούν από τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ. Στους πλέον ένθερμους υποστηρικτές τέτοιων εξελίξεων περιλαμβάνονται οι Παύλος Γερουλάνος και Χάρης Δούκας ενώ δεδομένη εδώ και καιρό είναι η σχετική λογική του Μιχάλη Κατρίνη. Όσον αφορά τον Νίκο Ανδρουλάκη φέρεται να πρεσβεύει μία «επιλεκτική» εκδοχή τέτοιων σχεδιασμών που θα εξαιρούν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που «μετακόμισαν» στον ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα «βλέπει με καλό μάτι» το ενδεχόμενο συνεργασίας με στελέχη που προέρχονται «αμιγώς» από τον ΣΥΡΙΖΑ δίχως να εξαιρείται και ο χώρος της Νέας Αριστεράς.
