Δίμηνο-φωτιά αποτελούν ο Μάιος και ο Ιούνιος για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Από την τροπή δε που θα πάρουν οι εξελίξεις σε αυτό το διάστημα, δεν αποκλείεται να κριθεί σε μεγάλο βαθμό η πορεία ενός από τα πιο φιλόδοξα εγχειρήματα ολοκλήρωσης στην ιστορία του παγκόσμιου καπιταλισμού, στην ίδια του τη μήτρα.
Ήδη η πρόταση που κατέθεσε η Κομισιόν για το προσφυγικό έφερε πάλι στην επιφάνεια το βαθύ ρήγμα ανάμεσα στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης με το δυτικό “διευθυντήριο” που έχει στήσει η Γερμανία. Δεν αποκλείεται, μάλιστα, η κατάσταση να επιδεινωθεί περαιτέρω σε αυτό το επίπεδο, καθώς ήδη στις Βρυξέλλες φοβούνται ότι η απομάκρυνση του Νταβούτογλου από την πρωθυπουργία ενδέχεται να τινάξει στον αέρα την (εγκληματική) συμφωνία με την Τουρκία.
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σύνθετη ενόψει του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών στην Αυστρία, στις 22 Μαΐου. Εκεί είναι ορατό το ενδεχόμενο της ανάδειξης ενός ακροδεξιού σε ανώτατο πολιτειακό αξίωμα -κάτι που θα συμβαίνει για πρώτη φορά μεταπολεμικά, με αιχμή του δόρατος την ξενοφοβία.
Ακολουθεί ένας κυριολεκτικά “καυτός” Ιούνιος, κατά τον οποίο δεσπόζουν το βρετανικό δημοψήφισμα για το Brexit και οι επαναληπτικές εκλογές στην Ισπανία. Κι αυτό διότι το πρώτο είναι πιθανό να σημάνει και επισήμως το πρώτο βήμα για το ξήλωμα του… πουλόβερ της “ευρωπαϊκής ενοποίησης”, ενώ το αποτέλεσμα των δεύτερων είναι απρόβλεπτο και δεν αποκλείεται να προκαλέσει νέο σοκ στο πολιτικό σκηνικό μιας από τις πέντε ισχυρότερες χώρες της ΕΕ.
Όλα αυτά συμβαίνουν με φόντο την επιστροφή στην πρώτη γραμμή της ελληνικής κρίσης και των σεναρίων περί Grexit, που αναδεικνύουν τη βαθύτατη και δομική κρίση της ευρωζώνης. Είναι φανερό, πλέον, ότι το “θηρίο” της ΕΕ είναι βαριά πληγωμένο -γι’ αυτό, άλλωστε, βρυχάται πιο απειλητικά. Τώρα, λοιπόν, είναι η ευκαιρία να του καταφέρουμε αποφασιστικά χτυπήματα. Θα τολμήσουμε;
