Γιώργος Παυλόπουλος
▸ Το στραπάτσο που έχουν ήδη υποστεί οι ΗΠΑ στο Ιράν οδηγεί τον Τραμπ σε ανεξέλεγκτη και επικίνδυνη κλιμάκωση των επιθέσεων
Η συγκυρία σίγουρα δεν είναι καλή για τους λαούς, καθώς οι πόλεμοι στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή μαίνονται και το αίμα τους ρέει άφθονο. Αποδείχθηκε, ωστόσο, ιδιαιτέρως γόνιμη για την Διεθνή Αντιπολεμική Συνδιάσκεψη που διεξήχθη με επιτυχία στην Αθήνα και κυρίως για το μήνυμα που επεδίωξε και θα επιδιώξει όλο το επόμενο διάστημα να στείλει στους αγωνιστές από τις χώρες που εκπροσωπήθηκαν και πέρα από αυτές: Παλλαϊκός συναγερμός και αγώνας διαρκείας εναντίον των ιμπεριαλιστικών πολέμων του κεφαλαίου, για να μην στήσουν τα νέα σφαγεία που ετοιμάζουν, για να προκληθούν ρωγμές στα σχέδια και το αφήγημά τους, για να υψωθεί ασπίδα ειρήνης, διεθνιστικής-ταξικής αλληλεγγύης και υπεράσπισης των ζωών και των δικαιωμάτων μας.
Δεν πρόκειται για ουτοπία. Ούτε το παιχνίδι είναι χαμένο από χέρι, όπως προσπαθούν να μας κάνουν να πιστέψουμε, καλώντας μας να επιλέξουμε το σωστό στρατόπεδο και να είμαστε έτοιμοι να πολεμήσουμε και να πεθάνουμε για να συμφέροντά τους. Ούτε είναι τόσο πανίσχυροι ή ανίκητοι, όπως θέλουν να δείχνουν.
Η καλύτερη απόδειξη είναι η ηρωική αντίσταση που συνεχίζει να προβάλει ο παλαιστινιακός λαός απέναντι στο κράτος-τρομοκράτη και το στραπάτσο που έχουν πάθει οι Αμερικανοί στο Ιράν. Εκεί όπου οι συνεχείς βομβαρδισμοί που εξαπολύουν αποδεικνύονται αναποτελεσματικοί, ενώ οι βάσεις τους στην περιοχή (ακόμη και μυστικές εγκαταστάσεις της CIA) δέχονται διαρκή πλήγματα – αρκετά ακριβείας, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη βοήθεια Κινέζων και Ρώσων – με συνέπεια μεγάλες καταστροφές στις υποδομές τους και το πολεμικό υλικό, αλλά και σημαντικές ανθρώπινες απώλειες.
Η δύσκολη θέση στην οποία έχουν βρεθεί ο Τραμπ και οι «Ράμπο» επιτελάρχες του, με επικεφαλής τους Χέγκσεθ και Ρούμπιο, αναδεικνύεται και από την απόφαση που μοιάζει να έχει πάρει η Τεχεράνη να διευρύνει το μέτωπο. Η (αναμενόμενη από καιρό) είσοδος στον πόλεμο των στενών της συμμάχων στην Υεμένη, των Χούθι, απειλεί να προκαλέσει διπλό ενεργειακό και εμπορικό «έμφραγμα», καθώς μετά τα Στενά του Ορμούζ είναι πολύ πιθανό σύντομα να κλείσει (πάλι) η Ερυθρά Θάλασσα και η δίοδος προς τη Διώρυγα του Σουέζ.
Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, ούτε και το γεγονός ότι πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι στις πιο πολλές χώρες της Δύσης οι θετικές γνώμες είναι περισσότερες για την Κίνα από ό,τι για τις Ηνωμένες Πολιτείες (!), πληθαίνουν και οι ρωγμές που έχουν προκληθεί στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Γεγονός στο οποίο έχει συμβάλει τόσο το κόστος του πολέμου για τους Αμερικανούς (η βενζίνη ξεπέρασε πάλι το φράγμα των 4 δολαρίων το γαλόνι και ο πληθωρισμός καλπάζει) όσο και οι αυξανόμενες απώλειες.
Για του λόγου το αληθές, μόλις το 30% των Αμερικανών δηλώνει πως στηρίζει τη συνέχιση των επιθέσεων κατά του Ιράν – ένα ποσοστό που καταγράφεται έξι μήνες μετά την έναρξή του, ενώ στην περίπτωση του Βιετνάμ χρειάστηκε να περάσουν έξι χρόνια. Παράλληλα, η Βουλή ψήφισε για πρώτη φορά υπέρ του άμεσου τερματισμού του, καθώς κάποιοι Ρεπουμπλικάνοι στήριξαν τη σχετική πρόταση των Δημοκρατικών. Δεν αποκλείεται, μάλιστα, οι «αποστάτες» να πληθύνουν στο άμεσο μέλλον και να περάσουν και τις πύλες της Γερουσίας, ειδικά καθώς απομένουν λιγότερες από εκατό μέρες μέχρι τις κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου.
Απέναντι σε αυτά τα δεδομένα, ο… «ειρηνοποιός» πρόεδρος των ΗΠΑ διαπιστώνει ότι οι επιλογές του περιορίζονται και αντιδρά επιλέγοντας την κλιμάκωση. Έτσι, από τη μία, διαρρέει σχέδια για την εξαπόλυση ενός μαζικού και συντριπτικού πλήγματος κατά του Ιράν – έστω κι αν γνωρίζει πως δεν θα το αναγκάσει να συνθηκολογήσει με αυτόν τον τρόπο – ενώ επαναφέρει στο προσκήνιο σενάρια χερσαίας επέμβασης. Από την άλλη, επιχειρεί να διευρύνει τους συμμάχους του και να τους προσθέσει στην πολεμική «εξίσωση» – όπως με τη Σ. Αραβία, τάζοντάς της ελεύθερη πρόσβαση στην πυρηνική ενέργεια, χωρίς σοβαρές δικλείδες ασφαλείας (κάτι που αρνείται στο Ιράν…), υπό την προϋπόθεση όμως ότι θα αναγνωρίσει το Ισραήλ.
Ένα ρήγμα στην Ελλάδα θα αποτελέσει ύψιστη διεθνιστική συνεισφορά στους αγώνες των λαών
Το σίγουρο είναι πως μια ήττα των ΗΠΑ σε αυτό τον πόλεμο θα αποτελέσει σοβαρότατη εξέλιξη και καμπή στη ροή της ιστορίας. Για να συμβεί, όμως, αυτό, είναι απολύτως αναγκαίο να διευρυνθεί η ρωγμή συνολικά στο στρατόπεδο της Δύσης και το ΝΑΤΟ. Όχι όμως ποντάροντας σε κάποιο «ευρωπαϊκό χαρτί», που για πολλούς αποτελεί την απάντηση στο πρόβλημα. Αλλά από τα κάτω και από τα αριστερά, για ρήξη και ανατροπή με ολόκληρο το οικοδόμημα του πολεμικού καπιταλισμού.
Σε αυτό το πλαίσιο, για το κίνημα στην Ελλάδα είναι πρώτη προτεραιότητα το κλείσιμο των βάσεων, η ρήξη και αποδέσμευση από ΝΑΤΟ και ΕΕ, η διακοπή κάθε συμμετοχής σε στρατιωτικές αποστολές και το κόψιμο του ομφάλιου λώρου που συνδέει την ελληνική αστική τάξη με το Ισραήλ. Ειδικά μετά την απόφαση για μαζική αγορά οπλικών συστημάτων από αυτό για τον νέο αντιαεροπορικό «θόλο» με κωδικό «Ασπίδα του Αχιλλέα», αξίας άνω των 3 δισ. ευρώ (συνολικά θα δοθούν 4,2 δισ. για νέα όπλα), σε μια στιγμή μάλιστα που «δεν υπάρχουν λεφτόδεντρα» για να καλυφθούν οι πραγματικές ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Τα βήματα και οι επιτυχίες σε αυτά τα μέτωπα θα αποτελέσουν, εκτός των άλλων, ύψιστη διεθνιστική συνεισφορά στους αγώνες όλων των λαών.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ που κυκλοφόρησε στις 25-26 Ιουλίου 2026
