Παναγιώτης Ι. Δρίβας
Κάπως έτσι φθάσαμε και εδώ. Με τη νέα πλατφόρμα (νόμος Κεραμέως) ο εργαζόμενος θα μπορεί να προσλαμβάνεται μέσω κινητού τηλεφώνου. Με μία απλή αναγγελία ο εργοδότης, το λογιστήριο δηλαδή, θα ενημερώνει την «ΕΡΓΑΝΗ» και ο νεοπροσληφθείς καλείται με fast track διαδικασίες να αποδεχτεί τους όρους δουλειάς τους οποίους θα διαβάζει στο smart phone – σαν να χαζεύει στα social ένα πράμα – είτε πρόκειται για μερικές ώρες, είτε για μερικές μέρες, είτε για μερικούς μήνες.
Και ανάθεμα αν μπορεί να δει τι τον περιμένει. Και ποιος θα κάτσει να ασχοληθεί άλλωστε όταν μετά από ανεργία και υποχρεώσεις βουνό «κάθεται» επιτέλους μια δουλειά (ειδικά για τους εποχικούς), έστω με αυτόν τον ευτελή τρόπο.
Ουσιαστικά αποδυναμώνεται ο έλεγχος, η όποια Επιθεώρηση Εργασίας έχει απομείνει δεν προλαβαίνει να ελέγξει τη νομιμότητα των όρων και έτσι νομιμοποιείται μια πλήρης εργοδοτική αυθαιρεσία καθώς ο «εργαζόμενος» καλείται να αποδεχτεί ψηφιακά όρους χωρίς διαπραγμάτευση και επαρκή γνώση των δικαιωμάτων του.
Όπως όμως θα γίνονται οι προσλήψεις ακόμη πιο απλά θα γίνονται και οι απολύσεις. Με ένα απλό μηνυματάκι ο «απρόσωπος» εργοδότης θα σε στέλνει σπίτι σου επειδή έτσι…
Και δεν είναι καθόλου υπερβολή το «επειδή έτσι» αν συνδυαστεί με τις ντιρεκτίβες που έστειλε ο ΟΟΣΑ προς την κυβέρνηση. Με την ελαστικοποίηση ακόμη περισσότερο των αποζημιώσεων, εις το όνομα της κινητικότητας (άλλη θανάσιμη δήθεν εργασιακή καινοτομία), αφαιρούνται και άλλα δικαιώματα προστασίας για τις απολύσεις κατ’ εντολή των βιομηχάνων και του κεφαλαίου.
Πού στοχεύουν όλα αυτά; Μα φυσικά στη νέα γενιά, αν δεχτούμε ότι στους παλιότερους έχουν απομείνει ψήγματα αντίστασης, οργάνωσης ή ακόμη και αυτοοργάνωσης (σπάνιο πλέον) στους χώρους εργασίας. Η εργασιακή απορρύθμιση που ξεκίνησε βίαια την εποχή των μνημονίων και συνεχίστηκε επί covid παίρνει πιο σκληρή μορφή… και η πλειονότητα πλέον των νέων εργαζομένων δείχνει να την αποδέχεται ως φυσιολογικό εκσυγχρονισμό.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 25-26 Ιουλίου 2026
