Παναγιώτης Ι. Δρίβας
Πρόσφατα διαβάσαμε ότι ο ομογενής Βασίλης Συράκης, μηχανικός συστημάτων Τεχνητής Νοημοσύνης, απολύθηκε από το ίδιο του το δημιούργημα. Ο προβληματισμός δεν είναι τωρινός. Η ανησυχία μεταξύ των εργαζομένων για το μέλλον τους εν καιρώ Τεχνητής Νοημοσύνης, είναι έντονη.
Δεν είναι ανάλογης βαρύτητας και πυγμής, δυστυχώς, οι παρεμβάσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων, οι οποίες ως επί το πλείστον αγγίζουν το θέμα επιδερμικά και φιλολογικά, την ώρα που επαγγέλματα πλήττονται ήδη. Στις ΗΠΑ, στον αντίποδα, ακόμα και στο εθνικό συνέδριο της AFL-CIO (η μεγαλύτερη συνομοσπονδία εργατικών συνδικάτων με 15 εκατ. μέλη) έστειλε ηχηρό μήνυμα για τους επίδοξους ένοικους (Δημοκρατικούς, Ρεπουμπλικανούς) του Λευκού Οίκου το 2028: «Μπορείτε είτε να υποστηρίξετε τις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους με κάθε κόστος, είτε να υποστηρίξετε τους εργαζόμενους στην κατεύθυνση της υπεύθυνης και προσεκτικής τεχνολογικής αλλαγής. Αλλά δεν μπορείτε να κάνετε και τα δύο».
Ας δούμε επιγραμματικά τι γίνεται στην Ελλάδα:
ΓΣΕΕ: Η μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση του αιώνιου Παναγόπουλου… πετάει χαρταετό. Δεν έχει εκδώσει ολοκληρωμένο «μανιφέστο» για την ΑΙ και περιορίζεται σε φιλολογικές διακηρύξεις.
Η ΑΔΕΔΥ δεν έχει αναπτύξει ακόμη συνεκτική ειδική πολιτική για την παραγωγική ΑΙ.
Το ΕΚΑ ακολουθεί κυρίως γραμμή ΓΣΕΕ.
Η ΟΙΕΛΕ έχει ασχοληθεί πιο ενεργά εκφράζοντας ανησυχίες για τη χρήση ΑΙ.
ΟΛΜΕ και ΔΟΕ δίνουν έμφαση στην ανάγκη θεσμικού πλαισίου και επιμόρφωσης.
ΕΣΗΕΑ: Ξορκίζει την AI ως μηχανισμό υποκατάστασης ή απορρύθμισης του επαγγέλματος. Παρεμβάσεις χωρίς δυναμική, γεγονός που επαναφέρει επιτακτικά το αίτημα της βάσης για Συνδικάτο Τύπου.
Κουβέντα να γίνεται λοιπόν που δεν θυμίζει σε τίποτα το ξεκάθαρο τελεσίγραφο: «Ή είσαι με τους εργαζόμενους ή είσαι με τους εκατομμυριούχους», όπως το διατύπωσε η πρόεδρος του AFL-CIO, Λιζ Σούλερ, μιλώντας στο Axios. Αρκεί και εδώ ο λόγος να μετουσιώνεται σε δράση.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 20-21 Ιουνίου 2026
