Μπάμπης Συριόπουλος
▸ Για «ανισορροπία του πολιτικού συστήματος» μιλά η ΚΕ, αλλά απουσιάζουν τα αντίστοιχα πολιτικά καθήκοντα
Η τελευταία απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ (5 Ιούνη) έχει τίτλο «Οι πολιτικές εξελίξεις και η πορεία αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, η δράση του κόμματος μπροστά στην επικείμενη εκλογική μάχη». Όπως είναι φανερό κι από τον τίτλο εξετάζονται μια σειρά εξελίξεις όπως -μεταξύ άλλων- η φθορά της κυβέρνησης της ΝΔ, η «ανισορροπία του πολιτικού συστήματος» και η προσπάθεια «αποκατάστασης του “σοσιαλδημοκρατικού – κεντροαριστερού” πόλου» είτε για την απορρόφηση της λαϊκής δυσαρέσκειας είτε στον «ρόλο ενός “αξιόπιστου” κυβερνητικού συμπληρώματος» και η εμφάνιση νέων κομμάτων (Τσίπρας, Καρυστιανού).
Η απόφαση εκτιμά ότι «οι δυσκολίες στο αστικό πολιτικό σύστημα, όπως είναι η δυσκολία δημιουργίας σταθερών κυβερνήσεων» όχι μόνο δεν είναι αρνητικές για τις εργατικές – λαϊκές δυνάμεις αλλά αντίθετα μπορούν και να αξιοποιηθούν «για να μη νιώθει καμία κυβέρνηση σταθερή και ακλόνητη στο αντιλαϊκό της έργο», για να διαμορφωθούν «προϋποθέσεις συνολικής ανατροπής», «για την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων σχετικά με τον πραγματικό χαρακτήρα αυτών των δυσκολιών και κυρίως για την ανάγκη αντίθεσης με το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα και όχι μόνο με την εκάστοτε κυβέρνηση». Η σωστή διαπίστωση του ΚΚΕ για τη δυνατότητα αξιοποίησης της ανισορροπίας και αστάθειας του αστικού πολιτικού συστήματος, της «κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης» προς όφελος της εργατικής τάξης περιορίζεται στην «εξαγωγή συμπερασμάτων» για το χαρακτήρα του καπιταλιστικού συστήματος και των κυβερνήσεών του. Αντί για την ανάγκη πολιτικής σύγκρουσης «για την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ και της πολιτικής του κεφαλαίου και της ΕΕ» (απόφαση 6ης Συνδιάσκεψης ΑΝΤΑΡΣΥΑ), το ΚΚΕ προκρίνει μαζικά ιδεολογικά μαθήματα. Εκτός από -τα πάντα χρήσιμα- ιδεολογικά μαθήματα, οι εργατικές και λαϊκές μάζες μαθαίνουν για το ρόλο των αστικών κομμάτων και των κυβερνήσεών τους μέσα από την μαζική πολιτική πάλη για την ανατροπή συγκεκριμένων κυβερνήσεων, ενάντια στη συγκεκριμένη αστική πολιτική όπως εκφράζεται. «Για να μη νιώθει καμία κυβέρνηση σταθερή και ακλόνητη στο αντιλαϊκό της έργο» χρειάζεται ένα πολιτικό εργατικό κίνημα με ανατρεπτικούς στόχους και την αναγκαία συμβολή των δυνάμεων της επαναστατικής αριστεράς.
Για το ΚΚΕ «το δίλημμα στις εκλογές είναι το αν θα ενισχυθούν οι πολιτικές δυνάμεις που υπερασπίζονται τη “σταθερότητα” του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου, για να κερδίσει το κεφάλαιο, ή αν θα ενισχυθεί η δύναμη που παλεύει για την ανατροπή του, για να κερδίσει ο λαός» υπονοώντας τον εαυτό του. Το ερώτημα είναι αν είναι το ΚΚΕ δύναμη αποσταθεροποίησης του αστικού πολιτικού συστήματος και των κυβερνήσεών του.
Η απόφαση της ΚΕ εκτιμά ότι το «κόμμα Τσίπρα» «αν και μιλάει στο όνομα της “αριστεράς”, έχει απεμπολήσει ακόμα και τα όποια δήθεν προοδευτικά συνθήματα της περιόδου διακυβέρνησης», αντανακλώντας «τη συνολικότερη ιδεολογική – πολιτική αντιδραστικοποίηση, όπου θολώνουν ακόμα περισσότερο οι όποιες “ιδεολογικές” διαφορές ανάμεσα στα αστικά κόμματα» με «λογικές μεσσιανισμού». Αναφερόμενη στις εξελίξεις στη ΝΕΑΡ η ΚΕ εκτιμά ότι «διαμορφώνεται η προοπτική σύμπλευσης ή σύμπραξης με άλλες δυνάμεις – ΜέΡΑ25, τμήματα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ – για τη διαμόρφωση ενός νέου αναχώματος (μικρού ΣΥΡΙΖΑ)». Όσον αφορά την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή «τμήματά της» καλό θα ήταν να πει κάτι πιο συγκεκριμένο για να μάθουμε κι εμείς.
Τονίζει ότι «κανένα αστικό κόμμα δεν θέτει σε αμφισβήτηση στρατηγικού χαρακτήρα πολιτικές επιλογές τις οποίες ακολουθεί η κυβέρνηση της ΝΔ», επιλογές όπως «η εκτίναξη των πολεμικών δαπανών και εξοπλισμών», «η πολεμική εμπλοκή στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και η αναβάθμιση των στρατηγικών σχέσεων με ΗΠΑ, Ισραήλ, Γαλλία […] στο όνομα του “εθνικού συμφέροντος”, «η ενιαία στάση τους στο ζήτημα της αποστολής ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο για τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ», «η τήρηση των εκάστοτε δημοσιονομικών κανόνων της ΕΕ» κ.ά.. Βέβαια δεν αναφέρεται πουθενά ο επιθετικός ιμπεριαλιστικός άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, το ΚΚΕ δεν τον αγγίζει μάλλον «στο όνομα του “εθνικού συμφέροντος”» και αυτό. Επίσης δεν αναφέρει πουθενά την ομοφωνία των αστικών κομμάτων για τα «κυριαρχικά δικαιώματα» της χώρας, τις θαλάσσιες ζώνες των εξορύξεων και του κέρδους για ελληνικές και πολυεθνικές εταιρίες· μάλλον γιατί και το ΚΚΕ συμφωνεί. Ωστόσο έχει δίκιο σε όλα τα υπόλοιπα. Αυτή η ουσιαστική συμφωνία των αστικών κομμάτων διαμορφώνει το πραγματικό τους πρόγραμμα με παραλλαγές βέβαια. Η άμεση πρόταση για την επαναστατική αριστερά, που ταυτόχρονα μπορεί να γίνεται σημαία και για το μαζικό κίνημα, θα ξεκινούσε από την ανατροπή -σημείο σημείο και συνολικά- των κόμβων του δικού τους προγράμματος.
Αντί για κάτι τέτοιο το ΚΚΕ προτείνει τη δική του κοινοβουλευτική ενίσχυση καθώς «είναι το μόνο κόμμα που έχει πρόταση και Πρόγραμμα που μας βγάζει από τα σημερινά αδιέξοδα». Δηλώνει «προγραμματικά και οργανωτικά έτοιμο να αναλάβει τις ευθύνες του, με τη θέληση και την ενεργή συμμετοχή της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και του λαού για την προοπτική αυτή, για την εργατική – λαϊκή διακυβέρνηση και εξουσία, όπως και να δώσει όλες του τις δυνάμεις για αυτό, επικεφαλής της εργατικής – λαϊκής αντιπολίτευσης».
Στο δίλημμα σταθερότητα της αστικής πολιτικής στις διάφορες παραλλαγές της ή υπονόμευση και ανατροπή της το ΚΚΕ δηλώνει… «παρών»
Το ΚΚΕ δηλώνει παρών στις επόμενες εκλογές είτε για μια αυτοδύναμη «διακυβέρνηση» είτε για την εργατική
– λαϊκή αντιπολίτευση. Δήλωσε παρών στην ψηφοφορία για το διορισμό του Στουρνάρα για μια ακόμα θητεία ως διοικητής της ΤτΕ. Δηλώνει «παρών» στο δίλημμα μέσα ή έξω από την ΕΕ, μέσα ή έξω από την Ευρωζώνη (στην ιστοσελίδα του Ριζοσπάστη υπάρχει ακόμα άρθρο ενάντια στην «καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής»!). Δηλώνει «παρών» στο δίλημμα που μπήκε αντικειμενικά στο κίνημα των Τεμπών «ιδιωτικός ή δημόσιος σιδηρόδρομος» (είναι κατά των κερδών και της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας γενικά αλλά όχι κατά των κερδών και της ιδιοκτησίας της Hellenic Train). Αγωνιστές/στριες του ΚΚΕ δίνουν μάχες σε μια σειρά μέτωπα και μέσα σε χώρους εργασίας, σε κινητοποιήσεις και απεργίες.
Ωστόσο, όλα αυτά δεν συναρθρώνονται σε μια λογική και σε μια γραμμή πολιτικής ανατροπής. Στο δίλημμα σταθερότητα της αστικής πολιτικής στις διάφορες παραλλαγές της ή υπονόμευση και ανατροπή της το ΚΚΕ δηλώνει… «παρών»
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 20-21 Ιουνίου 2026
