Ειδικός Συνεργάτης – Εργαζόμενος ΔΥΠΑ
Την ώρα που η Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης (ΔΥΠΑ) και το Εμπορικό Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθηνών στήνουν φιέστες για την «ενίσχυση τεχνικών δεξιοτήτων υψηλής ζήτησης» και τη «διασύνδεση της κατάρτισης με την αγορά εργασίας», η πραγματικότητα στις σχολές και στις υπηρεσίες της ΔΥΠΑ αποκαλύπτει το ακριβώς αντίθετο: εγκατάλειψη, υποβάθμιση, επισφάλεια, εργολαβίες, προγράμματα και δημόσιο χρήμα που δεν υπηρετούν τις ανάγκες νεολαίας και εργαζομένων αλλά της αγοράς.
Η υπόθεση της Επαγγελματικής Σχολής (ΕΠΑΣ) Αγ. Αναργύρων είναι χαρακτηριστική. Μια ιστορική σχολή, που λειτουργεί από το 1968 και εξυπηρετεί
πάνω από 150 μαθητές, οδηγείται σε εξ αποστάσεως λειτουργία και μεταφορά εξετάσεων σε άλλη σχολική μονάδα. Και αυτό σε μια σχολή με κατεξοχήν εργαστηριακές ειδικότητες: ηλεκτρολογικές εργασίες, ανελκυστήρες, συστήματα συμβατικού και ηλεκτρικού αυτοκινήτου, υποστήριξη Η/Υ, έξυπνες ηλεκτρονικές συσκευές, φυτοτεχνικές επιχειρήσεις. Δηλαδή ειδικότητες που δεν μαθαίνονται ούτε με τηλεδιάσκεψη.
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη πολιτική υποκρισία. Από τη μία, η ΔΥΠΑ μιλά για «σύγχρονους τεχνίτες» και για ανάγκες της παραγωγής. Από την άλλη, αφήνει σχολές χωρίς ασφαλείς εγκαταστάσεις, επαρκή εργαστήρια, σταθερό εκπαιδευτικό προσωπικό. Πρώτα εγκαταλείπουν τις δημόσιες δομές και μετά εμφανίζουν την εγκατάλειψη ως «τεχνικό πρόβλημα» ή ως λόγο συρρίκνωσης.
Παράλληλα, η ΔΥΠΑ είναι άλλη μία δημόσια υπηρεσία που λειτουργεί χάρη σε συμβασιούχους, τους οποίους μετά πετά σαν αναλώσιμους. Πάνω από 700 συμβασιούχοι εργασιακοί σύμβουλοι, μετά από πάνω από τέσσερα χρόνια δουλειάς, εμπειρίας και καθημερινής επαφής με ανέργους, οδηγούνται στην ανεργία. Αυτοί που στήριζαν ανέργους, αύριο θα βρεθούν στην ίδια ουρά. Αυτοί που κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες βαφτίζονται «προσωρινοί», για να ανακυκλωθεί το προσωπικό και να ανοίξει νέος γύρος προσλήψεων, προγραμμάτων, εξαρτήσεων και πελατειακής διαχείρισης.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο εργασιακό. Είναι βαθιά κοινωνικό. Η ΔΥΠΑ δεν μπορεί να μιλά για στήριξη των ανέργων, όταν απολύει τους ανθρώπους που τους
συμβουλεύουν. Δεν μπορεί να μιλά για αναβάθμιση δεξιοτήτων όταν αφήνει τις ΕΠΑΣ χωρίς υποδομές. Δεν μπορεί να μιλά για τεχνική εκπαίδευση, όταν μετατρέπει τη μαθητεία σε φτηνό εργατικό δυναμικό και τους εργαζόμενους σε συμβασιούχους ορισμένης ημερομηνίας λήξης.
Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει το μεγάλο ερώτημα των κονδυλίων. Ανακοινώθηκαν εκατομμύρια για ανακαινίσεις ΕΠΑΣ, εργαστήρια, κτίρια, προγράμμα-
τα και «αναβάθμιση». Όμως στην πράξη βλέπουμε σχολές που κινδυνεύουν, υποδομές που δεν επισκευάζονται, εκπαιδευτικούς που λείπουν και συμβασιούχους που απολύονται. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη: καμία ΕΠΑΣ να μη κλείσει, να μη μεταφερθεί, να μη συρρικνωθεί. Άμεση επισκευή και πλήρης λειτουργία της ΕΠΑΣ Αγίων Αναργύρων. Δημόσιος έλεγχος σε όλα τα έργα, τις αναθέσεις, τις συμβάσεις και τις πληρωμές. Μονιμοποίηση των συμβασιούχων που καλύπτουν πάγιες ανάγκες. Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Τεχνική εκπαίδευση δημόσια, δωρεάν, με εργαστήρια, εκπαιδευτικούς και δικαιώματα. Όχι σχολές για την αγορά και εργαζόμενοι μιας χρήσης αλλά εκπαίδευση και δουλειά για τις κοινωνικές ανάγκες.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν που κυκλοφόρησε στις 7-8 Ιουνίου 2026
