Ανακοίνωση εξέδωσαν οι ΑΚΙΣ-ΟΤΑ με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις για τους συμβασιούχους ΕΣΠΑ που διεκδικούν τη μόνιμη και σταθερή εργασία., αλλά και τις συκοφαντικές ανακοινώσεις της ΔΑΣ και την κωλοτούμπα της για το ζήτημα του διαγωνισμού που ετοιμάζει η κυβέρνηση ανακυκλώνοντας το πρόβλημα των απολύσεων και της επισφαλούς εργασίας.
Η ανακοίνωση της ΑΚΙΣ-ΟΤΑ
Οι εργαζόμενοι στις κοινωνικές δομές, στους παιδικούς/βρεφικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς, στα ΚΔΑΠ/ΚΔΑΠμεΑ, στα προγράμματα ΕΣΠΑ και ευρύτερα όλοι οι συμβασιούχοι στους ΟΤΑ έχουν πλέον αρκετή πείρα για να μην παγιδεύονται από τα μεγάλα λόγια, τη διγλωσσία και τις συνδικαλιστικές «ντρίπλες».
Η τελευταία ανακοίνωση της ΔΑΣ ΟΤΑ για τους συμβασιούχους στους παιδικούς/βρεφικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς αποκαλύπτει την «κωλοτούμπα» της απέναντι σε όλους τους συμβασιούχους ΕΣΠΑ. Από τη μία, δηλώνει πως διεκδικεί «μονιμοποίηση όλων, χωρίς όρους και προϋποθέσεις». Από την άλλη, αντιμετωπίζει ως βάση συζήτησης την κυβερνητική πρόταση για μεγάλη προκήρυξη με αριθμό θέσεων «όσο το σύνολο των υπηρετούντων», με αυξημένη μοριοδότηση για όσους έχουν πάνω από 24 μήνες, για επιπλέον μοριοδότηση στον ίδιο δήμο και δημιουργία της δήθεν επετηρίδας για μελλοντικές ανάγκες. Αποδέχεται στην πράξη τον πυρήνα της κυβερνητικής λύσης με νέα διαγωνιστική διαδικασία, με νέους όρους, με νέους αποκλεισμούς και νέα ανασφάλεια.
Να λοιπόν γιατί 1 μέρα πριν την συνάντηση στο Υπουργείο, η ΔΑΣ ΟΤΑ προχώρησε σε συκοφάντηση της Πρότασης Νόμου των Αγωνιστικών Κινήσεων Συσπειρώσεων στους ΟΤΑ. Απέρριψε με συκοφαντίες και χωρίς επιχειρήματα την αυτοδίκαιη κατοχύρωση OΛΩΝ των συμβασιούχων με νομοθετική αναγνώριση της σχέσης εργασίας ως ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ. Κι εδώ μιλάμε για το πως «γύρισε την μπιφτέκα»!
Γιατί η ίδια η ΔΑΣ ΟΤΑ, όταν μιλούσε στις 19-01-2019 για την 3Κ/2018, δεν έλεγε πως η προκήρυξη με μοριοδότηση είναι ασφαλής λύση. Αντίθετα, απαιτούσε «μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους» και «νομοθετική ρύθμιση τώρα για τη μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου».
Γιατί το ΠΑΜΕ (μέσω σωματείου στον χώρο της υγείας), αναγνώριζε δημόσια στις 26-05-2021 πως η 2Κ/2019 αποτέλεσε αρνητική εμπειρία, γιατί εκατοντάδες επικουρικοί ιατροί με πολύχρονη προϋπηρεσία έμειναν εκτός, παρά την πολυδιαφημισμένη μοριοδότηση. Και το αίτημα που έμπαινε ήταν νομοθετική ρύθμιση και μονιμοποίηση όλων των εργαζομένων με ελαστικές σχέσεις εργασίας.
Γιατί το ΚΚΕ στην 4Κ/2020 για το «Βοήθεια στο Σπίτι» έλεγε στη Βουλή στις 10-10-2022 πως αποδείχθηκε στην πράξη ότι οι προκηρύξεις αυτές «δεν αποτελούν λύση» και πετάνε στην ανεργία συμβασιούχους με διαδοχικές συμβάσεις εργασίας, καθώς και μετά την απόφαση του ΣτΕ, στους ήδη 163 εργαζόμενους που είχαν μείνει εκτός προστίθενταν άλλοι 1.100 εργαζόμενοι και επιτυχόντες που κινδύνευαν να χάσουν την εργασία τους. Στην ίδια γραμμή και η ΔΑΣ ΟΤΑ, η οποία στα 07-10-2022 σημείωνε πως η οδύσσεια των εργαζομένων στο «Βοήθεια στο Σπίτι» αποτελεί μάθημα για όσους προκρίνουν την προκήρυξη με αυξημένη μοριοδότηση για άλλες ομάδες μακροχρόνια εργαζομένων, όπως οι εργαζόμενοι στα ΕΣΠΑ παιδικών σταθμών και κοινωνικών δομών.
Σήμερα λοιπόν τι άλλαξε; Άλλαξε η πραγματικότητα ή άλλαξε η στάση της ΔΑΣ ΟΤΑ/ΠΑΜΕ/ΚΚΕ;
Η πραγματικότητα δεν άλλαξε. Οι προκηρύξεις εξακολουθούν να είναι μηχανισμός διαλογής. Η μοριοδότηση εξακολουθεί να μην εγγυάται τις θέσεις εργασίας. Η ειδική εμπειρία να μπορεί να αμφισβητηθεί. Οι ειδικές κατηγορίες, οι θέσεις χωρίς εμπειρία, οι ενστάσεις, οι αναμορφώσεις πινάκων, οι δικαστικές εμπλοκές και οι αποκλεισμοί εξακολουθούν να είναι υπαρκτοί κίνδυνοι. Η 3Κ, η 2Κ και η 4Κ το απέδειξαν με τον πιο σκληρό τρόπο.
Αυτό που άλλαξε είναι πως η ΔΑΣ ΟΤΑ (ΠΑΜΕ/ΚΚΕ), ενώ στα λόγια εξακολουθεί να μιλά για μονιμοποίηση όλων, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, στην πράξη «βάζει πλάτη» στην κυβερνητική πολιτική της προκήρυξης των «απολύσεων». Και αυτό είναι το «γύρισμα της μπιφτέκας»! Είναι πολιτική εξαπάτηση των χιλιάδων εργαζομένων ΕΣΠΑ, τους οποίους εκμεταλλεύτηκε ψηφοθηρικά όλα τα χρόνια για να αναδειχθεί μέσα στις Ομοσπονδίες ως «διαχειριστής του συστήματος» της εκμετάλλευσης.
Η αθλιότητά της δεν έχει όρια! Δεν μπορεί χθες να καταγγέλλεις τη λύση της προκήρυξης ως παγίδα, η οποία οδηγεί τους επί χρόνια συμβασιούχους στην απόλυση και σήμερα να εμφανίζεις ως πεδίο διεκδίκησης μια νέα προκήρυξη με αυξημένη μοριοδότηση. Δεν μπορεί χθες να λες πως η προκήρυξη με μοριοδότηση στο «Βοήθεια στο Σπίτι» είναι μάθημα για τους εργαζόμενους ΕΣΠΑ και σήμερα να τους «πλασάρεις» ακριβώς το ίδιο μοντέλο. Δεν μπορεί χθες να ζητάς νομοθετική μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου και σήμερα να κρύβεσαι πίσω από μια κυβερνητική υπόσχεση για διαγωνισμό, επετηρίδα και μοριοδότηση.
Όποιος λοιπόν σήμερα διαχειριστής του συστήματος παρουσιάζει την προκήρυξη ως λύση (ΚΚΕ/ΠΑΜΕ/ΔΑΣ ΟΤΑ, ΠΟΕ-ΟΤΑ, ΠΟΠ-ΟΤΑ κι άλλοι φορείς/σύλλογοι – φερέφωνα της κυβέρνησης ΝΔ), ενώ γνωρίζει αυτή την πείρα, αναλαμβάνει ρόλο «κυβερνητικού εκτελεστή» εις βάρος του δικαιώματος της σταθερής και μόνιμης εργασίας όλων των συμβασιούχων στους ΟΤΑ. Αυτή είναι η αιτία της επίθεσής τους στις Αγωνιστικές Κινήσεις Συσπειρώσεις στους ΟΤΑ (Α.ΚΙ.Σ. ΟΤΑ), η οποία υπερασπίζεται την νομοθετική ρύθμιση για όλους τους συμβασιούχους. Γιατί, κανένας από τους διαχειριστές του συστήματος και τα φερέφωνα της κυβέρνησης δεν μπορεί να μιλάει σήμερα για μονιμοποίηση των συμβασιούχων, την ώρα που ανοίγουν το δρόμο σε μια λύση με προκήρυξη που όχι μόνο έχει όρους και προϋποθέσεις, αλλά περνάει μέσα από μοριοδοτήσεις, κατατάξεις, αποκλεισμούς και πιθανές νέες δικαστικές περιπέτειες. Γιατί, κανένας από τους διαχειριστές του συστήματος και τα φερέφωνα της κυβέρνησης δεν δικαιούται να εμφανίζεται ως η μόνη συνεπής δύναμη του αγώνα, όταν στην πράξη έκαναν «κωλοτούμπα» στο αίτημα της νομοθετικής ρύθμισης για μετατροπή όλων των συμβάσεων σε ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, ώστε να εξυπηρετήσουν την κυβερνητική μεθόδευση των προκηρύξεων – απολύσεων.
Οι Αγωνιστικές ΚΙνήσεις Συσπειρώσεις στους ΟΤΑ (Α.ΚΙ.Σ. ΟΤΑ) καλούν όλους τους συμβασιούχους (ΙΔΟΧ, ΕΣΠΑ, ΔΥΠΑ, σχολικές καθαρίστριες, κ.α.), να ΜΗΝ επιτρέψουν να ξαναπαιχτεί το ίδιο έργο. Δεν πρέπει να δεχτούν να μπουν σε νέα κληρωτίδα κοινωνικού αυτοματισμού. Δεν πρέπει να δεχτούν να μετατραπεί ο δίκαιος αγώνας τους για μονιμοποίηση, χωρίς όρους και προϋποθέσεις σε αγώνα για καλύτερους όρους αποκλεισμού/απολύσεων.
Το αίτημα της αποκατάστασης όλων των συμβασιούχων πρέπει να το οριοθετήσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, μέσα από τις συλλογικές τους διαδικασίες, τις συνελεύσεις και τις επιτροπές αγώνα τους. Όχι η κυβερνητική αυλή, όχι οι μηχανισμοί που τους θέλουν ομήρους και διαιρεμένους, ούτε οι αλά καρτ «αγωνιστές» που κάθε φορά προσαρμόζουν τη στάση τους στις πολιτικές σκοπιμότητες. Η πραγματική λύση δεν μπορεί να είναι μια νέα προκήρυξη αποκλεισμών, αλλά η ενιαία διεκδίκηση νομοθετικής ρύθμισης για την εργασιακή αποκατάσταση με μόνιμη και σταθερή εργασία όλων όσοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς διαχωρισμούς.
