Ντίνα Ρέππα – Βιολέττα Πατέλη, αναδημοσίευση από τον Σελιδοδείκτη, για την εκπαίδευση και την κοινωνία
Σε μια πολύ κρίσιμη συγκυρία πραγματοποιούνται τα εκπαιδευτικά συνέδρια σε ΔΟΕ και ΟΛΜΕ με πρώτη την 95η ΓΣ αντιπροσώπων της ΔΟΕ.
Η κυβέρνηση, κοινωνικά βρίσκεται αντιμέτωπη με κρίση νομιμοποίησης και με έντονη φθορά της πολιτικής της ηγεμονίας. Η οικονομία πολέμου αναδεικνύεται σε βασική στρατηγική της κυβερνητικής πολιτικής που στηρίζει την εμπλοκή της χώρας στους επικίνδυνους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς, την ευθυγράμμιση με τους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ ΝΑΤΟ Ισραήλ ΕΕ και διαπερνά όλο και περισσότερες πλευρές της κοινωνικής ζωής και της εργασίας. Συμβάλλει στην παρατεταμένη και αυξανόμενη οικονομική πίεση με την εκθετική αύξηση του πληθωρισμού και τη στεγαστική κρίση που δοκιμάζει τις αντοχές της κοινωνίας και των πλατιών λαϊκών στρωμάτων. Ειδικά στους εκπαιδευτικούς που αποτελούν από τα πιο χαμηλόμισθα κοινωνικά στρώματα, το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα έντονο και μάλιστα ακουμπά τις νεότερες ηλικίες, αναπληρωτ(ρι)ες και νεοδιόριστες/στους.
Δεν είναι τυχαίο ότι τη φετινή χρονιά κατατέθηκαν 20.000 λιγότερες αιτήσεις για τους πίνακες του ΑΣΕΠ σε σχέση με το 2023.
Η Δημόσια Εκπαίδευση στη δίνη των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων
Η κυβερνητική πολιτική χαρακτηρίζεται από μια συστηματική απόπειρα δομικής αλλαγής και οργανικής αναδιάρθρωσης της δημόσιας εκπαίδευσης. Στρατηγικός στόχος αυτής της παρέμβασης είναι η πλήρης ευθυγράμμιση του εκπαιδευτικού συστήματος με τις τρέχουσες ανάγκες της καπιταλιστικής κερδοφορίας, σε μια εποχή οξυμένων διεθνών οικονομικών και γεωπολιτικών ανταγωνισμών. Η δημόσια εκπαίδευση, όπως και όλα τα κοινωνικά αγαθά, βρίσκεται αντιμέτωπη με ραγδαία ιδιωτικοποίηση και επιχειρηματική μετάλλαξη. Πληθαίνουν τα μέτρα που «σπρώχνουν» προς τα εκεί ακόμα κι όταν δεν το κραυγάζουν. Τελευταίο επεισόδιο το πολλαπλό βιβλίο. Όχι μόνο γιατί η εισροή της αγοράς στο περιεχόμενο και την έκδοση τους είναι μεγαλύτερη από ποτέ αλλά τώρα νομιμοποιείται η απευθείας σχέση και διασύνδεση των εκπαιδευτικών με τους φορείς της αγοράς στα πλαίσια του «αυτόνομου» σχολείου. Αυτοί ανέλαβαν την παρουσίαση των διδακτικών εγχειριδίων (και τη διαφημιστική προώθηση τους) στο εκπαιδευτικό σώμα και όχι οι επίσημοι κρατικοί θεσμοί και μάλιστα σε καθεστώς υποχρεωτικής επιλογής βιβλίων από τις/τους εκπαιδευτικούς.
Το real estate των κοράκων
Η κρατική υποχρηματοδότηση είναι το όπλο τους για την εισβολή του ιδιωτικού τομέα: Η ενεργό εμπλοκή μεγάλων «κοινωφελών» ιδρυμάτων (όπως το Ίδρυμα Ωνάση) όχι απλώς ως χρηματοδότες αλλά ως θεσμικοί διαχειριστές τύπων «δημόσιων» σχολείων που στην πραγματικότητα ιδιωτικοποιούνται, μαζί με την επέκταση των πρότυπων και πειραματικών και πολλών νέων τύπων σχολείων που «ξεπετιούνται» δια μέσου της αυτονομίας της σχολικής μονάδας, η κατάργηση των σχολικών επιτροπών, το πρόγραμμα «εξ οικονομώ» στις προσλήψεις και ειδικά σε ευαίσθητους τομείς όπως η ειδική αγωγή, οι τέσσερις συστημικές τράπεζες αναλαμβάνουν ρόλο «προστάτη» και συντηρητή σχολικών κτιρίων, ιδρύονται ιδιωτικά Πανεπιστήμια και εξισώνονται τα πτυχία των δημοσίων πανεπιστημίων με τα ιδιωτικά κολέγια, οι επιχειρηματικοί όμιλοι αγοράζουν με το αζημίωτο την έρευνα στα δημόσια Πανεπιστήμια, ενώ στην Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση (ΕΠΑΛ), καθορίζουν τομείς, ειδικότητες και προγράμματα σπουδών με βάση τις ανάγκες τους για εργατικό δυναμικό, τα εκατομμύρια του Ταμείου Ανάκαμψης και του ΕΣΠΑ ρέουν άφθονα στις τσέπες των εργολάβων για τον περιβόητο «Ψηφιακό Εκσυγχρονισμό» και τις ψηφιακές πλατφόρμες της συμφοράς.
Το δημόσιο μάνατζμεντ, η αξιολόγηση και το πανοπτικό σύστημα ελέγχου
Η κυβέρνηση επιστρατεύει τις αρχές του δημόσιου μάνατζμεντ με την αξιολόγηση εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και προσωπικού ως κεντρικό εργαλείο για την επιβολή του επιχειρηματικού μοντέλου, την κατηγοριοποίηση, τον ανταγωνισμό των σχολείων, την προώθηση όλων των βασικών αναδιαρθρώσεων στο περιεχόμενο σπουδών, την επιβολή της κατάρτισης και των αποσπασματικών δεξιοτήτων. Η ζωντανή παιδαγωγική διαδικασία τυποποιείται και μετατρέπεται σε ποσοτικούς δείκτες, στοχοθεσίες, μηχανισμούς λογοδοσίας και ιεραρχικές κατατάξεις, με απώτερο σκοπό την ιδεολογική και επαγγελματική πειθάρχηση των εργαζομένων, εναρμονισμένων με το νέο, εξαιρετικά ελαστικό τοπίο της αγοράς εργασίας. Η νέα πλατφόρμα Eduquality των 2,5 εκατομμυρίων ευρώ είναι το ψηφιακό πανοπτικό εργαλείο, ένα σύστημα χαφιεδισμού και ελέγχου, σχεδιασμένο για να μετακυλήσει την ευθύνη της αποτυχίας της εκπαιδευτικής πολιτικής στις πλάτες των μαχόμενων εκπαιδευτικών και να υποχρεώσει σε συμμόρφωση στο κυρίαρχο εκπαιδευτικό πλαίσιο.
Με τον τρόπο αυτό, οι ταξικοί φραγμοί εντείνονται συστηματικά. Το «Εθνικό Απολυτήριο», αναδεικνύει την έντονα ταξική επιλεκτικότητα της εκπαιδευτικής πολιτικής που μαζί με την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής (ΕΒΕ) και την Τράπεζα Θεμάτων, το Λύκειο μετατρέπεται σε έναν τριετή εξεταστικό μαραθώνιο, όπου ο βαθμός όλων των τάξεων θα προσμετράται για την απόκτηση του απολυτηρίου και την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η συγκρότηση ειδικού σώματος αξιολογητών των γραπτών παραμερίζουν την παιδαγωγική παρέμβαση του εκπαιδευτικού της τάξης που σε συνδυασμό με τη θεσμοθέτηση σχολείων πολλαπλών ταχυτήτων (Πρότυπα, «Ωνάσεια», Διεθνές Μπακαλορεά) και την εισαγωγή του «πολλαπλού βιβλίου» συμβάλλουν στην περαιτέρω κατηγοριοποίηση των σχολικών μονάδων και στη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Τα παιδιά «σπρώχνονται» από μικρή ηλικία στην εμπέδωση ότι είναι ανίκανα κι ανάξια και τελικά στην απόσυρσή τους από το γενικό σχολείο και τον προσανατολισμό τους στην τεχνική Εκπαίδευση μια και μόνο για εκεί είναι ικανά.
Ο αυταρχισμός και η καταστολή μετατρέπονται σε δομικά στοιχεία της κρατικής στρατηγικής. Το εκπαιδευτικό κίνημα βρίσκεται αντιμέτωπο με έναν πρωτοφανή δικαστικό και διοικητικό παροξυσμό, ο οποίος στοχεύει στην κάμψη των αντιστάσεων που μπλοκάρουν αυτές τις μεταρρυθμίσεις εδώ και δεκαετίες. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί διώκονται πειθαρχικά για τη συμμετοχή τους στην απεργία-αποχή, για την πολιτική τους δράση ή για την έκφραση αλληλεγγύης στον δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό, με την κυβέρνηση να επιστρατεύει απειλές απόλυσης και στέρησης μισθού στα πλαίσια ενός νέου πειθαρχικού. Η κρατική διοικητική αυθαιρεσία γίνεται καθεστώς που επιβάλλει υποταγή και παιδαγωγικό συντηρητισμό και αυταρχισμό όχι μόνο ως μέθοδο επιβίωσης στο επάγγελμα αλλά ως τα βασικά χαρακτηριστικά ενός νέου επαγγελματικού προφίλ του εκπαιδευτικού. Την ίδια στιγμή πληθαίνουν οι πλατφόρμες καταγγελιών και παρακολούθησης, σκληραίνουν τα μέτρα καθυπόταξης των μαθητ(ρι)ων, δημιουργείται ένα νέο περιβάλλον εντός των σχολείων που προωθεί τα κατασταλτικά και πολλές φορές ακραία αστυνομικά μέτρα σε βάρος της παιδαγωγικής και της αντιμετώπισης των κοινωνικών αιτιών. Αντίστοιχα, οι αγωνιζόμενοι φοιτητές αντιμετωπίζουν συλλήψεις και πειθαρχικές διώξεις με το ερώτημα της διαγραφής, στα πλαίσια νέου πειθαρχικού δικαίου ως απάντηση στις κινητοποιήσεις τους.
Σε αυτά τα πλαίσια αλλά και στην προώθηση της πολεμικής οικονομίας σε όλες τις πλευρές της ζωής, η εκπαίδευση καλείται να διαδραματίσει έναν κρίσιμο ιδεολογικό ρόλο νομιμοποίησης των στρατιωτικών εξοπλισμών. Η εκτεταμένη συνεργασία των ΑΕΙ με την πολεμική βιομηχανία, σε συνδυασμό με τις επισκέψεις μαθητών σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις και τις θεσμικές παρεμβάσεις των ενόπλων δυνάμεων στα σχολεία, αποσκοπούν στον εξωραϊσμό του στρατού στα μάτια της μαθητ(ρι)ων, στην καλλιέργεια μιας κουλτούρας μιλιταρισμού στη νέα γενιά και μετατρέπουν το σχολείο σε φυτώριο στρατολόγησης.
Η συνταγματική αναθεώρηση ως μηχανισμός θεσμικής θωράκισης του κράτους
Η διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης αποτελεί κομβικό πεδίο ταξικής αντιπαράθεσης, γιατί επιχειρείται η ενσωμάτωση βασικών νεοφιλελεύθερων δομικών αναδιαρθρώσεων στον σκληρό πυρήνα του αστικού δικαίου. Η άρση της μονιμότητας στον δημόσιο τομέα στοχεύει στην πλήρη απορρύθμιση της εργασίας, στη συγκρότηση πειθαρχημένων, πλήρως υποταγμένων εργαζομένων στις αρχές του επιτελικού κράτους, γενικεύοντας την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και της επισφάλειας σε δημόσιο κι ιδιωτικό τομέα, όπως ορίζουν οι στρατηγικές κατευθύνσεις της Ε.Ε. και του ΟΟΣΑ.
Η συνταγματική κατοχύρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας αφορά στην ανώτατη νομική κατοχύρωση της μόνιμης λιτότητας. Μέσω της συνταγματικής απαγόρευσης για την αύξηση των κοινωνικών δαπανών (υγεία, παιδεία, πρόνοια), το κράτος θέτει συνταγματικό κόφτη στα εργατικά αιτήματα και διεκδικήσεις, επιδιώκοντας να βάλει εμπόδια νίκης στους μαχητικούς αγώνες ανατροπής. Η συνταγματική κατοχύρωση της αξιολόγησης αποσκοπεί στη δημιουργία ενός μόνιμου, τιμωρητικού μηχανισμού ελέγχου που θα οδηγήσει στην ποινικοποίηση του συνταγματικά κατοχυρωμένου απεργιακού δικαιώματος. Η αναθεώρηση του άρθρου 16 έρχεται να επικυρώσει και να βαθύνει την de facto παραβίασή του με την τριτοβάθμια εκπαίδευση να μετατρέπεται οριστικά από κοινωνικό αγαθό σε εμπόρευμα και πεδίο κερδοφορίας για το κεφάλαιο.
Να μετατρέψουμε την οργή, σε αγώνα ανατροπής
Είναι σαφές ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, ο ΟΟΣΑ, ο ΣΕΒ, το αστικό πολιτικό σύστημα, με βασικό πολιτικό εκπρόσωπο την κυβέρνηση της ΝΔ κι από κοντά όλα τα συστημικά κόμματα καθώς και με τη συνδρομή του κρατικού, κυβερνητικού συνδικαλισμού της συναίνεσης και της υποταγής, επιχειρούν μια συντονισμένη μετάλλαξη του DNA της δημόσιας εκπαίδευσης, με τεράστιες επιπτώσεις.
Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση δίπλα στα τεράστια κοινωνικά αδιέξοδα που οξύνει η πολιτική της, συνταράσσεται κι από σοβαρά πλήγματα στο εκλογικό και πολιτικό της κεφάλαιο εξαιτίας των σκανδάλων (ΟΠΕΚΕΠΕ, Τέμπη, υποκλοπές κ.λπ.). Το ιδεολογικό αφήγημα που μεταθέτει τις συστημικές ευθύνες στον δημόσιο τομέα, στις «σπατάλες» και στις αριστερές ιδεοληψίες, αδυνατεί πλέον να λειτουργήσει ως εργαλείο νομιμοποίησης της πολιτικής της. Αντιθέτως, εδραιώνεται η αντίληψη πλατιών λαϊκών στρωμάτων για επιλεκτική διοχέτευση των δημοσίων πόρων προς όφελος συγκεκριμένων οικονομικών ελίτ και η δημιουργία ενός πολύ βρώμικου καθεστώτος υπηρέτησης τους.
Για το εκπαιδευτικό κίνημα, η πολιτική συγκυρία ορίζει επιτακτικά ιστορικά καθήκοντα για την απόκρουση αυτής της ριζικής τομής. Γιατί, με αργά και δύσκολα βήματα, η αναδιάρθρωση έχει ήδη «μολύνει» την καθημερινότητα των σχολείων. Ο ορυμαγδός των διαφόρων προγραμμάτων έχουν αποσαρθρώσει το περιεχόμενο κατατεμαχίζοντάς το σε ασύνδετες δεξιότητες, η προσαρμογή της διδακτικής στα διάφορα τεστ και εξετάσεις που καθορίζουν ασφυκτικά περιεχόμενο και τρόπο διδασκαλίας, εξετάσεις με Τράπεζα Θεμάτων, εξετάσεις τύπου PISA, Ωνάσεια, Πρότυπα κ.ά. Βασικές αντιλήψεις ανταγωνιστικές με τη ριζοσπαστική κριτική παιδαγωγική αντικαθίστανται από τον ατομισμό, τον ανταγωνισμό, την επιχειρηματικότητα, την εισβολή της αγοράς και των χορηγιών, την αριστεία, τους ταξικούς διαχωρισμούς ως κάτι φυσικό κι αναπόδραστο. Η καθημερινή πράξη κινδυνεύει όλο και περισσότερο από την τυποποίηση και την συντηρητική ομοιομορφία σε συνθήκες χρήσης της Τεχνητής Νοημοσύνης, ενώ η διοίκηση «σπρώχνει» με όλα τα μέσα στην εμπέδωση της ιεραρχίας και της γραφειοκρατίας, στην υποταγή και τη συνθηκολόγηση.
Η τεράστια όξυνση της καταστολής και του αυταρχισμού όχι μόνο με το νέο πειθαρχικό αλλά και με το τσουνάμι διώξεων για κάθε τι, οι ατελείωτες πλατφόρμες, οι παρεμβάσεις της αστυνομίας και η συνειδητή εξώθηση από τη μεριά της για μηνύσεις σε εκπαιδευτικούς και μαθητ(ρι)ες στο όνομα της αντιμετώπισης της σχολικής βίας, εγκαθιδρύουν σιγά σιγά μια βεβαιότητα ότι αυτό το καθεστώς, η κυβέρνηση και οι μηχανισμοί της μπορούν να κάνουν τη μεγαλύτερη αυθαιρεσία χωρίς ίχνος ντροπής και νομιμότητας.
Αλλά όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν μόνο δυσκολίες. Η κατανόηση των μεγάλων πολιτικών διακυβευμάτων τροφοδοτεί και μαζικοποιεί τη μαχητική αντίσταση. Αρκεί να σηκώσουμε το γάντι σε όλα τα επίπεδα. Γιατί, παρά την καταστολή, η κυβέρνηση συναντά σοβαρές αντιστάσεις, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το μπλοκάρισμα της αξιολόγησης από το εκπαιδευτικό κίνημα και γιατί καμία πολιτική δεν μπορεί να στηρίζεται για μεγάλο χρονικό διάστημα, κυρίως στον φόβο.
Η κρατική στρατηγική στο πεδίο της εκπαίδευσης αντανακλάται άμεσα στη γεωγραφία των συνδικαλιστικών παρατάξεων, οι οποίες μεταφέρουν τις στρατηγικές προτεραιότητες των πολιτικών δυνάμεων που εκπροσωπούν, στο εσωτερικό του κλάδου. Η σύγκλιση της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης με την κυβερνητική πολιτική αποτυπώνεται οργανικά στη στάση του κρατικού, κυβερνητικού συνδικαλισμού της συναίνεσης και της υποταγής (ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥ, ΔΙΚΤΥΟ), ο οποίος διατηρεί την οριακή πλειοψηφία (6 στις 11 έδρες) στο διοικητικό συμβούλιο της ΔΟΕ και «άνοιξε» τα χαρτιά του μπροστά στις εκλογές για την 95η ΓΣ αντιπροσώπων της ΔΟΕ, η οποία θα εκλέξει και το νέο ΔΣ.
Οι παρατάξεις αυτές έχουν απωλέσει κάθε αφήγηση συλλογικής κινηματικής δράσης για τα επίδικα ζητήματα που απασχολούν τις/τους εκπαιδευτικούς και την εκπαίδευση. Η στρατηγική στόχευση αυτού του μπλοκ εστιάζει στο να βάλει όλων των ειδών τα εμπόδια στην ανάπτυξη κινητοποιήσεων, να αποτρέψει τη ριζοσπαστικοποίηση της βάσης. Επιδιώκει να κλείσει κάθε ρωγμή που άφηναν στο παρελθόν ορισμένες αποφάσεις της, τον οριστικό απεγκλωβισμό της ΔΟΕ από τη συλλογική δράση της «Απεργίας-Αποχής» και το συνολικότερο μέτωπο ενάντια στην αξιολόγηση αλλά και από κάθε μορφή αγώνα που αμφισβητεί έστω και κατ’ ελάχιστο την κυβερνητική πολιτική. Γι’ αυτό και το πρόγραμμα δράσης που προτείνει είναι μια έκθεση ιδεών χωρίς καμία αγωνιστική απόφαση. Μάλιστα, είναι τόσο σκληρά στρατευμένη με την κυρίαρχη αστική και κυβερνητική γραμμή που δεν τολμά ούτε να καθορίσει με ακρίβεια περίοδο Γενικών Συνελεύσεων του κλάδου για τον Σεπτέμβρη. Δε θέλει να επιτρέψει το παραμικρό παράθυρο να ξεφύγει ο έλεγχος της κατάστασης από το ΔΣ της ΔΟΕ και την πλειοψηφία. Η γραμμή αυτή όμως, αδυνατεί να εκπροσωπήσει ή να απαντήσει στοιχειωδώς σε συλλογικά αιτήματα και διεκδικήσεις. Οι πολιτικές αυτές δυνάμεις γνωρίζουν ότι η κυβέρνηση της ΝΔ και η ηγεσία του ΥΠΑΙΘΑ δεν αφήνει κανένα περιθώριο διαπραγμάτευσης πάνω έστω στο μείγμα κυβερνητικής πολιτικής. Οι δηλώσεις του Πιερρακάκη ως υπουργού Οικονομικών που «έκλεισε» κάθε συζήτηση για 13ο και 14ο μισθό, η καθήλωση των μισθών των εκπαιδευτικών σε πρωτοφανή χαμηλά και η απόδοση αυξήσεων της τάξης των 20ευρώ όταν η ακρίβεια καλπάζει και το επάγγελμα υποχρεώνει σε μετακίνηση σε τουριστικές περιοχές με δυσθεώρητα ενοίκια, είναι η απόδειξη.
Έτσι, στην ουσία οι παρατάξεις αυτές (ΔΑΚΕ/ΔΗΣΥ/ΔΙΚΤΥΟ) προτείνουν ένα συνδικαλισμό των ατομικών «δικαιωμάτων» – εξυπηρετήσεων και όχι των συλλογικών διεκδικήσεων. Στα πλαίσια του διαχειριστικού ρεαλισμού, του διοικητικού συνδικαλισμού (όπως συχνά αναφέρεται η ΔΗΣΥ), σε ένα μοντέλο θεσμικής διαπραγμάτευσης και κοινωνικού εταιρισμού με την κρατική εξουσία, αναγνωρίζουν ως τετελεσμένο το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο για όλα τα ζητήματα και κυρίως της αξιολόγησης και μεταφέρουν το «συνδικαλιστικό» βάρος στους ηλεκτρονικούς ψευτοαιρετούς και στα ζητήματα που αυτοί διαπραγματεύονται στα υπηρεσιακά συμβούλια, καθώς και στα στελέχη διοίκησης (διευθυντές/ντριες). Το συνδικάτο παύει να εκπροσωπεί συλλογικά δικαιώματα και στοχεύει στην κάλυψη ατομικών διεκδικήσεων στην απόσταση, στη μετάθεση, στην τοποθέτηση, στην προσωπική πλέον διευκόλυνση. Αυτό δεν αφορά απλώς τα «κονέ» που οι αιρετοί έκαναν πάντα, αλλά αφορά μια σοβαρότατη τομή σε όλα επίπεδα που αφορούν το επάγγελμα του εκπαιδευτικού. Γι’ αυτό στην επαρχία «σφίγγουν» τις σχέσεις τους με τη διοικητική ιεραρχία των διευθυντών εκπαίδευσης παρ’ όλο που αυτοί ασκούν την πιο αντισυναδελφική (πολλά πειθαρχικά για κάθε ζήτημα) κι αντιεκπαιδευτική πολιτική (συμπτύξεις, κενά συγχωνεύσεις κλπ) από ποτέ. Γι’ αυτό οι παρατάξεις αυτές γέμισαν τα ψηφοδέλτιά τους με διευθυντές, γιατί αυτοί αποτελούν τον ιμάντα των ατομικών διευκολύνσεων μέσα στη σχολική μονάδα και ειδικά ως αξιολογητές του προσωπικού. Αυτό εξασφαλίζει εκλογική πελατεία αλλά και επιβολή – προσαρμογή στην εκπαιδευτική πολιτική με αντάλλαγμα μικροδιευκολύνσεις στην άδεια, στο πρόγραμμα, στο ωράριο, στις αναθέσεις, στην βαθμολογία της αξιολόγησης. Όλο το θεσμικό πλέγμα ευνοεί αυτή τη γραμμή ατομικής διαπραγμάτευσης κι «εξασφάλισης», με προϋπόθεση την υποταγή και αποδοχή όλου του πλαισίου.
Απέναντι σε αυτή την πολιτική και συνδικαλιστική πραγματικότητα, η στρατηγική της ΑΣΕ (ΠΑΜΕ), επικεντρώνει στην πλήρη πρόσδεση πλέον με τις ομοσπονδίες (ενιαία και συντεταγμένα, το ονομάζει), ουσιαστική συμμετοχή στα προεδρεία ακόμα κι όταν έχουν αρνητικές πλειοψηφίες όπως σε ΔΟΕ, ΟΛΜΕ, ΑΔΕΔΥ κλπ, συντάσσεται σχεδόν καθολικά με τις αποφάσεις των ΔΑΚΕ/ΔΗΣΥ/ΔΙΚΤΥΟ ακόμα κι όταν απουσιάζουν κεντρικά επίδικα και διεκδικήσεις (ειδικά στη ΔΟΕ που είναι πρώτη δύναμη και κατέχει τον πρόεδρο), καταθέτει προτάσεις αποσπασματικών κι ασυντόνιστων κινητοποιήσεων περιορισμένης εμβέλειας, χωρίς πρόγραμμα δράσης, με πρωταρχική επιδίωξη την εκλογική ενίσχυση και την κομματική καταγραφή, την αριθμητική ενίσχυση των δυνάμεών της και την κατάκτηση της πλειοψηφίας στα ΔΣ στα πρωτοβάθμια σωματεία και τις ομοσπονδίες, υποτάσσοντας την ανάπτυξη του κινήματος σε αυτούς τους εκλογικούς σχεδιασμούς. Για να υπηρετήσει αυτή τη στρατηγική δεν διστάζει να βάλει συνολικά στον δημόσιο τομέα διευθυντές και προϊσταμένους στα ψηφοδέλτιά της, οι οποίοι αξιολογούν, όταν μάλιστα το 2014, στην προηγούμενη επιδρομή της κυβέρνησης με την αξιολόγηση, πρότεινε τη διαγραφή των αξιολογητών. Ειδικά, σε αυτό το ζήτημα έχει πλήρως ενστερνιστεί την αφήγηση του ΔΙΚΤΥΟΥ του ΣΥΡΙΖΑ/Νέα Αριστερά/ΕΛΑΣ περί της προστασίας και διατήρησης των καλών και δημοκρατικών διευθυντών αξιολογητών.
Γι’ αυτό αρνείται οτιδήποτε διαταράσσει αυτή την στρατηγική, όπως τον αγωνιστικό συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων ώστε να δημιουργηθεί άλλο κέντρο «ενιαίο και συντεταγμένο» απέναντι στην αντιδραστική κυριαρχία του κυβερνητικού συνδικαλισμού, χαρακτηρίζει ως τυχοδιωκτισμό κάθε απόπειρα να βγουν μπροστά τα πρωτοβάθμια σωματεία και να πάρουν τη σκυτάλη, αρνείται τον κλαδικό αγώνα, γι’ αυτό και αναφέρεται σε μια κλαδική 24ωρη που την περιφέρει όλη τη χρονιά. Αρνείται το απεργιακό, αγωνιστικό σχέδιο αποφασισμένο από το συνέδριο γι’ αυτό και καταθέτει πρόταση για τον Σεπτέμβρη αποφασισμένη από τις τότε ΓΣ που υποτίθεται θα τις ορίσει η αντιδραστική πλειοψηφία των ΔΑΚΕ/ΔΗΣΥ/ΔΙΚΤΥΟ (!). Αρνείται την πολιτικοποίηση των αγώνων και την εισβολή του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο σε κρίσιμες στιγμές, με πολιτικά αιτήματα κρίκους, που υπήρξε δυνατότητα αποσταθεροποίησης της κυβερνητικής πολιτικής και εξουσίας όπως στα Τέμπη, στους αγρότες κ.λπ. Ακριβώς, γι’ αυτό κατεβάζει τον πήχη των διεκδικήσεων, ελπίζοντας -ανιστόρητα- ότι ίσως κάποια διαπραγμάτευση να μπορεί να γίνει στα πολύ επιμέρους ζητήματα, θέλει να απεγκλωβιστεί από αγώνες όπως η αξιολόγηση, που θέτουν επιτακτικά την ανάγκη αποφασιστικής αναμέτρησης και αγωνιστικό μέτωπο και συντονισμό από τα κάτω.
Μέσα σε αυτή τη σύνθετη πολιτική και συνδικαλιστική συγκυρία, οι στόχοι που θέτει η ριζοσπαστική, ανατρεπτική και αντικαπιταλιστική πτέρυγα, και το ρεύμα των Παρεμβάσεων, αποκτούν κομβική σημασία για την έκβαση της ταξικής αναμέτρησης στην εκπαίδευση. Η ανάγκη για τη συνολική ανατροπή της επιχειρούμενης νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης – η οποία έχει χαρακτηριστικά ιστορικής τομής – δεν είναι μια ιδεολογική διακήρυξη αλλά ζήτημα της πολιτικής και συνδικαλιστικής πάλης του κινήματος που αποκτά άμεση στρατηγική σημασία. Αποτελεί τη μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη για να μπορέσει να υπάρξει ανάσχεση, καθυστέρηση, μπλοκάρισμα, επίτευξη ακόμα και πιο άμεσων, ενδιάμεσων στόχων του κινήματος.
Σήμερα, που η κυβέρνηση επιχειρεί να διαχειριστεί μια βαθιά κρίση νομιμοποίησης, εισπράττοντας γενικευμένη κοινωνική οργή, μπροστά στα συνέδρια των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών και την 95η ΓΣ αντιπροσώπων της ΔΟΕ, οι μαχόμενες δυνάμεις και η αντικαπιταλιστική πτέρυγα του κινήματος, το ρεύμα των Παρεμβάσεων, οφείλουν να προβάλλουν και να θέσουν σε ψηφοφορία ένα συνεκτικό πρόγραμμα που θα παίρνει υπόψη του την πολιτική συγκυρία και θα ξεπερνά τα όρια των αποσπασματικών, ανώδυνων, συμβολικών διαμαρτυριών και της αναμονής της κυβερνητικής εναλλαγής.
Στην παρούσα συγκυρία η αποσταθεροποίηση των μηχανισμών άσκησης της αστικής κυβερνητικής πολιτικής είναι κεντρικό διακύβευμα ενός τέτοιου προγράμματος, ώστε το κίνημα να παρέμβει επιθετικά, μετατρέποντας την κρίση συναίνεσης σε ανατροπή της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής, να απεγκλωβιστεί από τον ρόλο του παθητικού παρακολουθητή και να βάλει τη σφραγίδα του στις πολιτικές εξελίξεις. Γιατί η λογική της αναμονής της κοινοβουλευτικής εναλλαγής, της ανάθεσης και της θεσμικής ομαλότητας, της αλλαγής των εκλογικών συσχετισμών έξω από τα πλαίσια ενός κινήματος σύγκρουσης, αφοπλίζει το κίνημα και προσφέρει τον απαραίτητο πολιτικό χρόνο στην κυβέρνηση να εντείνει την καταστολή, να θωρακίζει τις αναδιαρθρώσεις και τελικά να τις υλοποιεί βήμα – βήμα.
Αυτούς τους στόχους οφείλουν να υπηρετούν τα αιτήματα και το πολιτικό τους πλαίσιο, οι μορφές οργάνωσης και αγωνιστικής δράσης.
Με πρόταση για ένα συνεκτικό σχέδιο απεργιακής αντεπίθεσης διαρκείας από τον Σεπτέμβριο, με αποφάσεις δεσμευτικές από τα εκπαιδευτικά συνέδρια σε συγκεκριμένες ημερομηνίες και διαδικασίες Γενικών συνελεύσεων για τη συνέχιση κι αγωνιστική κλιμάκωσή τους. Με την επαναβεβαίωση της «Απεργίας-Αποχής» ως της κύριας μορφής απέναντι στην αξιολόγηση, με κήρυξή της όχι μόνο από την ατομική αξιολόγηση αλλά και από την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας που θα συνοδεύεται και από απόφαση επαναπροκήρυξής τους αν και όποτε χρειαστεί.
Με κεντρικά επίδικα απέναντι στην ιδιωτικοποίηση κι εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης, την αξιολόγηση, την κατηγοριοποίηση και τον ανταγωνισμό, στους ταξικούς φραγμούς και την εργασιακή δυστοπία και στα αντίστοιχα μέτρα, προτάσσουμε ενιαίο, δημόσιο και δωρεάν 12χρονο σχολείο, με καθολική 2χρονη προσχολική αγωγή και ενιαία αποκλειστικά δημόσια πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Με σύνθημα «Τα θέλουμε όλα πίσω», επιθετική διεκδίκηση αυξήσεων στους μισθούς και τις συντάξεις με όλα τα αντίστοιχα αιτήματα, εργασακά δικαιώματα και δημοκρατία στους χώρους δουλειάς, με σταθερή μόνιμη εργασία και μαζικούς διορισμούς χωρίς προσοντολόγια και κρισάρες αποκλεισμού όπως ο ΑΣΕΠ, με φορολόγηση του κεφαλαίου και εθνικοποιήσεις των στρατηγικών τομέων της οικονομίας με εργατικό έλεγχο, σε σύγκρουση με το δημοσιονομικό σφαγείο και το πολεμικό διευθυντήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για ρήξη και έξοδο από αυτήν, με τερματισμό της πολεμικής εμπλοκής της χώρας, πλήρη κατάργηση των νατοϊκών εξοπλιστικών προγραμμάτων, κλείσιμο των ξένων βάσεων του θανάτου και έξοδο από το ΝΑΤΟ.
Ένα τέτοιο συνεκτικό πρόγραμμα πάλης οφείλει να ξεδιπλώνεται και το καλοκαίρι, με τις μορφές που αντιστοιχούν στην περίοδο, με βασικό επίδικο το μπλοκάρισμα της συνταγματικής αναθεώρησης τώρα, με όξυνση της ταξικής, κοινωνικής πόλωσης.
Ένας τέτοιος αγώνας για να κηρυχτεί και να ξεδιπλωθεί έχει ως αναγκαία προϋπόθεση την κινηματική ανασυγκρότηση, τη μαζικοποίηση των συλλογικών διαδικασιών, των Γενικών Συνελεύσεων, τη συγκρότηση επιτροπών αγώνα και κυρίως τον αγωνιστικό συντονισμό των Πρωτοβάθμιων εκπαιδευτικών σωματείων και την επιδίωξη συντονισμού όλων των αγωνιστικών πτερύγων του εργατικού κινήματος σε δημόσιο κι ιδιωτικό τομέα. Κάθε καθυστέρηση και ταλάντευση στα παραπάνω έχουν ήδη στοιχίσει. Η πρόσδεση στις ομοσπονδίες κεντρικά και στην εθελούσια μετατόπισή τους σε αγωνιστική κατεύθυνση έχει αποδειχτεί επικίνδυνη αυταπάτη. Κάθε μπλοκάρισμα των αρνητικών αποφάσεων όπως η πρόσφατη για το πολλαπλό βιβλίο και κάθε θετική, θα έρχονται μόνο «με το λουρί στο σβέρκο», μόνο κάτω από πολιτικό και κινηματικό εκβιασμό ενός αποφασιστικού, μαχητικού συντονισμού Γενικών Συνελεύσεων και σωματείων.
Η ριζοσπαστική, ανατρεπτική αντικαπιταλιστική πτέρυγα και οι Παρεμβάσεις έχουν την ικανότητα να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε μία τέτοια κατεύθυνση.
