Γιώργος Κρεασίδης
▸ Κλιμάκωση του αγώνα για να πέσει από τα κάτω και από τα αριστερά και για ρωγμές στην αστική πολιτική
Σε οριακή κατάσταση βρίσκεται πλέον η κυβέρνηση μετά τις συνεχείς αποκαλύψεις για το σκάνδαλο του ΟΚΕΠΕΚΕ και το αντίστοιχο που αφορά τις παρακολουθήσεις με το Predator, αλλά και τις εξελίξεις γύρω από τη δίκη για το έγκλημα των Τεμπών. Όλα αυτά βαραίνουν ιδιαίτερα την ατμόσφαιρα για την κυβέρνηση μέσα στο περιβάλλον της μεγάλης ακρίβειας που απογείωσε ο τυχοδιωκτικός πόλεμος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στο Ιράν, των αλλεπάλληλων εργατικών «ατυχημάτων», καθώς και γενικότερα των οδυνηρών αποτελεσμάτων της αντιλαϊκής πολιτικής για τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων.
Η εικόνα των 11 βουλευτών και δύο υπουργών που βρίσκονται στη νέα δικογραφία της ευρωπαϊκής εισαγγελίας, μαζί με τους πρώην υπουργούς Αγροτικής Ανάπτυξης, Μ. Βορίδη και Λ. Αυγενάκη, να προσπαθούν να πείσουν πως δεν έκαναν κάτι επιλήψιμο, εξοργίζει την κοινωνία. Στο κενό φαίνεται να πέφτει η κυβερνητική προσπάθεια να διαχειριστεί την υπόθεση με αλλαγή ατζέντας και προτάσεις θεσμικών αλλαγών, όπως το ασυμβίβαστο υπουργού-βουλευτή. Αυτά προκαλούν δοκιμασία και στη συνοχή της κοινοβουλευτικής ομάδας και του μηχανισμού της ΝΔ, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ενώ αρχικά δηλώθηκε ότι κάθε περίπτωση θα εξεταστεί χωριστά, στη συνέχεια υπήρξε μια αποστασιοποίηση από όλους.
Μπορεί ο Α. Γεωργιάδης να έσπευσε να μιλήσει για παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και γενικευμένη ενοχή του πολιτικού συστήματος για τα ρουσφέτια, αλλά αυτά μοιάζουν μάχη οπισθοφυλακών και προσωπική στρατηγική για μια «επόμενη μέρα» της ΝΔ. Εξάλλου, ανεξάρτητα από τις σκοπιμότητες της Εισαγγελίας, γεγονός παραμένει ότι η αγροτική οικονομία που ΕΕ και ελληνικές κυβερνήσεις έχουν δέσει με τον μηχανισμό των επιδοτήσεων έχει μετατραπεί από τη ΝΔ σε πεδίο ρουσφετολογικών μηχανισμών και λεηλασίας δημόσιων πόρων από ένα επιχειρηματικό και κομματικό κατεστημένο. Αυτά την ώρα που οι φτωχομεσαίοι αγρότες πνίγονται και κατασυκοφαντούνται όταν ξεσηκώνονται, όπως τον περασμένο Δεκέμβρη.
Στο μέτωπο των παρακολουθήσεων γίνεται ξεκάθαρο ότι επιχειρείται από την κυβέρνηση μια ανάλογη διαδικασία συγκάλυψης, με κεντρικό μοχλό τη μετατροπή όλων των κατηγορών σε πλημμελήματα, τα οποία και θα παραγραφούν σχετικά γρήγορα. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση δρα κάτω από το σκιά των απειλών του Ταλ Ντίλιαν, του απόστρατου των μυστικών υπηρεσιών του ισραηλινού στρατού που προμήθευσε το λογισμικό των παρακολουθήσεων, λερώνει την εικόνα της. Καθόλου τυχαία, ο Ντίλιαν εμπλέκεται στο σκάνδαλο παρακολουθήσεων και διαφθοράς που συγκλονίζει αυτές τις μέρες και την Κύπρο, με αποκαλύψεις για την περίοδο της προεδρίας του δεξιού Ν. Αναστασιάδη (2013-’23). Ο φόβος της κυβέρνησης μήπως κάποιοι από τα πρόσωπα του πολιτικού συστήματος και της στρατιωτικής ηγεσίας να κινηθούν δικαστικά εναντίον της προεκλογικά, κάνει το θέμα πιο σύνθετο. Όμως, το σύστημα των παρακολουθήσεων γύρω από το Μαξίμου απλά αξιοποίησε και τον μηχανισμό με κέντρο την ΕΥΠ και τους αρμόδιους εισαγγελείς που μαζικά παρακολουθεί πολίτες, εδώ και χρόνια, για την πολιτική και κοινωνική δράση τους.
Την ίδια στιγμή, στη δίκη για το έγκλημα των Τεμπών επαναλήφθηκε το σκηνικό με τις συνθήκες διεξαγωγής να εμποδίζουν την ουσιαστική παρουσία κρίσιμων παραγόντων, όπως δικηγόροι, συγγενείς και επιζώντες. Το γεγονός ότι από τους 36 κατηγορούμενους παρόντες ήταν μόνο τρεις ήρθε να θυμίσει τις μεθοδεύσεις για υποβάθμιση ή και ακύρωση της δίκης, ώστε να υπάρξει συγκάλυψη για τις βαριές πολιτικές ευθύνες και για τις εγκληματικές επιλογές της Hellenic Train, στην οποία χαρίστηκαν ουσιαστικά οι σιδηρόδρομοι. Συνήγοροι των συγγενών τόνισαν ότι υπάρχει διαθέσιμο οπτικοακουστικό και φωτογραφικό υλικό που αποδεικνύει το μπάζωμα. Γίνεται σαφές ότι απαιτείται μια συστηματική και έντονη παρουσία του μαζικού κινήματος, δίπλα στους συγγενείς και επιζώντες που με αποφασιστικότητα δείχνουν ότι θα δώσουν μάχη. Η δίκη θα συνεχιστεί στις 27 Απρίλη.
Η κυβέρνηση θα επιχειρήσει ανασύνταξη, απέναντι στην «κούφια» αντιπολίτευση και σε συνδιαλλαγή με το κεφάλαιο
Σε αυτές τις συνθήκες, «μαύρο Πάσχα» έρχεται για την κοινωνική πλειοψηφία καθώς ο βρόμικος πόλεμος Τραμπ-Νετανιάχου κατά του Ιράν έχει απογειώσει τις τιμές, χωρίς να είναι δεδομένο ότι η εύθραυστη ανακωχή θα βελτιώσει την κατάσταση. Η κυβέρνηση, που τσαλακώνει το επίπεδο ζωής και τις δημοκρατικές ελευθερίες, όντας συνένοχη στον πολεμικό τυχοδιωκτισμό ΗΠΑ-Ισραήλ, πρέπει να φύγει. Είναι αλήθεια είναι ότι δεν θα φύγει μόνη της, αλλά θα προσπαθήσει να κερδίσει χρόνο, να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, να μοιράσει στη ΔΕΘ του Σεπτεμβρίου ό,τι μπορεί και να πάει σε εκλογές σε βολικό χρόνο. Εξάλλου, δεν μπορεί να την κουνήσει η κατακερματισμένη κοινοβουλευτική αντιπολίτευση και το πολιτικό σύστημα που μιλάει την ίδια γλώσσα με αυτή – του ευρωπαϊσμού, του ατλαντισμού, του εθνικισμού και του καπιταλιστικού ανταγωνισμού.
Όσο για τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ είναι δεμένη με ανάλογα δεσμά. Η πλευρά του ΠΑΜΕ αρνείται την ανατροπή μιας κυβέρνησης, την πολιτική της οποίας καταγγέλλει, από το λαϊκό κίνημα, μια επιλογή που δέχεται μόνο όταν το ΚΚΕ ψηφίζει πρόταση δυσπιστίας, όπως τον περσινό Μάρτη που ήρθε στη βουλή με πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ.
Ποιος θα ανταποκριθεί στην ανάγκη φραγμού στην κατρακύλα για τη ζωή μας, στη δημοκρατική πρόκληση, την ανάγκη αντιπολεμικής δράσης;
Το βάρος πέφτει στα πρωτοβάθμια σωματεία, το φοιτητικό κίνημα, τις μαζικές πρωτοβουλίες «από τα κάτω», για μια εργατική και λαϊκή απάντηση. Οι πρωτοβουλίες της αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς πρέπει να συμβάλλουν με κάθε τρόπο σε αυτή την προοπτική.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 10-12 Απρίλιου 2026
