Μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μιλούν στο Πριν ενόψει της συνδιάσκεψης του μετώπου
Ένα από τα πιο ισχυρά όπλα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ο πρωτοπόρος ρόλος των μελών της, στο εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα και στην πολιτική πάλη με την αντικαπιταλιστική Αριστερά. Το Πριν ζήτησε από μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από διάφορα ρεύματα και εργασιακούς χώρους, από διαφορετικές περιοχές, να γράψουν τη γνώμη τους μπροστά στην 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 4-5 Απρίλη στην Αθήνα. Ένα βασικό στοιχείο που αναδεικνύεται είναι η δυνατότητα που προκύπτει για την επαναστατική Αριστερά από τη σχετικά ευρεία πανελλαδική της παρουσία, με έμφαση σε σημαντικούς εργασιακούς χώρους και στη νεολαία.
Για ένα εργατικό κίνημα επικίνδυνο για το κεφάλαιο
Θοδωρής Φούντας, διανομέας στην Wolt, ΤΕ Ζωγράφου
Η 6η συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έρχεται σε μια κρίσιμη περίοδο όπου η εργατική τάξη δέχεται μια ολομέτωπη επίθεση από το κεφάλαιο. Οι πολυεθνικές και οι κλάδοι ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού παράγουν κέρδη και υπερκέρδη στις πλάτες μας. Το πώς μετράει το κεφάλαιο τις ζωές μας φαίνεται από τα εργατικά δυστυχήματα/εργοδοτικά εγκλήματα στον κλάδο των διανομέων στις μεγάλες πλατφόρμες (Wolt, efood) αλλά και σε μεγάλους εργασιακούς χώρους (εργοστάσιο της Βιολάντα), από τους μισθούς πείνας που οριακά φτάνουν για την επιβίωση, τις 13 ώρες εργασίας του νόμου Κεραμέως (για να βγει απλά ο μήνας), το σύρσιμο στον επικίνδυνο για την εργατική τάξη και τον λαό ιμπεριαλιστικό πόλεμο των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν όπου το ελληνικό κράτος παίζει επιθετικό και επικίνδυνο ρόλο, και το κόστος που το πληρώνουν ακόμα μια φορά οι εργαζόμενοι. Όλα αυτά αποτελούν την ατζέντα της κυβέρνησης της ΝΔ, σε συνέχεια των προηγούμενων κυβερνήσεων και πάντα στα πλαίσια των συμμαχιών με ΉΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ. Σε αυτό το εκρηκτικό μείγμα ο ρόλος και τα καθήκοντα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς είναι αναβαθμισμένα.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ την επόμενη μέρα της συνδιάσκεψης χρειάζεται να βγει προς τα έξω με τα μάτια στραμμένα στο κόσμο της εργασίας με αναβαθμισμένο το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης. Ένα πρόγραμμα που θα παλεύει στο τώρα την άμεση απεμπλοκή της χώρας από τον πόλεμο, την ειρήνη και την φιλία των λαών αλλά και θα βάζει επιθετικές διεκδικήσεις στο ύψος στην σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων, με προμετωπίδα τις ουσιαστικές αυξήσεις μισθών, μείωση του κόστους διαβίωσης (ενοίκια, τρόφιμα, ενέργεια…), κρατικοποίηση με εργατικό έλεγχο όλων την δημοσίων αγαθών (υγεία, παιδεία, μεταφορές, ενέργεια), το σταμάτημα της πολεμικής οικονομίας και προετοιμασίας, πάντα σε κατεύθυνση ρήξης και ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος που το μόνο που έχει να δώσει στην εργατική τάξη είναι πολέμους και φτώχεια. Για όλα αυτά χρειάζεται να πάρει ξεκάθαρη θέση ενάντια στον εργοδοτικό συνδικαλισμό των Παναγόπουλου-ΓΣΕΕ αλλά και να ασκήσει δριμύτατη κριτική στην λογική των αγώνων χαμηλών διεκδικήσεων και στείρου οικονομισμού του ΚΚΕ, με σκοπό τη συγκρότηση ενός εργατικού κινήματος επικίνδυνο για το κεφάλαιο και τους εργοδότες!
ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Ξεπέρασμα των αδυναμιών για έναν ισχυρό πόλο
Βασίλης Συλαϊδής, συνταξιούχος μηχανικός, πρώην μέλος ΔΣ σωματείου ΙΝΤΡΑΚΟΜ και του ΕΚΑ, ΤΕ Βορειοανατολικής Αττικής
Η συγκυρία δεν σηκώνει φτιασιδώματα και «ισορροπίες». Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μέτωπο οργάνωσης και δράσης της αντικαπιταλιστικής αριστεράς – ενταγμένης σε οργανώσεις κι ανένταχτης– ξεκίνησε μέσα στη λάβα της μεγάλης παγκόσμιας αλλά και ντόπιας καπιταλιστικής κρίσης που ξέσπασε το 2008 και συνεχίζεται με θανάσιμες μεταστάσεις που θυμίζουν ολοένα και περισσότερο παραμονές των δύο παγκόσμιων πολέμων. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδωσε και δίνει σκληρές μάχες στην πρωτοπορία των ηρωικών αγώνων που δίνουν οι εργαζόμενοι κι η νεολαία απέναντι στις επιθέσεις της αστικής τάξης σε όλες τις εκφάνσεις της – εγχώρια και ξένη, παγκοσμοποιημένη ή συγκρουόμενη στα αδιέξοδά της – απέναντι σε εργαζόμενους και λαούς. Στον ξεσηκωμό για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, στις τεράστιες απεργίες ενάντια στα μνημόνια και τη λαϊκή φτωχοποίηση, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, για το μεγάλο «Όχι» στο δημοψήφισμα του 2015, στον αγώνα ενάντια στον υφέρποντα φασισμό και τη δράση των εγκληματιών της Χρυσής Αυγής μέχρι την καταδίκη της, στην αλληλεγγύη στους πρόσφυγες/μετανάστες. Στον λαϊκό ξεσηκωμό για να ξεσκεπαστεί/τιμωρηθεί το κυβερνητικό έγκλημα στα Τέμπη αλλά και το φρικαλέο πνίξιμο εκατοντάδων στην Πύλο. Ιδιαίτερα ενάντια στους πολέμους που ξέσπασαν στη γειτονιά μας, στο Ουκρανικό μακελειό, στη γενοκτονία στη Γάζα, τώρα στην ιμπεριαλιστική επιδρομή ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο λαό του Ιράν, απειλώντας ακόμη και πυρηνικό όλεθρο. Στην επιδρομή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, στον στραγγαλιστικό αποκλεισμό της ηρωικής Κούβας, στα πειρατικά ρεσάλτα των ΗΠΑ σε τάνκερ στους ωκεανούς.
Η 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει να ξεπεράσει –χθες!– τις πάγιες αδυναμίες που χαρακτηρίζουν και διεθνώς την ανατρεπτική Αριστερά. Να αποτελέσει τον πόλο για να δώσει δύναμη και να χτίσει ενότητα στους εργαζόμενους και τον λαό στην πάλη για: STOP στους πολέμους, καμιά εμπλοκή της χώρας και των στρατευμένων, έξω οι βάσεις, έξω από ΝΑΤΟ και ΕΕ, όχι στην πολεμική υστερία (Rearm Europe…). Κόντρα στην κυβέρνηση του πολέμου, της φτώχειας και του ρατσισμού. Για εργατικά κι ανθρώπινα δικαιώματα, για δημόσια αγαθά και περιβάλλον, για στρατηγικά μέσα παραγωγής στα χέρια των εργαζόμενων. Για τους μετανάστες, για ειρήνη με δικαιοσύνη. Για λευτεριά στην Παλαιστίνη, για αλληλεγγύη στους λαούς Ιράν και Κούβας.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην πρώτη γραμμή των αγώνων στην Υγεία
Μαρία Χαρχαρίδου, νοσηλεύτρια, μέλος ΔΣ Σωματείου Εργαζομένων ΓΝΑ «Γ. Γεννηματάς», ΤΕ Βύρωνα-Παγκρατίου
Η 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι πολύ σημαντική για πολλούς λόγους, κάποιοι από τους οποίους είναι:
1.Μέσα σε ένα εκρηκτικό περιβάλλον κρίσης του καπιταλισμού που φέρνει καταστροφές, πολέμους και φτώχεια, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί έναν πόλο που διαβάζει σωστά τη συγκυρία και προτείνει τις εναλλακτικές.
2.Ο ρόλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι πολύτιμος μέσα στο εργατικό κίνημα κι εμείς στον χώρο της Υγείας το ζούμε εντατικά όλα τα τελευταία χρόνια, γι αυτό και ο πιο μισητός υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης σε κάθε ευκαιρία, από την κοπή πίτας της Παγώνη πέρυσι στο Γεννηματά μέχρι τα γεγονότα πριν λίγο καιρό στο νοσοκομείο της Νίκαιας, μάς αναγνωρίζει σαν τη δύναμη που αντιστέκεται και οργανώνει μάχες σύγκρουσης. Γι’ αυτό τα «βάζει» με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ όχι μόνο σε λεκτικό επίπεδο αλλά και με πραγματικές διώξεις αγωνιστών του Ενωτικού Κινήματος για την Ανατροπή. Τέτοια δίωξη αποτελεί και η πρόσφατη δική μου καθαίρεση από τη θέση της προϊσταμένης παθολογικού τομέα του Γεννηματά σε υπεύθυνη νοσηλεύτρια της Μονάδας Εγκαυμάτων, με αιτιολογία τη μη συμμετοχή μου στην αξιολόγηση λόγω της απεργίας – αποχής. Σαν Παρεμβάσεις Δημοσίου επίσης, δίνουμε σκληρά και ανυποχώρητα τη μάχη της αξιολόγησης στο Δημόσιο εδώ και πολύ καιρό, με δεκάδες διωκόμενους εκπαιδευτικούς και όχι μόνο.
3.Τέλος, μέσα στην κοινωνία, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει κερδίσει την αναγνώριση ως ένα μέτωπο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, που έχει καθαρές θέσεις για όλα τα κρίσιμα θέματα, από την οικονομία και τους ανταγωνισμούς, μέχρι τους πολέμους, τη γενοκτονία στη Γάζα, το ρατσισμό, το σεξισμό, τη φασιστική απειλή και πάνω από όλα γιατί παίρνει πρωτοβουλίες ενωτικά για την πάλη απέναντι σε όλα αυτά, όπως για παράδειγμα με την απεργία στις 10 Οκτώβρη για την Παλαιστίνη.
Είναι λοιπόν μεγάλο στοίχημα για όλα τα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να συμβάλλουμε με αυτοπεποίθηση και ενθουσιασμό, ώστε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην 6η Συνδιάσκεψη να αξιοποιήσει όλα τα θετικά παραδείγματα, όπως είναι οι εμπειρίες που έχουμε σαν Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή που στηρίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, να αφήσει πίσω της τις κακές στιγμές, έτσι ώστε να παίξει αυτόν τον κρίσιμο ρόλο που απαιτούν οι καιροί, για να ανατρέψουμε την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, να δώσουμε οξυγόνο στην αριστερά και να αποτελέσουμε στήριγμα στην εργατική τάξη, με την προοπτική της επανάστασης και του σοσιαλισμού.
Σωτήρης Λιαμπότης, οικοδόμος, ΤΕ Θεσπρωτίας
Ενίσχυση του αντικαπιταλιστικού μετώπου
Στον δρόμο για την 6η συνδιάσκεψη ΑΝΤΑΡΣΥΑ! Στον δρόμο λοιπόν για την ενίσχυση του αντικαπιταλιστικού μετώπου, ενός εγχειρήματος που από το 2009 έδωσε το στίγμα του για τις ανακατατάξεις στην αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά. Μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ παρούσα (αλλά και με τις αδυναμίες της) στις δύσκολες στιγμές της κοινωνίας με την πρόταση της για συνολική ρήξη όχι μόνο με τις αστικές κυβερνήσεις αλλά και με την αστική πολιτική που εφαρμόστηκε και εφαρμόζεται. Αναζητώντας τους δρόμους αντίστασης αλλά και ανατροπής σ’ ένα κλίμα πολέμου, ενίσχυσης της πολεμικής μηχανής παγκόσμια αλλά και στη χώρα μας, το μέτωπό μας παλεύει και θα βγει ακόμα πιο δυνατό μέσα από την 6η συνδιάσκεψη.
Γιατί με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Ένα εύλογο ερώτημα από τον κόσμο που αντιστέκεται και διαδήλωσε όλο το προηγούμενο διάστημα και δεν τολμά να κάνει το βήμα. Σε ένα περιβάλλον όπου οι καπιταλιστές επιτίθενται με λύσσα στις ατομικές και συλλογικές ελευθερίες, με πολέμους σε όλο τον πλανήτη, με αποκορύφωμα τη γενοκτονία στη Παλαιστίνη και την επίθεση στη Μέση Ανατολή, με τη φτωχοποίηση του λαού μας, με την καταπάτηση κάθε δικαιώματος που ο κόσμος της δουλειάς έχει κατακτήσει με αγώνες, με την καταστολή κάθε αγωνιστικής διάθεσης, με την καταστροφή της φύσης και την κερδοσκοπία σε βάρος της.
Αυτό είναι το περιβάλλον και για αυτό πρέπει ο κόσμος της δουλειάς, η εργατική τάξη συνολικά, να κάνει το βήμα, να οργανώσει και να οργανωθεί πολιτικά σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση για τις ανατροπές της εποχής μας. Πάμε δυνατά με τη διαλεκτική μπροστά στην 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ! Για να νικήσουν οι αγώνες!
Τι σημαίνει ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην επαρχία
Χρήστος Μπακαλάκης, εποχιακός εργαζόμενος-οινοπαραγωγός, ΤΕ Πέλλας
Η ύπαρξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην ελληνική επαρχία, παρότι είναι οργανωτικά αδύναμη, παρότι δεν έχει καταφέρει να εκπροσωπηθεί στη βουλή, πολιτικά είναι σημαντική και επηρεάζει την ευρύτερη συζήτηση μέσα στην Αριστερά. Καλύπτει δηλαδή, το κενό που αφήνουν τόσο το ΚΚΕ όσο και η ρεφορμιστική αριστερά στις διάφορες εκδοχές της.
Η πολιτική επιρροή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ φαίνεται και στην ελληνική επαρχία και θα μπορούσε να φανεί ακόμα περισσότερο μέσα στις μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις. Η κρίση αυτή έκανε επίκαιρη τη συζήτηση για το πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για έξοδο από την ΕΕ και το ευρώ, ώστε να μη χρειάζεται να ακολουθούμε την ΚΑΠ και τη Mercosur για τη διαγραφή του χρέους, για κρατικοποίηση βασικών τομέων της οικονομίας. Αποκαλύφθηκε ο ρόλος της ΚΑΠ της ΕΕ σε μεγάλο τμήμα των αγροτών, οι οποίοι μάλιστα διάλεξαν δυναμικές κινητοποιήσεις με μπλόκα για να αντισταθούν αντί για σικέ διαλόγους σε κυβερνητικά τραπέζια.
Όλα αυτά γίνονταν την ώρα που η ακρίβεια ήταν και είναι το νούμερο ένα πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, μαζί τελευταία με τον πόλεμο.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έπαιξε ρόλο με τις μικρές της δυνάμεις, αλλού περισσότερο κι αλλού μικρότερο όπως στη Δυτική Μακεδονία, στον Βόλο ενάντια στα εργοστάσια καύσης και αλλού. Είναι αρνητικό το ότι μπαίνουμε στην 6η Συνδιάσκεψη με λιγότερες τοπικές και αυτό θα πρέπει να προβληματίσει για την επόμενη μέρα. Ας αναλογιστούμε τι θα σήμαινε μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ που θα υπάρχει μόνο στα αστικά κέντρα. Είναι βασικό να μη χαθεί η επαρχία και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να αποκτήσει και να διευρύνει τις σχέσεις της με όλο αυτό το κομμάτι της εργασίας που είναι οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι αλιείς, αλλά και οι βιομηχανικοί εργάτες και οι εποχιακοί εργαζόμενοι της επαρχίας. Εκεί είναι που πρέπει να κάνουμε πολιτικά και οργανωτικά ανοίγματα, στο πρότυπο της δουλειάς που κάνουμε στους υγειονομικούς και τους καθηγητές και δασκάλους.
Το μάτι λοιπόν, στην επόμενη μέρα. Μια επόμενη μέρα όπου η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα δρα από κοινού με πολιτική ανεξαρτησία. Το κομμάτι της πολιτικής ανεξαρτησίας στην επαρχία γίνεται αντιληπτό με διαφορετικό τρόπο, μιας και οι επαφές και τα «ενιαία μέτωπα» μεταφράζονται από τις τοπικές κοινωνίες και αντιμετωπίζονται ως κολλητιλίκια με τοπικούς παράγοντες παρά ως κάτι άλλο.
Πάμε για «επανεκκίνηση» για την ανατροπή
Μουσταφά Τσολάκ Αλή, μέλος ΠΣΟ, ΤΕ Ροδόπης
Βαδίζουμε για την 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε μια περίοδο καπιταλιστικής βαρβαρότητας και ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ως το πιο μακροχρόνιο μέτωπο της Αριστεράς, παρ’ όλα τα προβλήματα της, κατάφερε και κέρδισε την αναγνώριση των μαζών, ασχέτως από το τι αποτύπωμα έχει αυτό στην κάλπη και στον αριθμό μελών.
Παραμένουμε ως το μοναδικό μέτωπο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, που έχει κόψει όλα τα δεσμά του με το κράτος και το κεφάλαιο. Ήμασταν παρόντες/παρούσες σ’ όλα αυτά τα χρόνια στους μικρούς και μεγάλους αγώνες που δόθηκαν ενάντια στον πόλεμο και τις βάσεις θανάτου… για την απελευθέρωση των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων… για την υπεράσπιση των δημοσίων σχολείων, νοσοκομείων, πανεπιστημίων… για την υπεράσπιση των προσφύγων και μεταναστών, χωρίς να μασάμε τα λόγια μας και φωνάζοντας «Ανοίξτε τα σύνορα»… αλλά κάνοντας και το μεγάλο άλμα, που δε τόλμησε ποτέ η «παραδοσιακή» Αριστερά, και αναγνωρίζοντας εθνικές μειονότητες (τουρκική και μακεδονική) στη χώρα μας.
Μόνο και μόνο αυτά τα ζητήματα αν τα βάλουμε, φαίνεται το πόσο χρήσιμη ήταν και παραμένει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τον λαό, την εργατική τάξη και τους καταπιεσμένους της χώρας!
Είχαμε, βέβαια, και έχουμε τα εσωτερικά μας προβλήματα, που πολλά απ’ αυτά που είχα κάνει αναφορά στο άρθρο μου στο Πριν, στα πλαίσια του διαλόγου της 5ης Συνδιάσκεψης, παραμένουν ανοιχτά και χρειάζονται άμεση, ξεκάθαρη λύση:
Χρειαζόμαστε ενεργές τοπικές επιτροπές και πιο συχνές συνελεύσεις, τόσο των επιτροπών όσο και του ΠΣΟ και της ΚΣΕ. Κεντρικά γραφεία οπωσδήποτε στην Αθήνα αλλά και σ’ άλλες περιοχές που μπορούμε… Ενιαίο έντυπο… Ενιαία μπλοκ στις διαδηλώσεις, όχι ξεχωριστές διαδηλώσεις των οργανώσεων, ενιαία σχήματα στα πανεπιστήμια. Ενιαία στάση στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Περισσότερες παρεμβάσεις σε χώρους εργασίας, στις σχολές, στις πλατείες… περισσότερες εκδηλώσεις και κύκλους αυτομόρφωσης.
Στο επόμενο χρονικό διάστημα μάς περιμένουν μεγάλοι αγώνες: Για τη δικαίωση για τα Τέμπη-Πύλο-Βιολάντα-Χίο… για την ανατροπή της κυβέρνησης της συγκάλυψης, των ΟΠΕΚΕΠΕδων, των Predatorάτων… για να μη γίνουμε κρέας για οβίδες για τα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων καπιταλιστών… αλλά και για να ηττηθεί ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός σ’ όλο τον κόσμο.
Μ’ αυτές τις σκέψεις, εύχομαι να κάνουμε την «επανεκκίνηση» που ήδη αργήσαμε και να βγούμε πιο δυνατοί, ενωμένοι και αποφασισμένοι απ’ την 6η Συνδιάσκεψη.
Εναλλακτική στη δυστοπία που ετοιμάζουν για τη νεολαία
Μαργαρίτα Κούτσαρη. Εργαζόμενη φοιτήτρια Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ, ΤΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης
Η 6η συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ γίνεται σε ένα εύφλεκτο πολιτικό σκηνικό, με τον πόλεμο στην πόρτα μας και την επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα να κλιμακώνεται. Στα πανεπιστήμια, τα τελευταία χρόνια πέρασαν οι πιο αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις: ιδιωτικά πανεπιστήμια, διαγραφές, ένταση της σύνδεσης με επιχειρήσεις, και παράλληλα επιχειρείται η αποστείρωση των ΑΕΙ από κάθε πολιτική, συνδικαλιστική και πολιτιστική δράση.
Από την αρχή της χρονιάς, ως νΚΑ και μέσω της παρέμβασής μας στην Attack, ήμασταν στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων: ενάντια στις διαγραφές, ενάντια στη συνεργασία των πανεπιστημίων με τα σφαγεία του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ, ενάντια στα πειθαρχικά στο ΕΜΠ που μπλοκάραμε και στη μεγάλη απεργία της 28ης Φλεβάρη, όπου οι σύλλογοι συμμετείχαν μέσω Γενικών Συνελεύσεων, θέτοντας ορίζοντα συνέχισης του αγώνα.
Σε αυτές τις μάχες συγκρουστήκαμε με λογικές «αγώνων χαμηλής πτήσης»: καμία προοπτική κλιμάκωσης, καμία αξιοποίηση μέσων πάλης όπως η κατάληψη, κανένα κάλεσμα Γενικών Συνελεύσεων με περιεχόμενο που να χτυπάει την ουσία του επιχειρηματικού πανεπιστημίου. Τώρα που κάποιες δυνάμεις του φοιτητικού κινήματος φαίνεται να έχουν παραδώσει τα όπλα – ειδικά μετά τον νέο νόμο για το ιδιώνυμο και τις 38 συλλήψεις για την προβολή της ταινίας όπως συνέβη πρόσφατα στο ΑΠΘ– το καθήκον πέφτει στην αντικαπιταλιστική αριστερά: να γίνει εκφραστής της νεολαίας που, παρά τις αντιφάσεις της, θέλει να αγωνιστεί.
Γιατί η νεολαία, ακόμα κι αν αποστασιοποιείται από τις δομές του κινήματος, βρίσκεται ακόμα στον δρόμο. Αγωνιά για ένα μέλλον που, αν δεν το διεκδικήσει, δεν θα είναι άλλο παρά να πεθαίνει στα τρένα, στα εργοστάσια ή να θάβεται με ευρωπαϊκή σημαία. Αλλά δεν αρκεί ούτε η δράση μόνο σε επίπεδο κινήματος, ούτε μια στενά συντεχνιακή λογική: οικονομικός αγώνας και πολιτικός αγώνας πρέπει να γίνονται ένα. Με αιτήματα που θέτουν ζήτημα αντικαπιταλιστικής ανατροπής – που η ικανοποίησή τους θα σημαίνει ήττα για το κεφάλαιο και νίκη για εμάς. Όλα αυτά προϋποθέτουν ένα ισχυρό μέτωπο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, ικανό να συνολικοποιήσει και να ενώσει τις διαφορετικές αγωνιστικές τάσεις εντός της κοινωνίας, να παρουσιάσει και να διεκδικήσει μια άλλη εναλλακτική απέναντι στη δυστοπία που ετοιμάζουν για τη νεολαία.
Για μια «τολμηρή» θεωρητική προσέγγιση της σύγχρονης πραγματικότητας
Αντώνης Κουρούκλης, εργαζόμενος ΕΦΚΑ, Κλαδική Επιτροπή Δημοσίου
Με αφορμή την 6η συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ η οποία πραγματοποιείται σε λίγες μέρες, η πρώτη σκέψη αφορά στο πολιτικό της «αποτύπωμα» όπως αυτό καταγράφεται διαχρονικά. Όχι βέβαια στον κοινοβουλευτικό «χάρτη» και στις δημοσκοπήσεις, αλλά σε μεγάλο τμήμα της μαζικής συνείδησης, συμπεριλαμβανομένων και πολιτικο-ιδεολογικών χώρων εκτός του φάσματος της κομμουνιστικής αριστεράς ή γενικά της αριστεράς. Προφανώς αφορά σε προσεγγίσεις διαφορετικού χαρακτήρα, ενδεχομένως ετερόκλητες ή αλληλοσυγκρουόμενες, οι οποίες όμως θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι από διαφορετικές κατευθύνσεις συγκλίνουν σε μεγάλο βαθμό στην εξής ελάχιστη κοινή παραδοχή: Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη συνολική της διαδρομή, ουδέποτε στερήθηκε αντανακλαστικών απέναντι σε μείζονος ή ελάσσονος -για κάποιους άλλους- ζητήματα, βάσει του δικού της αγωνιστικού «κώδικα», διαμορφώνοντας μέσα και από τις εσωτερικές της αντιθέσεις, τον δικό της «τύπο» δυναμικής παρέμβασης, μακριά πάντως από τα «άσφαιρα» των μεν ή τα δήθεν των υπολοίπων…
Το ζήτημα που τίθεται είναι ότι αυτό το αγωνιστικό πλαίσιο και ο «πρακτικισμός» που βέβαια είναι κοινά παραδεκτό ότι υλοποιούνται με άπειρες δυσκολίες και συλλογικές ή προσωπικές υπερβάσεις, έχουν μικρές πιθανότητες να οδηγήσουν από μόνα τους σ’ ένα μαζικό, ανατρεπτικό πολιτικό κίνημα. Τουλάχιστον έως ότου γίνει κατορθωτό, το ιδεολογικό ή θεωρητικό υπόβαθρο να επικαιροποιηθεί και να εμπλουτιστεί μέσω μιας ευρύτερης και πιο «τολμηρής» προσέγγισης της σημερινής πραγματικότητας, ακόμη και μέσω σκληρής κριτικής κάποιων θεμελιακών παραδοχών του. Π.χ.: Πώς διαμορφώνεται δυνητικά η θέση της μισθωτής εργασίας στην παραγωγική διαδικασία και η θέση της εργατικής τάξης σαν επαναστατικό υποκείμενο; Πώς εκφράζεται σήμερα η εργασιακή θεωρία της αξίας και πως συνδέεται -αν συνδέεται!- με την «πτωτική τάση του κέρδους», εάν αυτή πράγματι υφίσταται! Με ποιους όρους συγκροτείται η εργατική τάξη; Ενιαία, από το Μπαγκλαντές μέχρι το Σιάτλ;
Αυτά, πέρα από φορμαλισμούς, γενικεύσεις και ανασφάλειες (corrections or revisions), πάντα προς την κατεύθυνση μιας αδιάκοπης ιδεολογικής πάλης ικανής να ανταποκριθεί με αξιοπιστία στη σημερινή πραγματικότητα και στις έντονες ταλαντεύσεις της συνείδησης. Επίσης, όξυνση της σύγκρουσης με τα κάθε είδους «αφιόνια», εθνικούς μύθους, εκκλησία, πολιτικές «θρησκείες», εθνικισμούς, ρατσισμούς κ.ο.κ. Παράλληλα, αφού το πολιτικό δεν μπορεί να εμφανίζεται σε εξωτερική σχέση με το ιδεολογικό, το πολιτικό πλαίσιο δεν μπορεί παρά να διαμορφωθεί με όρους ταξικής «ηγεμονικής» προοπτικής, γειωμένο όμως στην πραγματικότητα της συγκεκριμένης χώρας, στις ιδιαιτερότητές της, λαμβάνοντας πάντα υπόψη τις προτεραιότητες που θέτει η ίδια η βάση του κινήματος.
Σ’ έναν κόσμο που αλλάζει ακατάπαυστα, ραγδαία και σε μεγάλο βαθμό απρόβλεπτα, η ικανότητα προσαρμογής και κυρίως η κριτική σκέψη είναι απαραίτητα για την κατανόηση μιας «αχανούς» νέας πραγματικότητας. Ένας λόγος παραπάνω από τη στιγμή που για κάθε ζήτημα και κάθε «αστοχία» της – πάλαι ποτέ; – νεωτερικότητας, όλο και περισσότερο εμφανίζεται και προωθείται σαν λύση η άρον-άρον επιστροφή σε κάθε μορφής σκοταδισμό και στη στυγνή απολυταρχία.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 28-29 Μαρτίου 2026
