▸Η επιστροφή των Ιρανών ποδοσφαιριστριών στην πατρίδα τους, εν μέσω ενός άδικου πολέμου, αποτελεί μια πράξη βαθιάς συμβολικής σημασίας που υπερβαίνει τις γραμμές του γηπέδου.
Σε μια περίοδο που το Ιράν δέχεται καθημερινά βομβαρδισμούς και ζει υπό την απειλή της εισβολής, η απόφαση των αθλητριών να αποσύρουν τα αιτήματα ασύλου και να περάσουν τα σύνορα στο Μπαζαργκάν δεν είναι μια απλή κίνηση επαναπατρισμού, αλλά μια δήλωση αφοσίωσης στον λαό της χώρας τους. Αυτές οι γυναίκες, που στοχοποιήθηκαν και πιέστηκαν από παντού, επέλεξαν να μην γίνουν πιόνια σε ξένα κέντρα αποφάσεων, επιστρέφοντας εκεί όπου χτυπά η καρδιά των οικογενειών τους.
Την ίδια στιγμή, η στάση της Δύσης αποκαλύπτει το γνώριμο πρόσωπο μιας εκκωφαντικής υποκρισίας. Η Αυστραλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες έσπευσαν να προσφέρουν «προστασία» και βίζες, όχι από γνήσιο ανθρωπιστικό ενδιαφέρον, αλλά για να εργαλειοποιήσουν την αγωνία των αθλητριών ως επικοινωνιακό όπλο κατά της Τεχεράνης. Είναι εξοργιστικό να βλέπουμε τη διεθνή κοινότητα και τη FIFA να παριστάνουν τους θεματοφύλακες των ελευθεριών, ενώ κλείνουν προκλητικά τα μάτια σε εγκλήματα και σφαγές που εξυπηρετούν τα δικά τους στρατηγικά συμφέροντα.
Το ποδόσφαιρο πλέον δεν ανήκει στους φιλάθλους, αλλά στους εμπόρους των εθνών που βάφουν την μπάλα με το αίμα των λαών. Η δήθεν «γιορτή» του επερχόμενου Μουντιάλ στις ΗΠΑ θα είναι μια παρέλαση υποκρισίας πάνω σε ερείπια, την ώρα που αθλητικά ιδανικά θυσιάζονται στον βωμό της παγκόσμιας κυριαρχίας. Οι παίκτριες που επέστρεψαν, απέδειξαν πως η αξιοπρέπεια δεν αγοράζεται με δυτικά «ανθρωπιστικά» πυροτεχνήματα, εκθέτοντας ανεπανόρθωτα εκείνους που χρησιμοποιούν τα δικαιώματα των γυναικών μόνο όταν εξυπηρετούν τη γεωπολιτική τους σκακιέρα.
Χριστόφορος Καψάλης
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 21-22 Μαρτίου 2026
