Κωστής Ζαχαρόπουλος
Εγκατάσταση γαλλικών πυρηνικών όπλων στην Ελλάδα;
Ο νόμος της ζούγκλας είναι ένας όρος που κυκλοφορεί όλο και περισσότερο στον δημόσιο διάλογο για να περιγράψει τον πλανήτη τον τελευταίο χρόνο. Πράγματι, αν αναλογιστεί κανείς την μαφιόζικη απαγωγή Μαδούρο, την ισοπέδωση της μαρτυρικής Γάζας και το πρακτικά μονομερές σχέδιο ειρήνης – επιχειρηματικό πλάνο «ρίαλ εστέιτ» και πιο πρόσφατα την απροκάλυπτη επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, μία τέτοια εκτίμηση για τις διεθνείς σχέσεις δεν είναι παράλογη. Είναι σαφές πως στη νέα πολεμική καμπή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, όποιος δεν είναι στρατιωτικά δυνατός ανήκει στα εν δυνάμει θύματα.
Έτσι η Γαλλία, στο πλαίσιο του μιλιταριστικού πυρετού που διακατέχει την ΕΕ, προχώρησε τις προηγούμενες μέρες στην παρουσίαση του νέου πυρηνικού της δόγματος. Ο Μακρόν, ο οποίος έχει αυτεπάγγελτα αναλάβει από το Νταβός και έπειτα τα ηνία της ευρωπαϊκής αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ, δήλωσε πως τα κράτη της γηραιάς ηπείρου πρέπει να αποκτήσουν την δική τους πυρηνική «ομπρέλα» προστασίας, προθυμοποιώντας μάλιστα να θέσει το γαλλικό πυρηνικό οπλοστάσιο στην υπηρεσία αυτού του σκοπού. Μάλιστα, το σχέδιο που παρουσίασε προβλέπει και την ενδεχόμενη εγκατάσταση πυρηνικών όπλων σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, κυρίως στα ανατολικά της σύνορα.
Στην πρώτη φάση του προγράμματος θα συμμετέχουν οι συνήθεις ύποπτοι Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο και Πολωνία αλλά και χώρες όπως το Βέλγιο, Σκανδιναβικά κράτη και η Ελλάδα, η οποία θα αποτελέσει έναν από τους σταθμούς εγκατάστασης πυρηνικών. Στους νέους πολέμους του κεφαλαίου, λοιπόν, η Ελλάδα κινδυνεύει υπαρξιακά ως στόχος, καθώς αποκτά κομβικό ρόλο στην πυρηνική, στρατιωτική αρχιτεκτονική της Ευρώπης.
Η κίνηση αυτή εκ μέρους της Γαλλίας πρέπει να ιδωθεί ως ένας ακόμα κρίκος στην προσπάθεια του ευρωπαϊκού και δη του γαλλικού κεφαλαίου να αυξήσει το κύρος του και τον διεθνή του ρόλο μέσω της στρατιωτικής ανασυγκρότησης. Το νέο πυρηνικό δόγμα μπορεί να νοηθεί, λοιπόν, ως η πιο κυνική μορφή του στρατιωτικού απογαλακτισμού από τις ΗΠΑ που προωθείται τόσο από τον Τραμπ και την κυβέρνηση του, όσο και από την ηγεσία της ΕΕ. Είναι η συνέχεια του γερμανικού επανεξοπλισμού, της στρατιωτικής ανάπτυξης σε Σκανδιναβία και Βαλτική και της ρήσης του Ν. Δένδια πως η Ευρώπη πρέπει να συμβιβαστεί με την ιδέα των φέρετρων. Ωστόσο, η ιστορία έχει αποδείξει πως όταν τα πυρηνικά μπαίνουν στην ατζέντα κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την συνέχεια και ελλοχεύει πάντοτε ο κίνδυνος μίας κλιμάκωσης άνευ προηγουμένου.
Το νέο πυρηνικό δόγμα της Γαλλίας ενέχει εσκεμμένα αρκετά θολά στοιχεία. Μπορεί ακόμα και να ήταν μία επίδειξη δύναμης του Γάλλου προέδρου, ο οποίος βλέπει τις ημέρες του μετρημένες. Ο καθένας πρέπει να έχει υπόψη, άλλωστε, πως ο λαϊκός παράγοντας δεν είναι απών. Η ιδέα του πολέμου, πόσο μάλλον πυρηνικού, παραμένει βαθιά αντιδημοφιλής στη συντριπτική πλειοψηφία των Ευρωπαίων, όπως δείχνουν αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, μπροστά σε έναν κόσμο εντεινόμενων πολεμικών συρράξεων οι λαοί της Ευρώπης πρέπει να είναι σε επιφυλακή. Η πυρηνική αποτροπή ως τακτική πολύ εύκολα μετατρέπεται σε προληπτικά χτυπήματα και τελικά σε πυρηνικό πόλεμο με ολέθριες συνέπειες. Το αντιπολεμικό και διεθνιστικό κίνημα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ευρύτερα καλείται να δώσει έναν ακόμα πολύ σημαντικό αγώνα.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 14-15 Μαρτίου 2026
