Γιώργος Παυλόπουλος
Ο βομβαρδισμός της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ, που συνοδεύτηκε από την πρωτόγνωρη απαγωγή του προέδρου της και της συζύγου του, συνιστά μια (ακόμη) κυνική και αδιάψευστη επιβεβαίωση της εποχής στην οποία έχουμε εισέλθει. Μιας εποχής στην οποία θα καθοριστεί το «ποιος-ποιον» για τα επόμενα πολλά χρόνια – είτε αυτό αφορά τις παροξυμένες αντιθέσεις ανάμεσα στα διάφορα καπιταλιστικά κέντρα είτε την ταξική πάλη.
Είναι η ώρα του «τραμπισμού», στην οποία τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους και γίνονται με τον πιο ωμό και απροκάλυπτο τρόπο. Δεν υπάρχει χώρος για ανθρώπινα δικαιώματα και για διεθνές δίκαιο, ούτε για άσκοπες συζητήσεις.
Η συντριπτική πλειοψηφία των αντιδράσεων που υπήρξαν – από την ΕΕ και τη Βρετανία ως τη Ρωσία και την Κίνα – στην επιδρομή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την ανοιχτή προσπάθεια μετατροπής της σε μια σύγχρονη αποικία, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Οι πάντες έχουν συνειδητοποιήσει και αποδεχθεί τη νέα πραγματικότητα και προσαρμόζονται σε αυτή.
Προφανώς, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να έχουν τον πρώτο λόγο, ως η ασύγκριτα πιο ισχυρή δύναμη σε όλα τα επίπεδα. Οι υπόλοιποι προσαρμόζονται αναγκαστικά και όσο πιο γρήγορα μπορούν – απαιτώντας από τους λαούς να κάνουν το ίδιο και να ετοιμαστούν για θυσίες.
Το Ισραήλ δεν δίστασε να θέσει σε εφαρμογή ένα σχέδιο γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού, με το κράτος των Εβραίων να γράφει την ιστορία ενός δεύτερου ολοκαυτώματος, αυτή τη φορά ως θύτης.
Η ΕΕ γυρίζει τον διακόπτη στην κατάσταση πολέμου και βλέπει την Ουκρανία ως τη μεγάλη ευκαιρία της για να ενηλικιωθεί. Αλλά και η Ρωσία εγκατέλειψε το παζάρι και διεκδίκησε όσα θεωρεί ότι της ανήκουν με τα όπλα. Η δε Κίνα εξοπλίζεται πυρετωδώς και, αργά ή γρήγορα, θα δοκιμάσει κι αυτή την τύχη της, αρχής γενομένης από την Ταϊβάν.
Το ίδιο κάνουν, τηρουμένων των αναλογιών, και όλοι οι μεσαίοι και μικροί. Συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας και της Ελλάδας, που κινούνται σε τροχιά σύγκρουσης.
Οι εξελίξεις αυτές δεν έρχονται ως κεραυνός εν αιθρία. Είναι κάτι που απαιτούσε εδώ και καιρό ο βάρβαρος ολοκληρωτικός καπιταλισμός της εποχής μας – και τώρα γίνεται πράξη.
Κάπως έτσι, δίνεται οριστικά τέλος στις μέρες της αθωότητας και των αυταπατών. Καθιστώντας πιο φανερό από ποτέ ότι ζούμε πια στην εποχή που όλα τα παραπάνω αντικαθίστανται πλέον από ένα δίλημμα ζωής ή θανάτου: ή αυτοί ή εμείς!
Είναι η εποχή στην οποία είναι ξεκάθαρο ότι η απάντηση στην πολεμική απειλή και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις δεν βρίσκεται στον δημοκρατικό μετασχηματισμό του αντιδραστικού αυτού κόσμου και των θεσμών του, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ – βρίσκεται στη ρήξη και την ανατροπή τους.
Είναι η εποχή που είναι αδιαμφισβήτητο ότι οι εργαζόμενοι δεν πρόκειται να φτάσουν σε συμφωνία με τους εργοδότες τους με διάλογο και καλές προθέσεις – μόνο με απεργιακό ξεσηκωμό και με διεκδίκηση όλου του πλούτου που οι ίδιοι παράγουν.
Είναι η εποχή που δικαιοσύνη δεν πρόκειται να αποδοθεί – ούτε για τα Τέμπη, ούτε για τα σκάνδαλα, ούτε για τις κρατικές δολοφονίες – από το σάπιο δικαστικό σύστημα, που έχει δημιουργηθεί για να διασφαλίζει ότι το αστικό καπιταλιστικό οικοδόμημα δεν θα απειληθεί.
