Mέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΠΕ της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης
Σήμερα απαιτείται μέτωπο αγώνα για να νικήσουν τα μπλόκα και να ανατραπεί η πολιτική του κεφαλαίου, της ΚΑΠ-ΕΕ και η άθλια κυβέρνηση, τονίζει η Σύλβια Κοιλάκου, σημειώνοντας πως υπάρχει δυνατότητα για βαθύ κοινωνικό και πολιτικό ρήγμα, με τον όρο όμως πως η κοινωνική δυσαρέσκεια θα συναντηθεί με την ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική αριστερά. Μπροστά στην 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπογραμμίζει πως υπάρχει ένα ευρύ αντικαπιταλιστικό κι αγωνιστικό ρεύμα, που δεν πείθεται από τη ρεφορμιστική αριστερά, παρακολουθεί τις διεργασίες αλλά δεν είναι πεισμένο για το αντικαπιταλιστικό μέτωπο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα ανοίξει τη συζήτηση με αυτόν τον κόσμο για να συμβάλλει θετικά στον αντικαπιταλιστικό πόλο της εποχής μας.
Συνέντευξη στον Κυριάκο Νασόπουλο
Η έκρηξη των αγροτικών μπλόκων έφερε στην επιφάνεια το εύρος της λαϊκής αντίθεσης στην κυβέρνηση. Παρόλα αυτά φαίνεται πολιτικά κυρίαρχη με κοινοβουλευτικούς όρους, ενώ περνά και σοβαρά αντιδραστικά μέτρα, όπως το 13ωρο. Πώς μπορεί να ανακοπεί αυτή η πορεία;
Η κυβέρνηση έχει ταρακουνηθεί από τις πολύ μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις, ενώ έχει ανεπίστρεπτη φθορά. Η σάπια αστική αντιπολίτευση δίνει χέρι βοηθείας όχι μόνο κοινοβουλευτικά αλλά και στα συνδικάτα. Ενδεικτικά, οι παρατάξεις ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕΑΡ συντάχθηκαν με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ενάντια στην απεργία στις 16 Δεκέμβρη. Αλλά και το ΚΚΕ τηρεί στάση αναμονής.
Τώρα, είναι κρίσιμη η παρέμβαση του εργατικού κινήματος, προκειμένου να διαμορφωθεί ένα μέτωπο κοινού αγώνα που θα απαιτεί να νικήσουν τα μπλόκα και να ανατραπεί η πολιτική του κεφαλαίου, της ΚΑΠ-ΕΕ και η άθλια κυβέρνηση. H δυνατότητα για ένα βαθύ κοινωνικό και πολιτικό ρήγμα υπάρχει. Γι’ αυτό η κοινωνική δυσαρέσκεια πρέπει να συναντηθεί πρώτα απ’όλα με το ρεύμα της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής αριστεράς που βρίσκεται «εκτός ορίων» του συστήματος.
Αρκεί να πέσει ο Μητσοτάκης; Μήπως είναι μυωπικό το σύνθημα «κάτω η κυβέρνηση»; Το πολιτικό μαγειρείο του συστήματος έχει πολλά μενού.
Θέλουμε να αποσταθεροποιηθεί η αστική πολιτική, να βαθαίνει η κρίση εκπροσώπησης, για να ανατραπεί η επίθεση. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να μην θέτουμε καθαρά τον στόχο της ανατροπής της κυβέρνησης από το εργατικό και λαϊκό κίνημα, επικαλούμενοι διαρκώς κινδύνους (όπως κάνει το ΚΚΕ). Ούτε παλεύουμε τώρα ενάντια στον Μητσοτάκη και μετά βλέπουμε. Μακριά από λογικές εκλογικής αναμονής, παλεύουμε συνολικά για την ανατροπή της αστικής, ευρωενωσιακής και νατοϊκής πολιτικής, ενάντια στη διακομματική πολιτική συναίνεση. Η γραμμή αυτή μπορεί να ενώνει τις επιμέρους αντιστάσεις, να απεγκλωβίζει τις λαϊκές διαθέσεις από «εναλλακτικές» συστημικές λύσεις και να κλιμακώνει πολιτικά τους αγώνες στο επίπεδο της συνολικής ανατροπής.
Μιλάτε για ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής, ρήξη με ΕΕ και ΝΑΤΟ, αντικαπιταλιστικούς στόχους. Μήπως είναι εύκολες ατάκες, ενώ το 2015 έδειξε πως δεν γίνονται αυτά; Ειδικά σε μια εποχή που διαμορφώνονται στρατόπεδα, και πολεμικά, δεν παρέχουν η ΕΕ και η Δύση μία κάποια ασφάλεια;
Η εμπειρία του 2015 και το γεγονός ότι το «Όχι» τελικά δεν νίκησε απέδειξε πως η κυριαρχία μιας συμβιβαστικής λογικής, στο όνομα της «πλατιάς ενότητας», οδηγεί στον αφοπλισμό και στην ήττα του κινήματος. Επιβεβαίωσε ότι χωρίς ρήξη κι έξοδο από την ΕΕ και σύγκρουση με τους πυλώνες του κεφαλαίου δεν μπορεί να υπάρξει μια διαφορετική πορεία.
Σήμερα η ΕΕ λέει «προετοιμαστείτε για φέρετρα» και επιδιώκει κλιμάκωση πολέμου στην Ουκρανία. H πρόσδεση της Ελλάδας στο Rearm Europe φέρνει πόλεμο και κοινωνική λεηλασία, ενώ οι ενεργειακές συμφωνίες με τις ΗΠΑ προσδένουν την χώρα στους αντιδραστικούς πολεμοκάπηλους ανταγωνισμούς. Η πάλη ενάντια στην πολεμική οικονομία, για έξοδο από ΕΕ και ΝΑΤΟ, είναι στόχοι πρώτης γραμμής. Επίσης, η πάλη ενάντια στον αντιδραστικό άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ, η πάλη ενάντια στις εξορύξεις, γίνονται κομβικά ζητήματα για την ειρήνη, το περιβάλλον, την ακρίβεια.
Το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης, που θέτει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δέχεται πυρά από δύο πλευρές. Το ΚΚΕ το χαρακτηρίζει διαχειριστικό, ενώ άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς ως σεχταριστικό και διαχωριστικό. Τι απαντάτε;
Το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης δεν είναι ένα κυβερνητικό πρόγραμμα. Περιλαμβάνει στόχους ριζικής βελτίωσης της θέσης της κοινωνικής πλειονότητας, έχει γείωση στις εργατικές διεκδικήσεις, γι’ αυτό μπορεί να συγκροτεί δυνάμεις στους καθημερινούς αγώνες. Είναι πρόγραμμα συγκεκριμένο στην Ελλάδα του σήμερα, της διαρκούς καπιταλιστικής επίθεσης, των δεσμών με ΝΑΤΟ και ΕΕ, του κεφαλαίου, των ιδιωτικοποιήσεων κλπ. Μέσα από την πάλη για τέτοιους πολιτικούς στόχους ανεβαίνει η ταξική αντιπαράθεση, οργανώνεται σε ανώτερο επίπεδο η εργατική τάξη και ο λαός, συνειδητοποιούνται τα όρια της αστικής πολιτικής και του συστήματος, ωριμάζει η ανάγκη ευρύτερων επαναστατικών αλλαγών.
Το ΚΚΕ προβάλλει διακηρυκτικά τον στόχο του σοσιαλισμού, αποσυνδέοντάς τον από την σημερινή πάλη. Αρνείται τους πολιτικούς στόχους που θίγουν την αστική στρατηγική. Η πολεμική που αναπτύσσει στο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης, δεν είναι παρά το «αριστερό και κομμουνιστικό άλλοθι» μιας ρεφορμιστικής πολιτικής, που αποσπώντας την τακτική από την στρατηγική και περιμένοντας το «κάλεσμα της ιστορίας», «κρύβει» τον ουσιαστικό συμβιβασμό του με τα όρια της αστικής πολιτικής.
Από την άλλη, όταν στο όνομα της ενότητας, το πρόγραμμα μιας αριστερής δύναμης δεν τα βάζει με τους βασικούς πυλώνες του συστήματος, αναπόφευκτα δεν οδηγεί σε ευρύτερες αναμετρήσεις με την αστική πολιτική. Εξάλλου, σήμερα η ζωή έχει προσθέσει πολλά επιχειρήματα για την ορθότητα ορισμένων κομβικών πολιτικών στόχων, όπως η έξοδος από την ΕΕ.
Θέλουμε οι αγώνες και η κίνηση του κόσμου να μετασχηματιστεί σε συνολικό πολιτικό ρεύμα αντικαπιταλιστικής ανατροπής και να μην ξοδευτεί σε νέες προτάσεις διαχείρισης.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βαδίζει προς την 6η συνδιάσκεψη στις 28-29 Μάρτη. Ποιο είναι το βασικό μήνυμα των «Θέσεων»;
Σήμερα τα τεράστια κοινωνικά προβλήματα και τα αδιέξοδα του συστήματος αναγεννούν νέες δυνατότητες. Επιπλέον, οι πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων χρόνων ενισχύουν την ανάγκη μιας σύγχρονης αντικαπιταλιστικής πρότασης και της επανασύστασης της επαναστατικής και κομμουνιστικής απειλής. Η παταγώδης αποτυχία της ρεφορμιστικής διαχειριστικής αριστεράς αφήνει μεγάλο πολιτικό κενό. Θέλουμε οι αγώνες και η κίνηση του κόσμου να μετασχηματιστεί σε συνολικό πολιτικό ρεύμα αντικαπιταλιστικής ανατροπής και να μην ξοδευτεί σε νέες προτάσεις διαχείρισης. Γι’ αυτό θέτουμε τον στόχο της ανασυγκρότησης του αντικαπιταλιστικού πολιτικού μετώπου, με συμμετοχή αγωνιστριών/ών, ρευμάτων και δυνάμεων και την αναγκαία προγραμματική συμφωνία.
Αυτό θα είναι υπόθεση μόνο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή βλέπετε κι άλλο κόσμο και δυνάμεις σε αυτή την προσπάθεια;
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο και να καταθέσει αυτή την πρόταση σε ευρύτερες δυνάμεις. Υπάρχει ένα ευρύ αντικαπιταλιστικό ρεύμα που δεν πείθεται από τη ρεφορμιστική αριστερά, παρακολουθεί τις διεργασίες αλλά δεν είναι πεισμένο για το αντικαπιταλιστικό μέτωπο, λόγω και των αδυναμιών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Υπάρχει ακόμα ένα νέο αγωνιστικό δυναμικό που κινείται προς τα αριστερά, παρότι είναι αντιφατικό και ασταθές.
Επιπλέον, μια σειρά δυνάμεις και αγωνιστές/στριες δεν θέλουν να εγκλωβιστούν σε «αριστερές πτέρυγες» διαχειριστικών δυνάμεων (π.χ. ΜέΡΑ25) ή στην «κριτική στήριξη» στο ΚΚΕ. Είμαστε ενάντια στον κατακερματισμό. Όλος αυτός ο κόσμος θα πρέπει να συμβάλει σε έναν αντικαπιταλιστικό μετωπικό πόλο. Γι’ αυτό στην πορεία προς την συνδιάσκεψη αλλά και μετά από αυτή θα ανοίξουμε πλατιά την συζήτηση μέσα από ανοιχτές συνελεύσεις και άλλες πρωτοβουλίες.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 20-21 Δεκεμβρίου
