Το κίνημα αλληλεγγύης στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού έχει βάλει εδώ και μήνες τη σφραγίδα του σε πολλές χώρες της Ευρώπης – τόσο στις κοινωνίες τους όσο και στο πολιτικό σκηνικό. Το αρχικό «μούδιασμα» που ακολούθησε την 7η Οκτωβρίου 2023 διαδέχθηκαν μαχητικές εκδηλώσεις καταγγελίας της γενοκτονίας που συντελούνταν στη Λωρίδα της Γάζας από το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ. Η μαζικότητά τους δε αυξανόταν διαρκώς, παρά την ευρεία επιχείρηση καταστολής που εξαρχής είχαν εξαπολύσει πολλές κυβερνήσεις και οι μηχανισμοί τους, που μέχρι πρόσφατα στήριζαν τη δολοφονική κυβέρνηση Νετανιάχου, με επίκληση του «δικαιώματος στην αυτοάμυνα».
Για τους λαούς, όμως, αυτό που τελικώς υπερίσχυσε ήταν το δικαίωμα και η υποχρέωση στην αντίσταση απέναντι στον κατακτητή, ακόμη και την ένοπλη. Σε αυτό το πλαίσιο, το σαλπάρισμα των διεθνιστικών Στόλων Αλληλεγγύης, που ακολούθησε την Πορεία προς τη Γάζα μέσω της Αιγύπτου, αναβάθμισαν και έδωσαν περισσότερο βάθος στο διεθνές κίνημα υπέρ του παλαιστινιακού λαού και των δικαιωμάτων του. Ταυτόχρονα όμως, όπως ήταν φυσικό, ανησύχησαν το κράτος-τρομοκράτη, που πραγματοποιεί διαδοχικά ρεσάλτα στα πλοία που μεταφέρουν βοήθεια και αλληλέγγυους, τους οποίους απάγει και οδηγεί στις φυλακές-κολαστήρια, μαζί με τους υπόλοιπους «τρομοκράτες». Παρά δε τις υποκριτικές «εκκλήσεις» προς τον Νετανιάχου από τις διάφορες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για «μη χρήση βίας», όσα συνέβησαν και συμβαίνουν εκεί είναι αποκαλυπτικά.
Όλα αυτά, όμως, δείχνουν να φουντώνουν ακόμη περισσότερο το κίνημα αλληλεγγύης, που πλέον έχει συνειδητοποιήσει ότι μόνο οι λαοί μπορούν να σώσουν τους λαούς. Οι ανταποκρίσεις από συνεργάτες του Πριν σε μια σειρά χώρες της Ευρώπης αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Το κράτος τους και το παρακράτος τους σημαίνουν συναγερμό.
Ολλανδία • Γεράσιμος Νηφόρος
Σταθερά αυξητική πορεία φαίνεται να έχει η συμμετοχή και η στήριξη του κόσμου στην Ολλανδία προς τον παλαιστινιακό λαό, σε μια χώρα που συγκαταλέγεται στους μεγαλύτερους επενδυτές του Ισραήλ. Οι μαζικές κινητοποιήσεις τον Μάιο και τον Ιούνιο στη Χάγη, αλλά και οι αυθόρμητες διαδηλώσεις μεγάλου μέρους του πληθυσμού (με συλλήψεις κιόλας) μετά την είδηση της αναχαίτισης του Στόλου Αλληλεγγύης, κορυφώθηκαν με τη συγκέντρωση 250.000 διαδηλωτών από όλη τη χώρα στο Άμστερνταμ, την περασμένη Κυριακή 5 Οκτωβρίου.
Πληθώρα οργανώσεων, συλλογικοτήτων, αλλά και ανεξάρτητων αγωνιστών και αγωνιστριών, πολλοί σε συντονισμένα και δυναμικά μπλοκ, συμμετείχαν στην τρίτη μαζικότερη, πιθανότατα, συγκέντρωση στην ιστορία της Ολλανδίας (μετά τις κινητοποιήσεις ενάντια στα πυρηνικά το 1981 και το 1983). Τη διαδήλωση στήριξαν επίσης πολλά κοινοβουλευτικά κόμματα.
Στην Ολλανδία, μια χώρα με σημαντικό ποσοστό αραβικού πληθυσμού που οδεύει σε προεκλογική περίοδο, όλα δείχνουν πως το παλαιστινιακό ζήτημα θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην πολιτική ατζέντα. Δεν είναι τυχαία, άλλωστε, η κίνηση μελών μιας φράξιας του VVD (κεντροδεξιά) να συμμετάσχουν σε πορεία ενάντια στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, τη στιγμή που το κόμμα τους επίσημα δεν την αναγνωρίζει, ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν ενδείξεις για πιθανή εκλογική ήττα του.
Ελβετία • Θοδωρής Πανταζόπουλος
Μαζικές ήταν οι διαδηλώσεις αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό καθώς και στον Στόλο Αλληλεγγύης, που έγιναν την Πέμπτη 2 Οκτωβρίου σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελβετίας, με κεντρικά αιτήματα το «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» και την απελευθέρωση των αγωνιστών/ριών που είχαν απαχθεί από τον ισραηλινό στρατό κατοχής. Παρά το γεγονός ότι καλέστηκαν την προηγούμενη ή και την ίδια μέρα και συνεπώς ήταν παράνομες καθώς δεν είχαν λάβει άδεια – μια διαδικασία που απαιτείται στην Ελβετία – ο λαός κατέβηκε κατά χιλιάδες στους δρόμους σε Ζυρίχη, Λουκέρνη, Βέρνη, Βασιλεία, Γενεύη, Λουγκάνο, Σιόν και αλλού. Κατά περιπτώσεις, οι διαδηλωτές προέβησαν και σε συμβολικούς αποκλεισμούς στους κεντρικούς σταθμούς τρένων των εκάστοτε πόλεων. Αυθόρμητες διαδηλώσεις είχαν οργανωθεί και την προηγούμενη μέρα σε διάφορες πόλεις, ως άμεση απάντηση στην απαγωγή των αγωνιστών/ριων του Στόλου.
Τα άμεσα αντανακλαστικά του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη δεν αποτελούν έκπληξη. Το ζήτημα έχει λάβει κεντρικό χαρακτήρα στα κινηματικά δρώμενα της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια, αποτελώντας χώρο συνάντησης, διαλόγου και ζύμωσης πολλών κινημάτων και συλλογικοτήτων. Κι αυτό, παρά τις εναγώνιες προσπάθειες του σιωνιστικού λόμπι να μπλοκάρει ό,τι μπορεί και να διασπείρει ψέματα για το δίκαιο του παλαιστινιακού αγώνα, ασκώντας πιέσεις σε κεντρικό και τοπικό κράτος. Επόμενες δράσεις οργανώνονται σχεδόν καθημερινά ανά την χώρα με κεντρικό κόμβο την πανελβετική διαδήλωση το Σάββατο 11 Οκτωβρίου, με τίτλο: Δύο χρόνια γενοκτονίας, 100 χρόνια αντίστασης – Πανεθνική διαδήλωση ενάντια στη γενοκτονία, για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.
Γαλλία • Αλέξανδρος Μηνακάκης
Τις τελευταίες εβδομάδες, η Γαλλία βρίσκεται σε έντονο κοινωνικό και κινηματικό αναβρασμό. Με αφορμή τον νέο προϋπολογισμό που προτάθηκε από την παραιτηθερίσα κυβέρνηση Μπαϊρού και προβλέπει νέες περικοπές σε κοινωνικές παροχές και συντάξεις, αναπτύχθηκε το ιδιαίτερα μαζικό λαϊκό και εργατικό κίνημα «Bloquons tout» (ας μπλοκάρουμε τα πάντα).
Στα πλαίσια του κινήματος αυτού, τίθεται έντονα και το ζήτημα της αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη και για τον τερματισμό της γενοκτονίας στη Γάζα από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ. Μάλιστα, στις λαϊκές συνελεύσεις έχουν συγκροτηθεί ειδικές επιτροπές και ομάδες για το ζήτημα αυτό σε πολλές πόλεις, ενώ κάθε Σάββατο συνεχίζονται οι πορείες και οι συγκεντρώσεις αλληλεγγύης.
Σε αυτό το πλαίσιο, στις 22 Σεπτεμβρίου, σε διάφορα πανεπιστήμια της χώρας πραγματοποιήθηκαν καταλήψεις, ως στήριξη προς τη διεθνή αποστολή του Στόλου Αλληλεγγύης, με αφορμή και τη γενική απεργία που οργανώθηκε την ίδια ημέρα στην Ιταλία για το ίδιο ζήτημα. Αντίστοιχα, οι πρωινές κινητοποιήσεις της πανεργατικής απεργίας στις 2 Οκτωβρίου, που συνέπεσαν με την παράνομη κατάληψη των πλοιαρίων του στολίσκου και την απαγωγή των μελών του από τις ισραηλινές δυνάμεις, είχαν έντονο χαρακτήρα αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό και την ανθρωπιστική αποστολή. Το απόγευμα δε της ίδιας ημέρας πραγματοποιήθηκε αυθόρμητη συγκέντρωση στο Παρίσι, με περίπου 10.000 άτομα.
Τις επόμενες ημέρες, παρόμοιες κινητοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν και σε άλλες γαλλικές πόλεις, με ιδιαίτερη μαζικότητα, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα αλληλεγγύης και συμπαράστασης τόσο προς τον παλαιστινιακό λαό όσο και προς τους παράνομα κρατούμενους αγωνιστές του Global Sumud Flotilla.
Ηνωμένο Βασίλειο • Γιώργος Παϊκόπουλος
Όπως και σε άλλες χώρες, στο Ηνωμένο Βασίλειο η συνεισφορά του Στόλου Αλληλεγγύης στο κίνημα υπέρ της Παλαιστίνης ήταν επιδραστική. Μπορεί στην αρχή το εγχείρημα να μην είχε μεγάλη απήχηση στον κόσμο του κινήματος, αλλά το γεγονός της απαγωγής των πληρωμάτων προκάλεσε άμεσα αντανακλαστικά. Οι πορείες που καλέστηκαν το επόμενο πρωί από την απαγωγή σε όλες τις πόλεις της χώρας συγκέντρωσαν πλήθος αγωνιστών, με αποκορύφωμα τις βραδινές πορείες στους κεντρικούς σιδηροδρομικούς σταθμούς, όπου η συμμετοχή ήταν μαζικότατη. Παράλληλα, δημιουργήθηκε ένα κλίμα αλληλεγγύης για τους Βρετανούς απαχθέντες που κακοποιήθηκαν και βασανίστηκαν από το κράτος-τρομοκράτη, που τροφοδότησε την αγωνιστικότητα του κινήματος καταδεικνύοντας τον εγκληματικό χαρακτήρα του Ισραήλ. Πάνω απ’ όλα, η παρακαταθήκη που άφησε στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι ότι χάραξε το δρόμο για να μπορεί ο κόσμος να κινητοποιείται άμεσα όταν οι περιστάσεις το απαιτήσουν και να οξύνει τα αντανακλαστικά του κινήματος.
Την ίδια στιγμή, βεβαίως, έχει ξεπεράσει κάθε όριο η καταστολή από την αστυνομία και την δικαστική εξουσία απέναντι σε οποιαδήποτε πράξη αλληλεγγύης ή στήριξης στην οργάνωση Palestine Action, που έχει χαρακτηριστεί σε πρώτο βαθμό τρομοκρατική από τα βρετανικά δικαστήρια. Υπάρχουν ακόμη και συλλήψεις ηλικιωμένων ή ανθρώπων σε αμαξίδια απλά επειδή κρατάνε ένα πλακάτ. Μπορεί, όμως, κανείς να φωνάξει ελεύθερα «Ζήτω η γενοκτονία του Ισραήλ» κι αυτό να θεωρείται «ελευθερία της έκφρασης» από το σύμπλεγμα αστυνομίας-δικαστών.
Ισπανία • Μαρίνα Γρηγοριάδη
Στην Ισπανία, η αστική κυβέρνηση – με πιέσεις που προέρχονται από τα λεγόμενα «προοδευτικά» πολιτικά κομμάτια που έχουν ενσωματωθεί πλήρως σε έναν συνασπισμό δυνάμεων ώστε να σχηματιστεί η παρούσα κυβέρνηση – έχει πάρει εξαρχής στάση υπέρ της Παλαιστίνης. Με προβληματικές και συνήθως δειλές δηλώσεις, έχει προχωρήσει στην αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης, ενώ στην τελευταία προσπάθεια που έγινε με τον Στόλο Αλληλεγγύης, έστειλε πολεμικό πλοίο να συνοδεύσει την ισπανική συμμετοχή.
Παρ’ όλα αυτά, η κριτική που γίνεται από τα μαχόμενα κομμάτια της κοινωνίας – που γεμίζουν πλατείες και διαμαρτύρονται σθεναρά, θέτοντας εαυτόν ξεκάθαρα με το μέρος των καταπιεσμένων αυτού του κόσμου – είναι πως η εργαλειοποίηση της σημαίας σε κάθε γωνιά της χώρας από μόνη της δεν νοηματοδοτεί απολύτως τίποτα στο σημείο που έχουμε φτάσει. Τα αυτονόητα είναι σημαντικά, ειδικά όταν η πλειονότητα των χωρών σιωπούσε μέχρι και για αυτά έως χθες.
Ωστόσο, αυτό το κομμάτι του λαού, που δείχνει έμπρακτη αλληλεγγύη στον πολύπαθο λαό της Παλαιστίνης, απαιτεί άμεση διακοπή συνεργασίας σε κάθε πεδίο με ένα κράτος δολοφόνο – εδώ και τώρα. Το εμπάργκο όπλων μπορούμε να πούμε πως είναι μια αρχή, καθώς ψηφίστηκε στην Βουλή την Τετάρτη. Το αίτημα όμως παραμένει, είναι ώρα να έρθει η υπέρβαση των τοποθετήσεων, λιγότερα λόγια περισσότερες πράξεις από πλευράς κράτους. Σε κάθε περίπτωση είναι ελπιδοφόρο πως μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αντιλαμβάνεται πως τα συμφέροντα της αστικής τάξης διαφοροποιούνται από αυτά των λαών.
Ιταλία • SI.Cobas
Οι εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές, από το Τορίνο μέχρι το Παλέρμο, από τη Νάπολη μέχρι τη Ρώμη και το Μιλάνο, από την Μπολόνια μέχρι την Μπρέσια, από τη Γένοβα μέχρι την Πίζα, που μπλόκαραν λιμάνια, σταθμούς και αυτοκινητόδρομους στις 1 και 2 Οκτώβρη, συνεχίστηκαν στις 3 Οκτωβρίου με την πρώτη γενική απεργία εδώ και πολλά χρόνια στην Ιταλία. Κηρύχθηκε από κοινού από ολόκληρο το συνδικαλιστικό κίνημα βάσης και την (γραφειοκρατική) CGIL.
Δεν ξεχνάμε, ωστόσο, ότι ο γραμματέας της CGIL χαρακτηρίζει την τραγωδία που εκτυλίσσεται στη Γάζα από τις 7 Οκτωβρίου 2023 όχι ως γενοκτονία, αλλά ως «υπερβολική» απάντηση από την κυβέρνηση Νετανιάχου. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ότι, για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, ο διαχωρισμός μεταξύ εργαζομένων που είναι εγγεγραμμένοι στο CGIL και εργαζομένων σε μαχητικά συνδικάτα καταρρέει – ένας διαχωρισμός που καλλιεργήθηκε προσεκτικά από εργοδότες, κυβερνήσεις, ακόμη και μεγάλες και μικρές γραφειοκρατίες συνδικάτων. Αυτό το «θαύμα» οφείλεται στην αντίσταση του παλαιστινιακού λαού, που έλαμψε σαν φάρος για τις εκμεταλλευόμενες μάζες σε όλο τον κόσμο. Εμείς, εδώ, θα την υπερασπιστούμε πραγματικά και θα ακολουθήσουμε το παράδειγμά της, μόνο αν συνεχίσουμε πλήρως τον αγώνα ενάντια στο αποικιακό σχέδιο Τραμπ-Νετανιάχου, και ενάντια στην κυβέρνηση Μελόνι που το υποστηρίζει.
Αυτή η διαβόητη κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να αυξήσει τις ιταλικές πολεμικές δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ και για να το κάνει αυτό θα πρέπει να μειώσει βάναυσα τις κοινωνικές δαπάνες, οι οποίες έχουν ήδη περικοπεί σε μεγάλο βαθμό από κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων τα τελευταία 30 χρόνια. Καταργεί ουσιαστικά κάθε περιορισμό στην δύναμη των εργοδοτών στους χώρους εργασίας και στις συμβάσεις εργασίας. Έχει κηρύξει πόλεμο στους μετανάστες, στρατιωτικοποιεί σχολεία, πανεπιστήμια, πόλεις. Αλλά σίγουρα δεν θα πέσει με πρωτοβουλία της κεντροαριστερής κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης. Θα πέσει μόνο και αποκλειστικά από τους δρόμους, αν καταφέρουμε να διατηρήσουμε αυτή την αναζωπύρωση του αγώνα και τη θέληση για μάχη.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 11-12 Οκτωβρίου 2025
