Γιώργος Παυλόπουλος
Τα ρήγματα της αντίστασης σε μια άδικη συμφωνία
Ο λαός της Παλαιστίνης, που υπεράσπισε με νύχια και δόντια τη γη του και αρνήθηκε να την εγκαταλείψει, έχει κάθε λόγο να είναι χαρούμενος με τη συμφωνία για κατάπαυση του πυρός. Μετά από δύο χρόνια ανηλεών επιθέσεων και βομβαρδισμών από τον στρατό κατοχής του Ισραήλ, που ήρθε να του τα πάρει όλα, έχει ανάγκη από ένα «διάλειμμα». Για να μπορέσουν οι άνθρωποι να φάνε και να κοιμηθούν χωρίς τον φόβο του θανάτου, να γλύψουν τις βαθιές πληγές τους και να θρηνήσουν ό,τι έχουν χάσει: παιδιά, συγγενείς, συντρόφους και συναγωνιστές στη ζωή και την αντίσταση.
Η ηρωική ένοπλη αντίσταση των παλαιστινιακών οργανώσεων, επίσης, έχει κάθε λόγο να είναι περήφανη για όσα έχει πετύχει. Η τελευταία εξέλιξη, άλλωστε, όπως σημειώνει και η ανακοίνωση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, είναι δικός της «καρπός», καθώς ανάγκασε το κράτος-τρομοκράτη να πολεμά δύο χρόνια, με βαριές απώλειες, χωρίς να καταφέρει να τη λυγίσει. Όπως είναι αποτέλεσμα και του διαρκώς αυξανόμενου κινήματος αλληλεγγύης σε κάθε γωνιά του πλανήτη, που οδήγησε ακόμη και ανοιχτά φιλοϊσραηλινές κυβερνήσεις και καθεστώτα να πάρουν αποστάσεις από τη γενοκτονία, υπό τον φόβο της λαϊκής κατακραυγής.
Η επόμενη μέρα, ωστόσο, δεν προμηνύει τίποτα καλό για τον λαό της Παλαιστίνης – κι αυτό είναι κάτι που οι οργανώσεις του γνωρίζουν καλά και επιλέγουν να μην αφοπλιστούν. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν είχε καν θέση στην ανάρτηση του Ντόναλντ Τραμπ για την επίτευξη συμφωνίας. «Είναι μια μεγάλη μέρα για τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο, για το Ισραήλ και τις γύρω χώρες, όπως επίσης και για τις ΗΠΑ. Ευχαριστούμε τους διαμεσολαβητές από το Κατάρ, την Αίγυπτο και την Τουρκία (…) Ευλογημένοι να είναι οι ειρηνοποιοί», έγραψε. Απευθυνόμενος, προφανώς, σε όλους αυτούς που επεδίωκαν εξαρχής την ήττα της αντίστασης, φοβούμενοι ότι η «φλόγα» της θα ήταν μεταδοτική και θα απειλούσε και τους ίδιους, ενώ θέλουν να ξεμπερδεύουν οριστικά με το «αγκάθι» του Παλαιστινιακού για να ασχοληθούν με μπίζνες.
Βεβαίως, ο Τραμπ δεσμεύτηκε πως «όλα τα μέρη θα αντιμετωπιστούν δίκαια». Μόνο που αυτό μοιάζει με σαδιστική ειρωνεία, μπροστά στα ερείπια της Γάζας και τους χιλιάδες που εξακολουθούν να είναι θαμμένοι κάτω από αυτά. Πέρα, φυσικά, από τις 67.000 των νεκρών που ανακοινώνονται επισήμως και τις 150.000 και πλέον των τραυματιών από τις βόμβες και τις σφαίρες του κράτους-τρομοκράτη, οι περισσότερες από τις οποίες είναι αμερικανικές και γερμανικές.
Δίκαιο δεν είναι τίποτα από ό,τι συμφωνήθηκε για τον ηρωικό λαό της Παλαιστίνης. Δίκαιο δεν είναι ότι το Ισραήλ, στην πρώτη φάση (που ενδέχεται να είναι και η τελευταία…), θα συνεχίσει να ελέγχει πάνω από το 55% της Λωρίδας της Γάζας, ενώ θα διατηρεί το δικαίωμα στρατιωτικής επέμβασης ανά πάσα στιγμή. Δίκαιο δεν είναι ότι θα συνεχίσει να κατέχει τη Δυτική Όχθη και την ανατολική Ιερουσαλήμ και να επεκτείνει τους εβραϊκούς οικισμούς. Δίκαιο δεν είναι ότι στις φυλακές-κολαστήρια του Ισραήλ θα παραμείνουν περίπου 9.000 άνθρωποι, ανάμεσά τους και τα κορυφαία στελέχη της αντίστασης, που ο Νετανιάχου αρνήθηκε να απελευθερώσει. Δίκαιο δεν είναι ότι η Γάζα θα μετατραπεί σε ένα προτεκτοράτο υπό την κηδεμονία των ΗΠΑ και των αντιδραστικών αραβικών καθεστώτων, με τους ίδιους τους Παλαιστίνιους να μην έχουν λόγο. Δίκαιο δεν είναι ούτε το γεγονός ότι η προοπτική ίδρυσης ενός πραγματικά ανεξάρτητου και κυρίαρχου παλαιστινιακού κράτους κυριολεκτικά «θάβεται».
Η δικαίωση θα έρθει μόνο όταν οι λαοί πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Όταν τιμωρήσουν τους εγκληματίες πολέμου, όταν συμφωνήσουν να ζήσουν αδελφωμένοι και ειρηνικά, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκείας ή φύλου. Χωρίς προστάτες και εκμεταλλευτές πάνω από τα κεφάλια τους, χωρίς «δούρειους ίππους» στις τάξεις τους. Αυτό φοβούνται και αυτό προσπάθησαν και προσπαθούν να αποτρέψουν Ισραήλ, ΗΠΑ και όλοι όσοι έσπευσαν να χαιρετίσουν το «σχέδιο Τραμπ». Αυτό αποδεικνύουν με κάθε ευκαιρία – από τη γενοκτονία των Παλαιστινίων μέχρι την άγρια καταστολή των διαδηλώσεων αλληλεγγύης σε όλο τον κόσμο και τα ρεσάλτα στους Στόλους της Ελευθερίας.
Προφανώς, η στιγμή που οι λαοί θα έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο φαντάζει σήμερα μακρινή. Αναμφίβολα, επίσης, ο συσχετισμός για τους Παλαιστίνιους μοιάζει σήμερα να είναι καταθλιπτικός – ο χειρότερος μετά τη Νάκμπα του 1948. Κι όμως. Με τον ηρωικό τους αγώνα, έχουν καταφέρει ήδη κάτι πολύ περισσότερο από το να βάλουν δύσκολα στο κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ: Έχουν διαλύσει τις αυταπάτες, έχουν χωρίσει την ήρα από το στάρι και έχουν ξεκαθαρίσει ότι οι «πάνω» θα είναι πάντα με τους «πάνω» και ότι μόνο οι λαοί μπορούν να σώσουν τους λαούς.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 11-12 Οκτωβρίου 2025
