Οι βουλευτικές εκλογές στην Αργεντινή στις 26 Οκτώβρη διεξάγονται εν μέσω της αυξανόμενης επιθετικότητας των ΗΠΑ σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής και διαπραγμάτευσης Μιλέι-Τραμπ για μια συμφωνία που σηματοδοτεί το ξεπούλημα της χώρας. Μιλάει στο Πριν ο Γκαμπριέλ Σολάνο, (Gabriel Solano), μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Partido Obrero (PO) και υποψήφιος με το Αριστερό Μέτωπο Εργαζομένων FIT-U
Συνέντευξη στον Παναγιώτη Ξοπλίδη
Οι εκλογές στην Αργεντινή διεξάγονται στο πλαίσιο της συμφωνίας Μιλέι-Τραμπ που ξεπουλάει τη χώρα. Πώς βλέπετε αυτή τη διαπραγμάτευση;
Υπάρχει ένα ποιοτικό άλμα. Γενικά, η κυβέρνηση των ΗΠΑ έπαιξε κεντρικό ρόλο στο χρέος της Αργεντινής, αλλά μέσω του καθοριστικού της ρόλου σε διεθνείς οργανισμούς όπως το ΔΝΤ. Ωστόσο, το πακέτο βοήθειας των 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων που χορήγησε το ΔΝΤ τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους έχει ήδη εξαντληθεί, χρηματοδοτώντας ουσιαστικά αστρονομικά οικονομικά κερδοσκοπικά σχέδια για να διατηρηθεί τεχνητά υψηλό το πέσο της Αργεντινής και να αποφευχθεί μια κρίση υποτίμησης ενόψει των εθνικών βουλευτικών εκλογών στις 26 Οκτωβρίου. Τώρα, ο Τραμπ και ο αμερικάνος Υπουργός Οικονομικών Μπέσεντ λειτουργούν ενάντια στην τάση υποτίμησης που λαμβάνει χώρα στην Αργεντινή μετά την ήττα του Μιλέι στις τοπικές εκλογές στην επαρχία του Μπουένος Άιρες τον Σεπτέμβριο, πουλώντας δολάρια στην τοπική αγορά για να περιορίσουν την πτώση του πέσο και δεσμευόμενοι σε μια ανταλλαγή. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι οι πράξεις και οι ανακοινώσεις τους δεν έχουν σταματήσει αυτή την τάση και όλοι οι κερδοσκόποι θεωρούν την υποτίμηση δεδομένη. Προφανώς, αυτό όχι μόνο αυξάνει το βάρος του χρέους στον λαό της Αργεντινής και δεν αντιμετωπίζει καμία από τις επείγουσες ανάγκες των εργαζομένων, αλλά οι μυστικοί όροι εκφράζουν επίσης τις αξιώσεις των ΗΠΑ επί του εθνικού μας πλούτου, τους διπλωματικούς όρους και τη στρατιωτική συμμαχία, οι οποίες περιλαμβάνουν κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και την κατασκευή αμερικανικής στρατιωτικής βάσης στη Γη του Πυρός και, κυρίως, το γεγονός ότι η αξία του αργεντίνικου πέσο έχει αφεθεί στα χέρια του αμερικανικού Υπουργείου Οικονομικών.
Ωμή παρέμβαση Τραμπ
Ταυτόχρονα, ο Τραμπ θέλει να το χρησιμοποιήσει αυτό ως μοχλό για να παρέμβει στην πολιτική της Αργεντινής και στις εκλογές. Έχει θέσει ως όρο για αυτό το πακέτο βοήθειας τη νίκη του Μιλέι στις εκλογές στις 26, κάτι που είναι απίθανο. Αυτό έχει τροφοδοτήσει την τάση προς μια οικονομική κατάρρευση, με τα περιουσιακά στοιχεία της Αργεντινής να μειώνονται από τη στιγμή που έκανε αυτές τις δηλώσεις. Πρόκειται, πάνω απ’ όλα, για μια πράξη εκβιασμού κατά των πολιτών της Αργεντινής, η οποία πιθανότατα θα προκαλέσει απόρριψη σε μια χώρα με μακρά ιστορία αντιιμπεριαλιστικών διαδικασιών. Ο πρέσβης των ΗΠΑ είναι πολύ δραστήριος, συναντώντας κοινοβουλευτικούς αντιπάλους, κυβερνήτες και συνδικαλιστές γραφειοκράτες. Ο περονισμός, ο οποίος ήταν πολύ διχασμένος και διασκορπισμένος, έχει αναβιώσει για να εμπλακεί σε μια μικρή εθνικιστική δημαγωγία σε απάντηση στις ωμές αξιώσεις του Τραμπ ως αποικιακός αυτοκράτορας. Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση έχουν καταστήσει σαφές ότι δεν έχουν καμία πρόθεση να διακόψουν τις πληρωμές χρέους ή τα σχέδια του ΔΝΤ, τα οποία είναι οι κύριες μέθοδοι ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Αντίθετα, το FITU (Αριστερό Μέτωπο Εργαζομένων), στο οποίο περιλαμβάνεται το Εργατικό Κόμμα, ολοκληρώσε την προεκλογική του εκστρατεία την Τετάρτη 22 Μαΐου με κινητοποίηση στην αμερικανική πρεσβεία, απορρίπτοντας την ημιαποικιακή συμφωνία μεταξύ Μιλέι και Τραμπ, καθώς και την ένταση της πίεσης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή, κυρίως με την ανάπτυξη του ναυτικού στα ανοικτά των ακτών της Βενεζουέλας.
Τι διακυβεύεται στις εκλογές της Κυριακής; Υπό ποιες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες διεξάγονται;
Η κυβέρνηση του Μιλέι βασίζεται σε ένα πολύ μικρό κόμμα. Παρόλο που κέρδισε τον επαναληπτικό γύρο των προεδρικών εκλογών το 2023 εκμεταλλευόμενη τη σωρευτική καταστροφή του Περονισμού ως κυβέρνηση, αντιπροσωπεύει μια μικρή μειοψηφία σε Βουλή και Γερουσία, δεν κυβερνά καμία από τις 24 επαρχίες και σχεδόν κανένα δήμο. Παρά ταύτα, απολάμβανε ευρεία κοινοβουλευτική υποστήριξη για να πραγματοποιήσει τις βίαιες επιθέσεις του στην εργατική τάξη κατά τη διάρκεια αυτών των δύο ετών στην κυβέρνηση. Μια αρχική μεγάλη υποτίμηση ρευστοποίησε τους μισθούς και εφαρμόστηκε μια έντονα υφεσιακή πολιτική. Βασικοί οικονομικοί τομείς όπως οι κατασκευές ουσιαστικά σταμάτησαν και η κατανάλωση μειώθηκε απότομα. Αν και ο Μιλέι είπε ότι η εφαρμογή δημοσιονομικής λιτότητας «με αλυσοπρίονο» θα οδηγούσε σε άνθηση των ιδιωτικών επενδύσεων, συνέβη το αντίθετο. Περίπου 600.000 θέσεις εργασίας έχουν χαθεί αυτά τα δύο χρόνια, εκ των οποίων οι 180.000 βρίσκονται στον δημόσιο τομέα, αλλά περισσότερες από τα δύο τρίτα βρίσκονται στον ιδιωτικό τομέα απασχόλησης.
Η κυβέρνηση, παράλληλα με τη μείωση των πραγματικών μισθών, τις απολύσεις, τις περικοπές στις κοινωνικές πολιτικές και το άμεσο κλείσιμο πολλών κοινωνικών παροχών, ακολούθησε μια έντονα κατασταλτική πολιτική. Ανέλαβε την εξουσία ανακοινώνοντας ένα «πρωτόκολλο κατά των διαδηλώσεων» που ουσιαστικά απαγόρευε τις διαδηλώσεις στους δρόμους. Η δίωξη του PO και της Polo Obrero, της οργάνωσης ανέργων που ηγούμαστε, ήταν κεντρικό σημείο αυτής της καταστολής. Δεκαπέντε ηγέτες του Polo περιμένουν δίκη με κατασκευασμένες κατηγορίες διαφθοράς και τα κεντρικά γραφεία του κόμματός μας δέχτηκαν έφοδο. Οι διαδηλώσεις των συνταξιούχων, οι οποίοι απαιτούν αυξήσεις στις πληρωμές τους κάθε Τετάρτη, καταστέλλονται συστηματικά και βάναυσα από την αστυνομία. Ωστόσο, δεν έχει καταφέρει να σταματήσει τις εργατικές και λαϊκές διαμαρτυρίες, οι οποίες ήταν πολύ σημαντικές και μαχητικές τα τελευταία δύο χρόνια. Στην πόλη του Μπουένος Άιρες, υπάρχουν πολλές διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις κάθε μέρα και αυτό το «πρωτόκολλο» έχει πάψει να εφαρμόζεται. Ορισμένες συγκρούσεις, όπως αυτές στο πανεπιστήμιο, στο Εθνικό Παιδιατρικό Νοσοκομείο Garrahan, συνταξιούχων και ατόμων με αναπηρίες, έχουν γίνει πραγματικά παλλαϊκές. Το PO παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλες αυτές τις συγκρούσεις, οι οποίες έχουν ξεπεράσει την πολιτική περιορισμού της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και των αστικών ρευμάτων. Η κυβέρνηση του Μιλέι υπήρξε η πιο επιθετική εναντίον των εργαζομένων από την τελευταία δικτατορία, αλλά έχει εισέλθει σε κρίση πολύ νωρίς.
Παράλληλα με αυτούς τους αγώνες, την οικονομική κρίση και τα αυξανόμενα σκάνδαλα διαφθοράς της κυβέρνησης, ο Μιλέι έχει απομονωθεί πολιτικά και υφίσταται αυξανόμενη λαϊκή αποκήρυξη. Η εκστρατεία του σε αυτές τις εκλογές ήταν σχεδόν αδύνατο να πραγματοποιηθεί, λόγω οργανωμένων ή αυθόρμητων διαδηλώσεων αποκήρυξης όπου κι αν ήθελε να πάει για να υποστηρίξει τους υποψηφίους του. Εάν ο Μιλέι υποστεί μια συντριπτική ήττα, η οικονομική κρίση θα κλιμακωθεί ραγδαία και η χώρα θα βρεθεί στα πρόθυρα μιας μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής κρίσης.
Εθνικιστική δημαγωγία από τους Περονιστές, οι οποίοι φρενάρουν με κάθε τρόπο τους εργατικούς και νεολαιίστικους αγώνες
Ο Περονισμός σημείωσε μια σημαντική νίκη στις πρόσφατες εκλογές στο Μπουένος Άιρες. Ποια είναι η πραγματική πολιτική του πρόταση και το σχέδιο δράσης του στο εργατικό κίνημα;
Ο Περονισμός υποστηρίζει μια καπιταλιστική κυβέρνηση που διατηρεί τις πληρωμές του εξωτερικού χρέους και εφαρμόζει τα σχέδια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Υποστηρίζει επίσης την εφαρμογή εργασιακών μεταρρυθμίσεων κατά των δικαιωμάτων των εργαζομένων, όπως απαιτούν οι εργοδότες και όλα τα κόμματά τους. Ωστόσο, ισχυρίζονται ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει με πιο «ανθρώπινο» και λιγότερο «σκληρό» τρόπο από ό,τι ο Μιλέι. Οι κυβερνήσεις τους, όπως η προεδρία του Αλμπέρτο Φερνάντεζ μεταξύ 2019 και 2023, έχουν οδηγήσει σε επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης των εργαζομένων και σε αυξανόμενη ξένη κυριαρχία στην εθνική οικονομία. Η εμπειρία δείχνει ότι οι ισχυρισμοί ότι θα είναι σε θέση να «διαπραγματευτούν καλύτερες συνθήκες για τη χώρα» χωρίς να έρθουν σε ρήξη με τον ιμπεριαλισμό οδηγούν σε καταστροφή.
Οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι έχουν μοιράσει τη δουλειά υπό την κυβέρνηση Μιλέι. Κάποιοι έχουν συνεργαστεί ανοιχτά με τον Μιλέι, διαπραγματευόμενοι με την κυβέρνηση για κεφάλαια με αντάλλαγμα την ψήφο τους για τους αντι-εργατικούς νόμους της. Άλλοι εκφωνούν λόγους που τον αντιτίθενται. Όλοι έχουν μια πολιτική αντίθετη στην άνοδο των μαζικών αγώνων, των απεργιών και των καταλήψεων στα πανεπιστήμια. Έχουν ενεργήσει από τις ηγετικές τους θέσεις σε συνδικάτα και πανεπιστήμια για να αποτρέψουν τις διαδηλώσεις, μερικές από τις οποίες ήταν πολύ μεγάλες, από το να μετατραπούν σε αγώνα που θα έθετε σε κίνδυνο την ικανότητα της κυβέρνησης να κυβερνήσει. Ο Μάξιμο Κίρχνερ, ηγέτης μιας περονιστικής ομάδας και γιος της Κριστίνα και του Νέστορ Κίρχνερ, ζήτησε να τερματιστούν οι φοιτητικές καταλήψεις των πανεπιστημίων και να «αφεθεί ο Μιλέι να κυβερνήσει». Περιορίζουν οποιαδήποτε μορφή αντιπολίτευσης στην ψήφο υπέρ του Περονισμού στις εκλογές, πράγμα που σημαίνει ότι θα τον αφήσουν να κυβερνήσει μέχρι το 2027, μια αυτοκτονική πολιτική για τους εργαζόμενους και τους εκμεταλλευόμενους της Αργεντινής.
Το Εργατικό Κόμμα και το FITU έχουν μια εδραιωμένη θέση όχι μόνο στις εκλογές αλλά και στη βάσης της αργεντίνικης κοινωνίας. Ποια είναι η πρότασή τους;
Είναι αλήθεια ότι το FITU αναγνωρίζεται ως η κύρια και σχεδόν αποκλειστική δύναμη της αριστεράς στην πολιτική της Αργεντινής και ότι είναι ένα από τα πολιτικά μπλοκ με θέση στο πολιτικό σύστημα της χώρας, στα κοινοβούλια, στα μέσα ενημέρωσης και στις εκλογές. Ωστόσο, απέχουμε πολύ από το να είμαστε η μαζική ηγεσία των εργαζομένων που μπορεί να τους οδηγήσει σε επαναστατική αλλαγή, κάτι που χρειαζόμαστε. Η PO είναι μια πολύ ενεργή δύναμη σε όλους τους τομείς της πολιτικής και ταξικής πάλης. Έχουμε μαχητικές δυνάμεις σε πολλά συνδικάτα και ηγούμαστε μερικών πολύ σημαντικών. Έχουμε σημαντικές φοιτητικές οργανώσεις, οργανώσεις ανέργων, γυναικών, συνταξιούχων και πολλών άλλων τομέων των εκμεταλλευόμενων. Τον Αύγουστο, καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε μια συνάντηση χιλίων εκπροσώπων αντιγραφειοκρατικών και μαχητικών συνδικάτων και κινημάτων αγώνα από όλη τη χώρα για να συντονίσουμε τις δράσεις ενάντια στα όρια που βάζει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Αναπτύσσουμε μια πολιτική εκστρατεία με κεντρικό σύνθημα “Fuera Milei/ Να Διώξουμε τον Μιλέι”, κατανοώντας ότι αυτή η κυβέρνηση είναι ασυμβίβαστη με τις ανάγκες των μαζών. Αυτό έχει κερδίσει μεγάλη συμπάθεια, αν και δεν υιοθετήθηκε από τις υπόλοιπες δυνάμεις της FITU, οι οποίες έχουν διατηρήσει μια πιο εκλογικίστικη λογική στην πολιτική τους τακτική. Συμπληρώνουμε το “Fuera Milei” με την πρόταση γενικής απεργίας για την ήττα του. Και αναπτύσσουμε ένα ευρύ πρόγραμμα μεταβατικών μέτρων για τον εργατικό έλεγχο της οικονομίας και της κοινωνίας, ώστε να αναπτύξουμε μια εργατική λύση στην εθνική κρίση, ξεκινώντας με τη μη πληρωμή του εξωτερικού χρέους και την εθνικοποίηση των τραπεζών υπό εργατικό έλεγχο.
Η Αργεντινή και η Ελλάδα βρίσκονται στο επίκεντρο των διεθνών καπιταλιστικών κρίσεων, καθώς και των μεγάλων λαϊκών αγώνων των εργατών. Ποια είναι η προοπτική για το οριστικό σπάσιμο του κύκλου της κρίσης, και ποιος είναι ο ρόλος της διεθνούς επαναστατικής αριστεράς σήμερα σε μια εποχή πολέμου και φτώχειας;
Έχουμε βιώσει μεγάλους κύκλους αγώνων, όπως λέτε. Και η κρίση που ετοιμάζεται είναι πολύ μεγάλη. Είναι πολύ πιθανό να εκραγούν τεράστιοι αγώνες. Η πιθανότητα ότι αυτοί θα αλλάξουν πραγματικά αυτόν τον κύκλο κοινωνικής και οικονομικής επιδείνωσης, τόσο έντονο στην Αργεντινή, είναι ότι μπορούμε να επιτύχουμε μια εργατική κυβέρνηση για πρώτη φορά. Και θα μπορέσουμε να το πετύχουμε αυτό μόνο με ένα άλμα προς τα εμπρός στην οικοδόμηση ενός επαναστατικού κόμματος που μπορεί να ηγηθεί των μαζών που αγωνίζονται για να διεκδικήσουν την πολιτική εξουσία. Έχουμε βιώσει μεγάλες απεργίες, μεγάλες εξεγέρσεις, όπως αυτή του 2001, και γνωρίζουμε ότι χωρίς να κάνουμε αυτό το άλμα, το σύστημα με κάποιο τρόπο απορροφά και εξουδετερώνει αυτόν τον αγώνα. Χαιρόμαστε που βλέπουμε ότι και στην Ελλάδα έχει ανοίξει μια νέα περίοδος αγώνα, με μαζικές απεργίες και διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης, των πολιτικών της ιδιωτικοποίησης και της επισφαλούς διαβίωσης, που οδηγούν σε καταστροφές όπως η σιδηροδρομική τραγωδία, κατά των οπισθοδρομικών εργασιακών μεταρρυθμίσεων και για την Παλαιστίνη.
Ο καπιταλισμός προκαλεί μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές κρίσεις, ανθρωπιστικές καταστροφές και πολέμους. Το έργο της ανασύνταξης της επαναστατικής και διεθνιστικής αριστεράς, της επανίδρυσης της Διεθνούς, συμβαδίζει με την οργάνωση των κομμάτων σε κάθε χώρα. Απομονωμένοι σε εθνικό επίπεδο, είμαστε πιο αδύναμοι. Ο αγώνας για την Παλαιστίνη μας δείχνει το τεράστιο δυναμικό ενός διεθνιστικού αγώνα, που αναλαμβάνεται από εκατομμύρια εργάτες και νέους σε όλο τον κόσμο. Για εμάς, το πρόγραμμα και τα καθήκοντα αυτής της διεθνούς είναι αυτά της Τέταρτης Διεθνούς, αυτά της διαρκούς επανάστασης, του μεταβατικού προγράμματος και της κριτικής της γραφειοκρατικοποίησης των επαναστατικών εμπειριών του 20ού αιώνα. Αλλά φέρνουμε αυτή την πεποίθηση ως συμβολή, όχι ως τελεσίγραφο, σε όλους όσους επιδιώκουν να σφυρηλατήσουν ένα κοινό επαναστατικό εργαλείο σε αυτή την εποχή της αυξανόμενης καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Εκδοχή της συνέντευξης δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 25-26 Οκτωβρίου
