Μπάμπης Συριόπουλος
▸ Για να νικήσει το κίνημα πρέπει να έχει ανατρεπτικούς πολιτικούς στόχους κόντρα σε κυβέρνηση και ΕΕ
Η υπόθεση των Τεμπών σίγουρα δεν έχει τελειώσει. Παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης -με το βιαστικό κλείσιμο της δικογραφίας- για τη συγκάλυψη των ευθυνών της όσον αφορά τη σύγκρουση καθαυτή αλλά και τη μεταφορά υδρογονανθράκων, το ρήγμα παραμένει ανοιχτό όπως έδειξε και η μαζική συμμετοχή στις συγκεντρώσεις και στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις το περασμένο Σάββατο μετά το κάλεσμα της Μαρίας Καρυστιανού. Η λαϊκή οργή για την προφανή προσπάθεια συγκάλυψης συναντιέται με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, με την υπόθεση της μαφίας στην Κρήτη και την εμπλοκή κρατικών, αστυνομικών και εκκλησιαστικών παραγόντων. Μια γενικευμένη αίσθηση κυριαρχεί ότι το πολυδιαφημισμένο κράτος του «νόμου και της τάξης» υποθάλπει διαφθορά και εγκλήματα, τη στιγμή που οι εργαζόμενοι καλούνται να δουλέψουν μέχρι και 13 ώρες τη μέρα, ενώ δυσκολεύονται να πληρώσουν το νοίκι και το ρεύμα.
Το κίνημα με αφορμή το κυβερνητικό έγκλημα στα Τέμπη έχει κινητοποιήσει μεγάλες λαϊκές δυνάμεις -από διαφορετικές αφετηρίες- με αποκορύφωμα την απεργία στις 28 Φλεβάρη. Οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες βλέπουν αυτή τη λαϊκή δυσαρέσκεια σαν ένα πεδίο δυνατοτήτων, επικοινωνούν με τις αδιαμόρφωτες και συχνά αντιφατικές λαϊκές διαθέσεις, δεν κοιτάζουν εξ’ αποστάσεως την εργαζόμενη πλειονότητα όταν κινητοποιείται. Δεν αρκούνται σε συμπεράσματα που βγαίνουν από τις ήττες, αλλά επιδιώκουν το κίνημα να κλονίζει την «πολιτική σταθερότητα» της αστικής πολιτικής, να ανοίγει το δρόμο για συνολικές ανατροπές. Προϋπόθεση για μια τέτοια παρέμβαση είναι να ενισχύουν τα ριζοσπαστικά, εν δυνάμει αντικαπιταλιστικά στοιχεία του κινήματος και να αντιπαλεύουν τις πλευρές που το καθηλώνουν στο πλαίσιο της αστικής πολιτικής, που το καθιστούν σε τελική ανάλυση αφομοιώσιμο από το σύστημα.
Η μαζικότητα και η μαχητικότητα ενός κινήματος δεν αρκούν από μόνες τους όπως έχει φανεί πολλές φορές ιδίως τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα και παγκόσμια. Οι στόχοι και η κατεύθυνση βαραίνουν αποφασιστικά. Συγκεκριμένα το κίνημα των Τεμπών για να είναι αποτελεσματικό και νικηφόρο πρέπει να βάζει στο στόχαστρο την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών, που οδηγούν σε τραγωδίες καθώς και τους θεσμούς που τις προωθούν. Δεν μπορεί να μην έχει πολιτικούς στόχους όπως την ανατροπή της κυβέρνησης και την απειθαρχία και ρήξη με τις κατευθύνσεις της ΕΕ.
Τα γενικά – αξιακά συνθήματα έχουν πολλές ερμηνείες. Τι σημαίνει για παράδειγμα το αίτημα για «Δικαιοσύνη»; Σημαίνει «κάθαρση», «εκδημοκρατισμός του κράτους» ή μάχη κατά της δικαστικής εξουσίας, στο πλαίσιο της πάλης για αναμέτρηση με το αστικό κράτος και τις δομές εξουσίας του στον δρόμο για τη συντριβή του; Η ανάγκη για ασφάλεια στις «μεταφορές» και επαρκή και φτηνά δημόσια αγαθά θα ικανοποιηθεί με νοικοκυρεμένη ιδιωτικοποίηση και «απελευθέρωση» ή με την καταγγελία της σύμβασης με την Hellenic Train για να περάσει ο σιδηρόδρομος στο δημόσιο χωρίς αποζημίωση, με εργατικό έλεγχο; Η ασάφεια των συνθημάτων -όταν είναι εσκεμμένη- παραπέμπει στην κυρίαρχη σήμερα ερμηνεία τους από την αστική πολιτική. Η δημιουργική ασάφεια του Γ. Βαρουφάκη στη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου του 2015 «ερμηνεύτηκε» με το μνημόνιο του καλοκαιριού του 2015.
Το κάλεσμα για τις συγκεντρώσεις του Σαββάτου (6/9) απευθυνόταν «όπου χτυπά ελληνική καρδιά» για μια δίκαιη και αληθινή ζωή «που επαναφέρει την τάξη». Ασάφειες με πολλές και αμφιλεγόμενες ερμηνείες. Για ένα καλύτερο αύριο «χωρίς συμφέροντα» γενικά, τη στιγμή που προφανώς υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων ανάμεσα στην HT και τον λαό που τον «συμφέρουν» φτηνές και ασφαλείς μεταφορές. Για «το ανώτατο καλό», «χωρίς χρώματα» και «χωρίς κόμματα», όταν η πολιτική πάλη, η πάλη για την εξουσία, οι επαναστάσεις, οι αντεπαναστάσεις και οι εμφύλιοι πόλεμοι γίνονται ακριβώς επειδή τα αντικρουόμενα «συμφέροντα» ορίζουν διαφορετικά το «ανώτατο καλό».
Στο κίνημα των Τεμπών συγκρούονται οι δυνατότητες για τον κλονισμό της αστικής πολιτικής προς όφελος των λαϊκών εργατικών συμφερόντων με τις δυνατότητες για μια αναδιαμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος. Οι κομμουνιστές συμμετέχουν στο κίνημα για να υλοποιηθούν οι πρώτες και να ηττηθούν οι δεύτερες.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 13-14 Σεπτεμβρίου
