Μαριάννα Τζιαντζή
Αγωνιστές ανιδιοτελείς και έντιμοι, άνθρωποι που πληρώνουν βαρύ τίμημα για τις επιλογές τους υπάρχουν και μάλιστα βρίσκονται πολύ κοντά μας. Είναι πολλά τα ποταμάκια της αντίστασης, της περηφάνιας, της αξιοπρέπειας και ας μην έχουν ακόμα ενωθεί για να σχηματίσουν τον χείμαρρο που θα σαρώσει τον «ψεύτη ντουνιά».
Αρχές της δεκαετίας του ’90, η νεολαία του ΝΑΡ οργάνωσε μια εκδήλωση σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο της Νομικής με κεντρικό και μοναδικό ομιλητή τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, που μίλησε περισσότερο για την εποχή μας, για την Αριστερά και την πολιτική και λιγότερο για το σινεμά. Δεν θυμάμαι πολλά από τα λόγια του, όμως θυμάμαι καλά το δέος με το οποίο τα ρουφούσε το νεανικό του ακροατήριο. Πρόσφατη ήταν η κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, πολλά τα ερωτήματα, ενώ ισχυρή, σχεδόν χειροπιαστή ήταν η ανάγκη μας κάπου να γαντζωθούμε, σε κάτι να πιστέψουμε, να αντλήσουμε δύναμη κι ελπίδα.
Δεν ήταν ούτε προφήτης ούτε γκουρού ο Αγγελόπουλος, ούτε ο ίδιος φιλοδοξούσε να παίξει έναν τέτοιο ρόλο, όμως θα θέλαμε να υπήρχε κάποιος ηγέτης στον οποίο να πιστέψουμε, κάποιος να μας εμπνεύσει. Τότε ο Κάστρο ακόμα ζούσε, ενώ φάρος ελπίδας ήταν ο Σουμπκομαντάντε Μάρκος και οι Ζαπατίστας. Καθώς τα εν ζωή ινδάλματα ήταν λιγοστά και μακρινά, στρεφόμασταν στους ήρωες του παρελθόντος, στον Τσε Γκεβάρα, τον Μπελογιάννη, τον Βελουχιώτη.
Πασίγνωστη είναι η φράση «Αλίμονο στον λαό που έχει ανάγκη από ήρωες» από τον Γαλιλαίο του Μπρεχτ. Θα μπορούσαμε όμως και να πούμε «αλίμονο στον λαό που ήρωες γυρεύει και ήρωες δεν βρίσκει».
Ωστόσο, αγωνιστές ανιδιοτελείς και έντιμοι, άνθρωποι που πληρώνουν βαρύ τίμημα για τις επιλογές τους υπάρχουν και μάλιστα βρίσκονται πολύ κοντά μας. Είναι οι γιατροί που μάχονται με νύχια και με δόντια για να μην καταρρεύσει το ΕΣΥ, είναι οι εκπαιδευτικοί που αντιστέκονται στα μέτρα του υπουργείου Παιδείας (ή μάλλον υπουργείου Υποταγής και Αμάθειας) και στα εκμεταλλευτικά ιδιωτικά πανεπιστήμια. Είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα που εναντιώνονται στο συνεχιζόμενο ισραηλινό έγκλημα στη Γάζα. Είναι όσοι ποικιλοτρόπως αντιδρούν απέναντι στη βαρβαρότητα και την αδικία, απέναντι σε ό,τι ταπεινώνει κι εξευτελίζει τον άνθρωπο, όπως συμβαίνει με το κτηνώδες 13ωρο.
Είναι πολλά τα ποταμάκια της αντίστασης, της περηφάνιας, της αξιοπρέπειας και ας μην έχουν ακόμα ενωθεί για να σχηματίσουν τον χείμαρρο που θα σαρώσει την εκμετάλλευση, που θα σταθεί απέναντι στον «ψεύτη ντουνιά».
Ακόμα και τα μικρά «όχι» συχνά μας ζεσταίνουν την καρδιά. Ακόμα και μια υπογραφή μιας διασημότητας σε ένα κείμενο άρνησης της συνεργασίας με το Ισραήλ στο χώρο του κινηματογράφου γίνεται δεκτή με χαμόγελα ικανοποίησης – και πολύ περισσότερο όταν μαθαίνουμε για κάποια, προερχόμενη από κάποιον διάσημο, δήλωση καταδίκης της γενοκτονίας και των εγκλημάτων πολέμου του Ισραήλ. Ακόμα και μια μικρή καρφίτσα στο πέτο ενός σκηνοθέτη διεθνούς βεληνεκούς όπως είναι ο Γιώργος Λάνθιμος μοιάζει να μας κλείνει παιχνιδιάρικα το μάτι.
Τη θέση του ήρωα με ονοματεπώνυμο, τη θέση του φλογερού μανιφέστου ή του ύμνου που θα συγκλονίσει όλους της Γης τους κολασμένους έχουν πάρει τα καραβάκια που σαλπάρουν για τη Γάζα, την έχουν πάρει τα χρώματα της παλαιστινιακής σημαίας. Την έχει πάρει ένας μικρός λαός που αρνείται να υποταχθεί στην ισραηλινή φονική μηχανή. Οι δικοί μας άγιοι είναι οι σκοτωμένοι ποιητές και δάσκαλοι, τα παιδιά που έλιωσαν και λιώνουν από την πείνα, οι «άσπρες μπλούζες» των γιατρών που δεν εγκαταλείπουν τα βομβαρδισμένα νοσοκομεία, τα ματωμένα αλεξίσφαιρα γιλέκα των δημοσιογράφων και εικονοληπτών που δολοφονούνται άνανδρα. Ακόμα και αν δυσκολευόμαστε να συγκρατήσουμε τα ονόματά τους, δεν ξεχνάμε τα πρόσωπά τους και τις ιστορίες τους, δεν ξεχνάμε τις κηλίδες του αίματος στα άσπρα σάβανα, δεν ξεχνάμε τα ερείπια. Και μόνο μια φέτα καρπούζι σε μια παιδική ζωγραφιά ή στάμπα σε ένα μπλουζάκι γίνεται ανάσα και σύμβολο.
Το Ισραήλ σήμερα είναι ένα κράτος σίριαλ κίλερ, με τη στήριξη και τις ευλογίες της Αμερικής και των ηγετών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Στο μελλοντικό δικαστήριο της Νυρεμβέργης δεν θα καθίσουν στο σκαμνί μόνο ο Νετανιάχου, η αυλή του και οι εκτελεστές του αλλά και όσοι ενθάρρυναν ή ανέχτηκαν το διαρκές έγκλημα.
Χωρίς Τσε Γκεβάρα και Χο Τσι Μινχ, χωρίς Πασσιονάριες, χωρίς την Κόκκινη Ρόζα, χωρίς ηγέτες που έγραψαν ιστορία, πορευόμαστε με τη μεγάλη στρατιά των ανώνυμων αγωνιστών στις χώρες όπου υπάρχει ακόμα ειρήνη. Χαμογελάμε στην Γκρέτα Τούνμπεργκ και τη Φραντζέσκα Αλμπανέζε ξέροντας ότι υπάρχουν και άλλοι σαν κι αυτές, ξέροντας ότι ακόμα και αν αυτές οι ευγενικές μορφές ξεχαστούν, πολλοί και πολλές θα τις διαδεχτούν.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 13-14 Ιουνίου
