Γιάννης Ελαφρός
▸ Πρωτοφανής μείωση του μεριδίου των μισθών, εκτίναξη των κερδών
Με το βλέμμα στην εκλογική απόδοση το κυβερνητικό επιτελείο διαμόρφωσε το «πακέτο παροχών» της ΔΕΘ, που θα ανακοινώσει ο Κ. Μητσοτάκης. Οι διαρροές, αλλά και οι επίσημες δηλώσεις, για το πακέτο της ΔΕΘ έχουν ξεκινήσει από τον… Μάρτιο, ως «απάντηση» και στην κοινωνική έκρηξη για τα Τέμπη κι έχουν ακουστεί πολλά πιθανά σενάρια για το περιεχόμενό του. Πέρα από τις όποιες διαρροές, ας δούμε το πραγματικό υπόβαθρο.
Πρώτο, πρέπει να τονιστεί πως η κυβέρνηση πιέζεται κυρίως στο κοινωνικό ζήτημα, στην έκρηξη της ακρίβειας τα τελευταία χρόνια και στην αδυναμία εργαζομένων και συνταξιούχων να βγάλουν τον μήνα σε συνθήκες «ελεύθερης αγοράς» και ασυδοσίας (βλέπε ενέργεια). Όσο κι αν θέλει η ΝΔ να διαφεύγει με εθνικιστικές, ψευτο-εκσυγχρονιστικές και «μεταρρυθμιστικές», κορώνες τελικά έρχεται ο (κοινωνικός) λογαριασμός και προσγειώνεται απότομα. Γι’ αυτό επιστρέφει συνέχεια εκεί, με τους δικούς της όρους: Πτωχοκομείου και καπιταλιστικής ανασυγκρότησης. Το κοινωνικό-ταξικό ζήτημα θα κρίνει βασικά τις πολιτικές εξελίξεις.
Δεύτερο, η βάση της λαϊκής δυσαρέσκειας και οργής βρίσκεται στην όξυνση των ταξικών αντιθέσεων, στη μεγάλη χειροτέρευση της σχέσης μισθών-κερδών, στην ταπείνωση των μισθών που καλά κρατεί από τα μνημόνια και που καμιά κυβέρνηση (Μητσοτάκη, Τσίπρα κλπ.) δεν άλλαξαν. Την περίοδο 2009-2024 ο μέσος ετήσιος πραγματικός μισθός στη χώρα μας μειώθηκε κατά 32,8% (ΙΝΕ ΓΣΕΕ). Σύμφωνα με τη Eurostat το μερίδιο των μισθών στο ελληνικό ΑΕΠ έχει συμπιεστεί στο 35,1%, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 48%! Το μερίδιο των κερδών στην Ελλάδα είναι στο 50,2%, όταν στην ΕΕ είναι 40,9%. Άρα δεν υπάρχει κάποια ακρίβεια γενικά, «εισαγόμενη», ουρανοκατέβατη ή κάτι άλλο. Η φτώχεια μας είναι τα κέρδη τους, που υπερασπίζεται και προωθεί η κυβέρνηση της ΝΔ, καθώς και οι προηγούμενες.
Μεγάλη φορολογική αφαίμαξη του λαού, μέσω έμμεσων φόρων και φορολογικής κλίμακας
Τρίτο, η κυβέρνηση δεν θέλει να πάρει μόνιμα μέτρα ενίσχυσης των εργαζομένων σε γενική βάση. Αρνείται την επαναφορά του 13ου-14ου μισθού και σύνταξης. Αρνείται την τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας, ένα μέτρο στοιχειώδους λογιστικής «δικαιοσύνης», με πρώτο βήμα τη διεύρυνση του αφορολόγητου. Τι σημαίνει αυτό; Πως ενώ οι μεγάλες επιχειρήσεις, το κεφάλαιο και οι πολύ πλούσιοι πληρώνουν ελάχιστο φόρο, οι αυξήσεις που δίνονται στους μισθωτούς τους οδηγούν σε ανώτερο φορολογικό κλιμάκιο και ληστεύονται από το κράτος. Μελέτη της Eurobank υπολογίζει ότι το 37% της αύξησης των φορολογικών εισπράξεων σε μισθούς το 2021-2023, που ήταν 2,45 δισ. ευρώ, οφειλόταν σε μεταπήδηση σε ανώτερο φορολογικό κλιμάκιο λόγω αύξησης του μισθού.
Τέταρτο, οι όποιες φοροελαφρύνσεις αφήνουν ανέγγιχτη τη βασική μέθοδο φορολογικής λεηλασίας του λαού (που φουντώνει και την ακρίβεια), που είναι οι απογειωμένοι και ταξικά άδικοι έμμεσοι φόροι (υψηλότατο ΦΠΑ, ειδικοί φόροι κατανάλωσης κ.α.) Αυτή η λεηλασία μεγαλώνει τα πλεονάσματα του κράτους. Στην Ελλάδα η σχέση έμμεσων με άμεσων φόρων είναι περίπου 1:1,8, όταν στις άλλες χώρες είναι 1:1 (κι αυτό άδικο είναι).
Τέλος, τα ματωμένα υπερπλεονάσματα που διαμορφώνονται κάθε χρόνο δεν είναι για τον λαό. Πηγαίνουν σε ενισχύσεις στο κεφάλαιο, σε υπερεξοπλισμούς για το ΝΑΤΟ και τα πολεμικά σχέδια της ολιγαρχίας, για το χρέος, περιφρουρούνται από το Σύμφωνο Σταθερότητας της ΕΕ. Όλα αυτά πρέπει να ανατραπούν.
