Ψήφισμα για τις εξελίξεις στη Λατινική Αμερική που προτάθηκε από το Partido Obrero της Αργεντινής και υιοθετήθηκε από τις αντιπροσωπείες πους συμμετείχαν στην Αντιπολεμική Συνδιάσκεψη της Νάπολη των οργανώσεων:
Κομμουνιστική Απελευθέρωση/Communist Liberation -Greece (Ελλάδα)
Internationalist Revolutionary Tendency (TIR) – Italy
SEP – Turkey
Socialist Workers Party (SWP) – Great Britain
Marxist-Leninist Party of Deutschland (MLPD)
United Front Committee For a Labour Party (UFCLP) – USA
Η επιδεινούμενη παγκόσμια καπιταλιστική κρίση οδηγεί όλο και περισσότερο σε διπλωματικές, πολιτικές και εμπορικές διακαπιταλιστικές συγκρούσεις και ένοπλους πολέμους. Ταυτόχρονα, αναπτύσσονται τάσεις προς έναν γενικευμένο παγκόσμιο πόλεμο. Το επίκεντρο περιστρέφεται γύρω από την επίθεση της κυβέρνησης των ΗΠΑ, πρώτα και κύρια εναντίον της Κίνας και της Ρωσίας, αλλά και εναντίον των ιμπεριαλιστικών μπλοκ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ιαπωνίας και, φυσικά, των αναπτυσσόμενων ή ημιαποικιακών χωρών. Χωρίς να αποκηρύξει πλήρως την ψευδεπίγραφη “ελευθερία του εμπορίου” – που μέχρι πρόσφατα αξιοποιούνταν για “άνοιγμα νέων αγορών” υπέρ του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου- ο Τραμπ έχει ξεκινήσει μια επιθετική “προστατευτική” πολιτική “δασμών”, η οποία αφορά και τις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Το Μεξικό πλήττεται περισσότερο, όπως και όλη η Κεντρική Αμερική, η Κολομβία κ.λπ. Αυτή η επιθετικότητα πρόκειται για μια προσπάθεια ανάκτησης της ηγεμονίας που έχει χάσει σε μια περιοχή που θεωρεί ως “πίσω αυλή” της και να την ευθυγραμμίσει ενάντια στην προέλαση άλλων καπιταλιστικών δυνάμεων στην ήπειρο, ιδίως της Κίνας. Συγκεκριμένα, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ο κύριος προορισμός για τις λατινοαμερικανικές εξαγωγές, η Κίνα είναι πολύ κοντά. Η Χιλή εξάγει σχεδόν 40% στην Κίνα, η Βραζιλία 32% και το Περού 30%. Η Κίνα είναι ο δεύτερος προορισμός των εξαγωγών της Αργεντινής (μετά τη Βραζιλία). Οι κινεζικές επενδύσεις αυξάνονται επίσης με ταχείς ρυθμούς, ιδίως σε δημόσια έργα που συνδέονται με το νέο σχέδιο του Δρόμου του Μεταξιού (Μεγάλος Λιμένας Chancay στο Περού, Μετρό της Μπογκοτά στην Κολομβία, σχέδιο για σιδηροδρομική γραμμή που θα διασχίζει την ήπειρο μεταξύ του Σάο Πάολο της Βραζιλίας και του Chancay του Περού κ.λπ.).
Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής δεν προοδεύουν, αλλά μάλλον “προχωρούν” στον επανακαθορισμό των οικονομιών τους προς όφελος του πρωτογενή τομέα. Εξάγουν πρώτες ύλες (Περού και Χιλή: χαλκός κ.λπ., Αργεντινή και Βραζιλία: σόγια κ.λπ.) και εισάγουν βιομηχανικά προϊόντα και προιόντα δευτερογενή τομέα από την Κίνα.
Η αντιπαράθεση μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας για τη Λατινική Αμερική δεν είναι ένας πολιτικός/ιδεολογικός αγώνας – κατά του κομμουνισμού και του αυταρχισμού, υπερ της δημοκρατίας από τη μια πλευρά, ή κατά του ιμπεριαλισμού, υπερ της πολυ-πολικότητας (multilateralism) από την άλλη, όπως ισχυρίζονται και οι δύο καπιταλιστικές πλευρές στην αντίστοιχη προπαγάνδα τους – αλλά μάλλον μια αντιπαράθεση για την οικονομική κυριαρχία και υποταγή αυτών των χωρών. Οι δεξιές αστικές τάξεις της Λατινικής Αμερικής που τάσσονται υπέρ του Τραμπ, όπως ο Μπολσονάρο στη Βραζιλία ή η σημερινή κυβέρνηση Μιλέι στην Αργεντινή, ενώ ιδεολογικά και πολιτικά συμφωνούν με τις φασιστικές και πολεμοκάπηλες πολιτικές του Τραμπ (και τις υποστηρίζουν συστηματικά), δεν αποκηρύσσουν το εμπόριο με την Κίνα. Είναι “σκλάβοι” των καπιταλιστικών και γαιοκτητικών ολιγαρχιών των χωρών τους, που δεν θέλουν να χάσουν σημαντικά έσοδα. Αλλά το μόνο που κερδίζουν οι εργαζόμενοι της ηπείρου ως αποτέλεσμα αυτού του εμπορίου είναι ο πληθωρισμός των τιμών στα προϊόντα μαζικής αγοράς, που ακολουθεί τις διεθνείς τιμές των εξαγωγών (σόγια, σιτάρι, κρέας κ.λπ.). Και τα δολάρια που κερδίζονται από τις εξαγωγές πηγαίνουν για την αποπληρωμή των “εξωτερικών χρεών”.
Η δε επίθεση των ΗΠΑ εκδηλώνεται ανοιχτά. Ο Τραμπ επιβάλλει νέους ελέγχους στον Παναμά εις βάρος της Κίνας, η οποία αναγκάζεται να πουλήσει τα λιμάνια στην είσοδο και την έξοδο της Διώρυγας. Ο υπουργός Οικονομικών Μπέσεντ επισκέφθηκε τον Μιλέι, πιέζοντας τον να εγκαταλείψει τις οικονομικές συμφωνίες με την Κίνα, ως αντάλλαγμα για το τεράστιο δάνειο που χορήγησε το ΔΝΤ για να σώσει την Αργεντινή από μια νέα χρεοκοπία. Οι αστικές τάξεις της Λατινικής Αμερικής πιέζονται όλο και περισσότερο να ευθυγραμμιστούν με τις Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον της Κίνας, ακόμη και εις βάρος των συγκριτικών πλεονεκτημάτων που θα μπορούσαν να αποκομίσουν από αυτές τις διακαπιταλιστικές αντιπαραθέσεις.
Απορρίπτουμε τον εκβιασμό των ΗΠΑ και την αξίωση άσκησης βέτο στην οικονομία και το εμπόριο της περιοχής. Είμαστε επίσης αντίθετοι στην πολιτική ευθυγράμμιση με το κινεζικό ή ρωσικό καθεστώς ή με τα BRICS. Υπερασπιζόμαστε την πολιτική ανεξαρτησία των εκμεταλλευόμενων Λατινοαμερικανών. Η εθνική και κοινωνική απελευθέρωση δεν θα έρθει από καθεστώτα που καταπιέζουν τους δικούς τους εργαζόμενους και τα έθνη που βρίσκονται υπό την επιρροή τους, αλλά από τη σοσιαλιστική ενότητα της Λατινικής Αμερικής, μέσω εργατικών κυβερνήσεων.
Η Διάσκεψη της CELAC μόλις πραγματοποιήθηκε στο Πεκίνο με τον Κινέζο Πρόεδρο Xi Jinping, όπου όλες (εκτός από την Αργεντινή του Μιλέι) υπέγραψαν ένα έγγραφο υπέρ της εμπορικής “πολυ-πολικότητας” (multilateralism) (κατά της επίθεσης Τραμπ/δασμών)- ενώ στο Μαϊάμι, οι ίδιες χώρες συναντήθηκαν στη Διάσκεψη για την Ασφάλεια (Hemispheric Security Conference), ενισχύοντας την ευθυγράμμιση της Λατινικής Αμερικής με τις ΗΠΑ. Στόχος είναι να ευθυγραμμιστούν οι χώρες της Λατινικής Αμερικής πίσω από τον αμερικανικό στρατό. Ο πρόεδρος Λούλα φέρεται να προετοιμάζει το έδαφος για την επανεγκατάσταση μιας αμερικανικής αεροπορικής-ναυτικής βάσης στο Νατάλ, ώστε να ενισχυθεί ο έλεγχος του Ατλαντικού μεταξύ Βραζιλίας και Αφρικής. Ο Μπουκέλε ανοίγει το Ελ Σαλβαδόρ ως αυτοκρατορικός δεσμοφύλακας, δεχόμενος κρατούμενους που στέλνει ο Τραμπ. Ο Παναμάς αποδέχεται όλο και μεγαλύτερη στρατιωτικοποίηση της Διώρυγας από τις ΗΠΑ. Η Γροιλανδία απειλείται να γίνει μέρος του αμερικανικού στρατιωτικού μηχανισμού. Ο Μιλέι εργάζεται για την εξάλειψη της κινεζικής αεροδιαστημικής βάσης στην Παταγονία και τη δημιουργία μιας αμερικανικής αεροναυτικής βάσης στη Γη του Πυρός (που θα ενωθεί με τη βάση του ΝΑΤΟ στις Μαλβίνες/Φώκλαντ) για τον καλύτερο έλεγχο του Νότιου Ατλαντικού και τη σύνδεση με τον Ειρηνικό Ωκεανό. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η είσοδος των ΗΠΑ στον πόλεμο (1941) οδήγησε στην ιμπεριαλιστική πίεση προς τη Λατινική Αμερική να συμμετάσχει ενεργά (η Βραζιλία, το Μεξικό και η Κολομβία έστειλαν ένοπλες δυνάμεις).
Οι εθνικές αστικές τάξεις της Λατινικής Αμερικής, τόσο οι δεξιές όσο και οι αστικές εθνικιστικές, δεν είναι πρόθυμες να αγωνιστούν ενάντια σε αυτή την ιμπεριαλιστική κλιμάκωση. Η δασμολογική επίθεση του Τραμπ αντιμετωπίστηκε με “διακηρύξεις” και προσπάθειες κάθε αστικής τάξης να διαπραγματευτεί ένα συγκριτικό πλεονέκτημα για τον εαυτό της (π.χ. ο Μιλέι προτείνει μια συμφωνία “ελεύθερου εμπορίου” της Αργεντινής με τον Τραμπ). Δεν μπόρεσαν να συντονίσουν μια κοινή απάντηση. Η Μεξικανή πρόεδρος “διαπραγματεύεται” με “αξιοπρέπεια” με τον Τραμπ, ενώ συνδέεται με τα μονοπώλια από τις ΗΠΑ που προχωρούν στην προετοιμασία επίθεσης εναντίον των Μεξικανών εργατών για τη μείωση του κόστους παραγωγής. Στις δύο δεκαετίες της κοινής αγοράς (USMCA) με τον ιμπεριαλισμό, το Μεξικό δεν προχώρησε στην εθνική ανάπτυξη του, αλλά υποτάχθηκε στη δημιουργία maquiladoras(sweat shops) που εξαρτώνται οικονομικά από τον ιμπεριαλισμό. Το μέλλον του Μεξικού, της Κολομβίας, της Βραζιλίας και ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής βρίσκεται στον κοινό αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Και δεν θα είναι οι εθνικές αστικές τάξεις που θα αναλάβουν αυτόν τον αγώνα: ο αγώνας του 19ου αιώνα για ανεξαρτησία άφησε μια βαλκανοποιημένη Λατινική Αμερική στο έλεος του ιμπεριαλισμού. Θα είναι η εργατική τάξη, ενωμένη με τις ιθαγενείς και τις αγροτικές μάζες, που, αντιμετωπίζοντας ενωμένα τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό και τις συνδεδεμένες αστικές τάξεις, θα επιβάλει τη σοσιαλιστική ενότητα της Λατινικής Αμερικής.
Οι BRICS+ δεν αποτελούν εναλλακτική λύση στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία. Η φιλοδοξία της Κίνας και των BRICS περιορίζεται στο να αγωνίζονται για τη θέση τους μέσα στo υπάρχων, καθιερωμένο status-quo: δεν επιδιώκουν να θέσουν τέλος στην καπιταλιστική οικονομία ή τους θεσμούς της – απλώς διεκδικούν μια καλύτερη θέση μέσα σε αυτές. Απέχουν πολύ από το να αντιπροσωπεύουν την ανάδυση ενός “πολυπολικού κόσμου”, ενός είδους νέας τάξης πραγμάτων στην οποία οι πρώην ηγεμονικές δυνάμεις και οι νέοι εναλλακτικοί πόλοι εξουσίας θα μπορούσαν να συνυπάρξουν ειρηνικά, κάτι που φαντασιώνονται ορισμένοι διανοούμενοι, συμπεριλαμβανομένων πολλών που ισχυρίζονται ότι ανήκουν στο προοδευτικό και αριστερό στρατόπεδο. Η Κίνα αναπαράγει με τα περιφερειακά έθνη στα οποία διεισδύει τα ίδια γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις που εγκαθίδρυσαν οι παραδοσιακές δυνάμεις. Μια σχέση καταπίεσης στην οποία επικρατεί η λεηλασία των πληττόμενων χωρών, ακόμη και με πιο επιθετικούς όρους, το περιεχόμενο των οποίων σε πολλές περιπτώσεις παραμένει μυστικό, αλλά και στην οποία επιβάλλονται δεσμευμένες πιστώσεις και τοκογλυφικά επιτόκια, πάνω από τα επιτόκια της αγοράς. Αποτελούνται και από χώρες που έχουν ισχυρές στρατιωτικές συμμαχίες με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό (Ινδία κ.λπ.). Αλλά οι εθνικές αστικές τάξεις προσπαθούν να πουλήσουν την ουτοπία ότι θα ανοίξουν ένα δρόμο για την εθνική ανάπτυξη. Δυστυχώς, τμήματα της αριστεράς (PSOL στη Βραζιλία, κ.λπ.) υποστηρίζουν αυτή τη βλαβερή αυταπάτη.
Στον σιωνιστικό πόλεμο κατά του παλαιστινιακού λαού στη Γάζα, πέρα από κάποιες λεκτικές δηλώσεις, η αστική τάξη συνεχίζει να υποστηρίζει τις σιωνιστικές/ιμπεριαλιστικές γενοκτονικές δυνάμεις. Η Βραζιλία συνεχίζει να αγοράζει στρατιωτικά προϊόντα από το Ισραήλ και να του πουλάει πετρέλαιο. Τα πετρελαϊκά συνδικάτα απαίτησαν από την κυβέρνηση του Λούλα να σταματήσει να στέλνει σχεδόν 3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα στη γενοκτόνο κυβέρνηση του Νετανιάχου. Η “προοδευτική” κυβέρνηση της Χιλής (Μπόριτς), η οποία έχει μια από τις μεγαλύτερες κοινότητες της παλαιστινιακής διασποράς στη χώρα της, μόλις μετά από ενάμιση χρόνο ανοιχτής γενοκτονίας αποφάσισε να αποσύρει τους “στρατιωτικούς συμβούλους” της από το Ισραήλ. Ο Μιλέι ταξιδεύει στο Ισραήλ στα μέσα Ιουνίου για να προσφέρει άμεση πολιτική υποστήριξη στη σιωνιστική γενοκτονία, ενώ αυξάνει τις διώξεις εναντίον όσων αντιτίθενται σε αυτήν στην Αργεντινή (δίκη κατά της βουλευτίνας Βανίνα Μπιάσι του Partido Obrero, μεταξύ άλλων).
Ο αγώνας για τις συνθήκες διαβίωσης των εργαζόμενων και εκμεταλλευόμενων μαζών της Λατινικής Αμερικής είναι στενά συνδεδεμένος με τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Να σταματήσει η πληρωμή του εξωτερικού χρέους, το οποίο βυθίζει τους Λατινοαμερικάνους στη φτώχεια μέσω της τοκογλυφίας. Οι πληρωμές του χρέους χρησιμεύουν για τη χρηματοδότηση του ιμπεριαλιστικού στρατιωτικού αγώνα.
Όχι στις συνταξιοδοτικές και εργασιακές μεταρρυθμίσεις που επιμηκύνουν τα χρόνια εργασίας, μειώνουν τους μισθούς και αυξάνουν την επισφάλεια και την υπερεκμετάλλευση.
Όχι στους ιμπεριαλιστικούς αποκλεισμούς κατά της Κούβας, της Βενεζουέλας και της Νικαράγουας. Σπάστε τις στρατιωτικές συμφωνίες που δεσμεύουν τις χώρες της Λατινικής Αμερικής στο πολεμικό άρμα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Διακόψτε τις σχέσεις με το γενοκτόνο Ισραήλ. Υποστηρίξτε τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού.
Εθνικοποίηση (απαλλοτρίωση) των τραπεζών και του εξωτερικού εμπορίου, υπό εργατικό έλεγχο, καθώς και των κύριων βιομηχανικών, μεταλλευτικών και γεωργικών μέσων παραγωγής.
Ψήφισμα για την άνοδο της ακροδεξιάς, την τάση προς το φασισμό και πώς να τις καταπολεμήσουμε
