Γιώτα Ιωαννίδου
Άλλο να καταγγέλλεις το άδικο μόνο, άλλο να καταδεικνύεις και τον ένοχο και τη φονική στρατιωτική μηχανή του, ζητώντας να διαλυθεί πριν καταστρέψει κάθε έννοια ανθρώπου. Φοβίζει τους δυνάστες το σύνθημα «Λευτεριά στον λαό» όταν πάει μαζί με το «Θάνατος στο φασισμό».
Φρύαξαν οι κυρίαρχοι από το σύνθημα των Bob Vylan «Θάνατος στις Ισραηλινές Αμυντικές(!) Δυνάμεις», που φώναξαν μαζί με το «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Ενοχλήθηκαν ακόμη περισσότερο όχι μόνο γιατί ακούστηκαν αυτά τα συνθήματα αλλά από το γεγονός ότι αποθεώθηκαν από το κοινό του Φεστιβάλ. Γιατί όπως και να το κάνουμε, άλλο να καταγγέλλεις το άδικο μόνο, άλλο να καταδεικνύεις και τον ένοχο και τη φονική, ναζιστικού τύπου στρατιωτική μηχανή του, ζητώντας να διαλυθεί πριν καταστρέψει κάθε έννοια ανθρώπου. Φοβίζει όλους τους επίδοξους δυνάστες της καπιταλιστικής επικράτειας το σύνθημα «Λευτεριά στον λαό» όταν πάει μαζί με το «Θάνατος στο φασισμό» που τους εκτρέφει και τον εκτρέφουν…
Έχει γραφεί πολλές φορές. Η Παλαιστίνη δεν εμπνέει μόνο ως συμπάθεια σε αλλότρια δεινά. Τροφοδοτεί οργή για τα δεινά της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που βιώνουν όλοι οι λαοί. Δείχνει πώς μπορεί ένας λαός να κρατιέται όρθιος μέσα στην απίστευτη καταπίεση και να ξαναγεννιέται όταν όλοι νομίζουν ότι τον έσβησαν από τον χάρτη, με το όπλο στο ένα χέρι και τις ρίζες από τις ελιές του στα πόδια. Εμπνέει αποφασιστικότητα και σεβασμό, αλληλεγγύη για να νικήσει για λογαριασμό όλων.
Οι τραγωδίες γύρω μας πολλαπλασιάζονται καθημερινά, όσο το σαπισμένο σύστημα που ζούμε ξερνά την αποφορά του με πολέμους και κέρδη. Ο καπιταλισμός φαίνεται γυμνός σε όλη του τη βαρβαρότητα. Πολλοί χρησιμοποίησαν το σύνθημα «οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη τους», θέτοντας όμως ως αδιαπραγμάτευτο όριο ότι τα κέρδη και η ιδιωτική ιδιοκτησία δεν μπορούν να καταλυθούν. Το σύστημα που ζούμε είναι το όριο του ανθρώπινου πολιτισμού, αποφάνθηκαν οι ειδικοί. Τώρα που το σύνθημα των κυρίαρχων έγινε μόνο «κέρδη» και οι άνθρωποι είναι ή εμπόδιο ή εργαλείο; Υπάρχει περιθώριο αποδοχής της νέας κανονικότητάς τους; Ο Γιουσέφ να πεινά στη Γάζα. Ο πατέρας του να σκοτώνεται στην ουρά για μια χούφτα μουχλιασμένο αλεύρι από τον IDF; Ο «μπαμπάκας» Τραμπ να θεσπίζει ξανά νόμους δουλείας για τους υπηκόους του ενώ ονειρεύεται πολλαπλάσιες Χιροσίμες για το Ιράν, κόβει οικόπεδα πάνω στα ερείπια της Γάζας και εγκαινιάζει κέντρα κράτησης στις ΗΠΑ, με φύλακες αλιγάτορες και πύθωνες; Η μισή παραλία του Cox’s Bazar στο Μπαγκλαντές να κατακλύζεται από «ευτυχισμένους» τουρίστες και η άλλη από ένα εκατομμύριο προσφύγων από τη Μιανμάρ, της χούντας των πετρελαϊκών εταιρειών της Δύσης; Αλλά και δίπλα μας, στην «πολιτισμένη» Ευρώπη, στα «ειρηνικά» πεδία της εργασίας, της υγείας, της δημοκρατίας, της καθημερινότητας, πόσα εγκλήματα αθέατα συμβαίνουν συνέχεια από την ακόρεστη ανάγκη του κεφαλαίου να τα πάρει όλα. Τα οποία ο καθένας και η καθεμία τα ζει ξεχωριστά με οδύνη και απόγνωση;
«Η τραγωδία δεν στερείται απαραίτητα ελπίδας» γράφει ο Τέρι Ίγκλετον. «Όμως στην επικράτεια της τραγωδίας η δικαίωση είναι έμφοβη και τρεμάμενη και έχει πρόσωπο παραμορφωμένο από τη φρίκη». Όχι άλλα δάκρυα μόνο λοιπόν. Μπορεί το παρόν να φαίνεται σκοτεινό πεδίο αλαζονικής, καπιταλιστικής κατοχής. Μπορεί το μπρος να είναι αφώτιστο και το πίσω μακρινό. Όμως, η κυρίαρχη δυστοπική εικόνα δεν είναι όλη η εικόνα. Το ότι στην καμένη γη εμφανίζεται που και που μια παπαρούνα κόκκινη, θυμίζει τους χυμούς που κρύβει μέσα της. Τη δυνατότητα που υπάρχει, όχι την ευκολία πραγμάτωσής της. Όση ευγλωττία κι αν ξοδέψει η Αριστερά για να περιγράψει μόνο την καμένη επιφάνεια δεν αρκεί. Θα μιλά σιωπώντας. Δεν είναι η ώρα να τακτοποιήσουμε σε θυρίδες τις ιδέες της ανατροπής και της επανάστασης, ελπίζοντας οι γενιές του μέλλοντος να αναζητήσουν το κλειδί. Τώρα πρέπει να ανοίξουμε δρόμους στη δυνατότητα με αυτές, αναβαπτίζοντάς τες. Από σοκάκια αγώνων ανυπότακτων, όπως αυτοί των ναυτεργατών, των εκπαιδευτικών, των υγειονομικών. Από την αλληλεγγύη που παύει να είναι συμβολική και γίνεται σύμβολο ανυπότακτου αγώνα που προσπερνά συνεχώς τα όρια της φυλακής που μας κλείνουν και κάνει αποφασιστικά αλυσίδες απέναντι στον φόβο όπως στο δεύτερο check point της αποστολής March to Gaza στην Ισμαηλία.
Για να αναπνεύσουμε πρέπει να τους ανατρέψουμε… Με κόκκινη Ιντιφάντα σε όλο τον πλανήτη. Που όσο την εξορίζουν από τα σχολικά βιβλία, τόσο θα φλογίζει τη σκέψη και την καρδιά των ανθρώπων…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 12-13 Ιουλίου 2025
