Κατερίνα Φραγκουλοπούλου
Με θέατρο δρόμου, καλλιτεχνικά βίντεο και παρεμβάσεις η Πρωτοβουλία Καλλιτεχνών για την Παλαιστίνη έφερε το καυτό θέμα της γενοκτονίας μέσα στην καθημερινή κίνηση στο κέντρο. Το Πριν παρακολούθησε την τελευταία παράσταση από το έργο Δε λυγάνε τα ξεράδια.
Το θέατρο δρόμου είναι ίσως η πρώτη και πιο παλιά μορφή θεάτρου που φτάνει ως τις μέρες μας. Χαρακτηρίζεται από την ελευθερία έκφρασης του καλλιτέχνη, που με ελάχιστα ή και καθόλου μέσα στήνει μία παράσταση, και από την αμεσότητα επικοινωνίας με το κοινό του, καθώς δεν υπάρχει η σύμβαση – απόσταση της σκηνής και του θεατή. Μιλάμε επομένως για την απόλυτη έκθεσή του στις διαθέσεις των θεατών ή/και των περαστικών. Το θέατρο δρόμου είναι από μόνο του μία πράξη γενναιότητας. Τι γίνεται λοιπόν όταν μία ομάδα καλλιτεχνών αποφασίζει να φέρει στον δρόμο τη γενοκτονία που συντελείται στη Γάζα; Πως αντιδρά ο «δρόμος»;
Η Πρωτοβουλία Καλλιτεχνών για την Παλαιστίνη ξεκίνησε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με απαγγελίες ποιημάτων Παλαιστινίων δημιουργών και ανέβασμα σχετικών βίντεο στο youtube και συνέχισε με την παράσταση Δε λυγάνε τα ξεράδια. Θεωρώντας πως η τέχνη πρέπει να παίρνει θέση στα μεγάλα ζητήματα, να πληροφορεί, να καταγγέλλει και να κινητοποιεί έφεραν στο κέντρο της Αθήνας το έγκλημα που εδώ και 77 χρόνια συντελείται στη Γάζα, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή.
Η παράσταση ενώνει το θέατρο δρόμου με το θέατρο – ντοκουμέντο. Αποτελείται από τέσσερις σκηνές που συνδέονται από γνωστά και διασκευασμένα τραγούδια, με τελευταίο την Μπαλάντα του κυρ Μέντιου. Κάθε σκηνή διαπραγματεύεται μία πλευρά του δράματος. Βλέπουμε λοιπόν να παρελαύνουν μπροστά μας τα αθώα θύματα, ο άμαχος πληθυσμός που δολοφονείται καθημερινά, την επίθεση του IDF στις δομές υγείας αλλά και στους δημοσιογράφους, που από το μέτωπο προσπαθούν να εκθέσουν τις πραγματικές διαστάσεις του εγκλήματος, τον εκφασισμό της πλειοψηφίας του ισραηλινού λαού και στρατού, που συμμετέχει ενεργά και στηρίζει τις πράξεις του κράτους-δολοφόνου, τη συμμετοχή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού αλλά και των αμερικανών «νοικοκυραίων», που δε θέλουν να ξέρουν τίποτα και ονειρεύονται τη διαμόρφωση μιας παλαιστινιακής Ριβιέρας στις ακτές της Μεσογείου, καθώς και το κύμα διεθνούς αλληλεγγύης που γιγαντώνεται και ελπίζουμε να τους πνίξει.
Τι γίνεται λοιπόν όταν μία ομάδα καλλιτεχνών αποφασίζει να φέρει στον δρόμο τη γενοκτονία που συντελείται στη Γάζα; Πως αντιδρά ο «δρόμος»;
Βρεθήκαμε στην τελευταία παράσταση, στην Καπνικαρέα. Υπήρξαν αρκετοί θεατές που κάθισαν από την αρχή μέχρι το τέλος και πολλοί περισσότεροι που στάθηκαν για λίγο. Είδαμε κάποιους Άραβες που αντέδρασαν με συγκίνηση. Μάθαμε για κάποιους Ισραηλινούς που αντέδρασαν με εκνευρισμό. Εντυπωσιαστήκαμε από νέα παιδιά, με ψώνια από εταιρείες που μποϋκοτάρει το BDS, τα οποία έδωσαν χρήματα στο κουτί ενίσχυσης που υπήρχε. Μία πικρή γεύση μας άφησε η στάση του ιδιοκτήτη παρακείμενου εστιατορίου, που αρνήθηκε να χαμηλώσει για 25 λεπτά την ένταση της μουσικής γιατί «πληρώνει φόρους», αντίθετα γλυκιά ήταν η στάση δύο μικρών Ρομά – μουσικών του δρόμου, που όχι μόνο σταμάτησαν να παίζουν αλλά ήρθαν να παρακολουθήσουν την παράσταση, αντιδρώντας με ενθουσιασμό σε διάφορα σημεία.
Ο καλλιτέχνης είναι μία «κεραία» ευαίσθητη στα μηνύματα των καιρών και έχει το ταλέντο και την ικανότητα να κάνει αυτά τα μηνύματα προσιτά σε κόσμο που αναλώνεται στην καθημερινότητα, που συμβιβάζεται γιατί «αυτή είναι η κατάσταση». Πόσο δημιουργικό θα ήταν, όπως μας είπε μία από τους ηθοποιούς, αν υπήρχαν δέκα ή εκατό ομάδες, που θα χρησιμοποιούσαν το θέατρο δρόμου για να θίξουν αυτό και άλλα θέματα επικαιρότητας και ουσίας.
