Γιώργος Παυλόπουλος
Με την (προαναγγελθείσα) επίθεση στο Ιράν, οι Ηνωμένες Πολιτείες απέδειξαν για μια ακόμη φορά ότι είναι ο μεγαλύτερος τρομοκράτης του πλανήτη, ο οποίος γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του αυτά που συχνά επικαλείται: το διεθνές δίκαιο, την κυριαρχία των κρατών και το απαραβίαστο των συνόρων τους. Απέδειξαν, ταυτόχρονα, ότι αποτελούν ένα μοναρχικό και αντιδημοκρατικό καθεστώς, καθώς ο πρόεδρός τους μπορεί να βομβαρδίζει και να δολοφονεί χωρίς την έγκριση κανενός, ούτε του Κογκρέσου, επικαλούμενος απλώς την «εθνική ασφάλεια» – όπως, άλλωστε, έκανε και με την κινητοποίηση της Εθνοφρουράς στο Λος Άντζελες.
Η ουσία είναι πως με τη νέα αυτή εξέλιξη, επιταχύνεται η διαμόρφωση ενός νέου χάρτη στη Μέση Ανατολή, στον οποίο θα κυριαρχούν το κράτος-τρομοκράτης του Ισραήλ και θα έχουν θέση μόνο εκείνοι που θα έχουν δηλώσει υποταγή στην Ουάσιγκτον. Ανάμεσά τους, τα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα – Αιγύπτου, Σαουδικής Αραβίας, ΗΑΕ κ.λπ – που έχουν επίσης τα χέρια τους βαμμένα με το αίμα του παλαιστινιακού λαού, τον οποίο έχουν συνειδητά αφήσει έρμαιο στις γενοκτονικές επιθέσεις του Ισραήλ.
Αντιθέτως, δεν έχουν θέση κράτη και δυνάμεις που κινούνται ανταγωνιστικά και έχουν αναπτύξει στενούς δεσμούς με άλλα κέντρα, τα οποία αμφισβητούν την παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ. Όπως το Ιράν, που αποτελούσε πάντα τον μεγάλο στόχο, ενώ για τους Αμερικανούς αντιπροσώπευε πάντα ένα ανοιχτό λογαριασμό, καθώς τους είχε πληγώσει βαθιά με την επανάσταση και την ανατροπή του Σάχη το 1979. Αλλά και η Συρία και το Ιράκ, δύο εμβληματικές χώρες του κινήματος του αραβικού εθνικισμού και μήτρες του «μπααθισμού», που πλέον έχουν πάψει να υπάρχουν ως ενιαίες.
Δεν χωράει αμφιβολία ότι εφόσον εξαναγκάσουν το Ιράν σε συνθηκολόγηση, οι ΗΠΑ θα έχουν κάνει ένα καθοριστικό βήμα προς την επίτευξη του στόχου τους. Προς μεγάλη, βεβαίως, χαρά του Νετανιάχου και της ακροδεξιάς σιωνιστικής κυβέρνησής του, που έσπευσαν να χαιρετίσουν την αμερικανική επιδρομή στο Ιράν – με έκδηλη την ανακούφιση, καθώς είχαν συνειδητοποιήσει πως δεν μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα μαζί του μόνοι.
Πετούν το γάντι σε Κίνα-Ρωσία
Ταυτόχρονα, όμως, ο Τραμπ και οι επιτελείς του «πέταξαν το γάντι» στους μεγάλους ανταγωνιστές τους, τη Ρωσία και την Κίνα. Είναι γνωστό, εξάλλου, ότι το Ιράν αποτελούσε ένα στρατηγικό τους σύμμαχο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και του Περσικού Κόλπου (ενός από τους σημαντικότερους παγκοσμίως ενεργειακούς και εμπορικούς κόμβους), διασφαλίζοντάς τους επιρροή σε αρκετές χώρες. Ειδικά δε για την Κίνα, ήταν ένας από τους βασικούς προμηθευτές της σε πετρέλαιο και βασικός κρίκος στον νέο «Δρόμο του Μεταξιού», κάτι που το Πεκίνο είχε επιδιώξει να κατοχυρώσει με τον ρόλο που έπαιξε για να τα βρει το Ιράν με τον παραδοσιακό του εχθρό στην περιοχή, τη Σ. Αραβία.
Τα δεδομένα πλέον αλλάζουν. Μόσχα και Πεκίνο δέχονται πιο έντονες πιέσεις και καλούνται να λάβουν αποφάσεις που θα καθορίσουν πολλά. Θα αποδεχθούν ότι η Μέση Ανατολή θα ανήκει εφεξής στην σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ και γενικότερα της Δύσης, χάνοντας έτσι μια σημαντική μάχη στον πόλεμο που ήδη μαίνεται; Ή θα σηκώσουν το γάντι και θα απαντήσουν, έστω και «ασύμμετρα», κάνοντας ακόμη πιο πιθανή μια άμεση και ακόμη πιο οδυνηρή και καταστροφική κλιμάκωση;
Όποια απόφαση και αν πάρουν, είναι φανερό πως η απειλή ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου, μαζί και ενός πυρηνικού ολέθρου, έρχεται ένα βήμα πιο κοντά μετά την αμερικανική επίθεση στο Ιράν. Η ιστορία, εξάλλου, διδάσκει πως όταν οι μεγάλες αντιθέσεις παραμένουν άλυτες και οι εξελίξεις αποκτούν τόσο μεγάλη ταχύτητα, ουδείς σταματά προτού να κριθεί το κλασικό ερώτημα: «ποιος, ποιον;».
Σε αυτή τη φάση, η Ελλάδα είναι άμεσα εμπλεκόμενη. Η κυβέρνησή της και η αστική της τάξη, στη συντριπτική της πλειοψηφία, έχουν επιλέξει και την πλευρά της ιστορίας με την οποία είναι και το στρατόπεδο στο οποίο ανήκουν. Γι’ αυτό και εξοπλίζονται σαν τον αστακό – διότι γνωρίζουν ότι την ώρα της μοιρασιάς, το ποιος θα πάρει ή θα χάσει δεν κρίνεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Όσο για τους λαούς, θα είναι τελικά οι μοναδικοί χαμένοι όταν τα όπλα σιγήσουν και «ο Πέτρος, ο Γιόχαν και ο Φρανς» της εποχής μας ξαναφτιάξουν τραστ. Ο μοναδικός τρόπος για να αποφασίσουν οι ίδιοι για το δικό τους μέλλον δεν βρίσκεται στα εθνικιστικά αφηγήματα, που θα επιχειρήσουν να πουλήσουν και οι νικητές και οι ηττημένοι. Βρίσκεται στην κλιμάκωση της ταξικής πάλης, με αποφασιστικότητα και καθαρό στόχο. Πρώτα από όλα, την κυβέρνηση της κάθε χώρας και τις εγκληματικές συμμαχίες του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ.
