Του Δημήτρη Σταμούλη
Η απεργιακή νίκη συνιστά τεράστια επιτυχία για όλο το μαχόμενο, ταξικό, εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας, όπως εύστοχα αναφέρει η ΠΕΝΕΝ και ο πρόεδρός της Αντ. Νταλακογεώργος, υπογραμμίζοντας τον καταλυτικό ρόλο της αλληλεγγύης της εργατικής τάξης στον δίκαιο αγώνα.
Το είπαν και το έπραξαν οι ναυτεργάτες! Όταν ξεκίνησε η πρώτη 24ωρη απεργία στα πλοία που εκτελούν τα δρομολόγια Πάτρα – Ηγουμενίτσα- Ιταλία στην Αδριατική, το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο προς τους εφοπλιστές: θα υπάρξει κλιμάκωση! Έχοντας υπόψη της τον… «καπετάν Τσικαλάκη» της ξεπουλημένης ΠΝΟ, η εργοδοτική πλευρά πίστεψε ότι ο αγώνας αυτός θα ξεφουσκώσει γρήγορα. Τα ΜΜΕ που άλλες φορές έσπερναν τον… πανικό για τα μέσα συγκοινωνίας που απεργούν, στην περίπτωση αυτή σίγησαν! Φίμωση από παντού, για να ξεμπερδέψουν γρήγορα. Όμως σύντομα φάνηκε πως οι απεργοί το εννοούσαν ότι δε θα λύγιζαν. Τα αιτήματά τους «απλά» αλλά ουσιαστικά για τις συνθήκες εργασίας, τα ωράρια, τα ρεπό τους, τους μισθούς τους, την ξεκούρασή τους. Αυτονόητα, αλλά για τον όμιλο Γκριμάλντι που το 2024 είχε κέρδη 480 εκατ. ευρώ και τον όμιλο Attica (ΑΝΕΚ, Blue Star Ferries, Superfast Ferries, Hellenic Seaway) που ο κύκλος εργασιών πέρσι αυξήθηκε 27%, στα 750 εκατ. ευρώ, όντας ένας από τους μεγαλύτερους ομίλους επιβατηγών – οχηματαγωγών πλοίων στον κόσμο, δεν ήταν καν αντικείμενο συζήτησης.
Για αυτό και από την πρώτη ημέρα έσπευσαν να την καταστείλουν χρησιμοποιώντας όλο το αντεργατικό οπλοστάσιο των κυβερνήσεων και βγάζοντας συνολικά επτά (!) φορές «παράνομη» την απεργία, είτε της ΠΕΝΕΝ είτε του Εργατικού Κέντρου Πάτρας, στα δικαστήρια Αθήνας και Πατρών. Όταν κι αυτό το μέτρο δεν κατέστη δυνατό να καταστείλει την απεργία, έστειλαν τις ειδικές δυνάμεις του Λιμενικού να συλλάβουν 19 απεργούς και να τους κατηγορήσουν για… παρακώλυση συγκοινωνιών ενώ αυτοί ασκούσαν το συνταγματικό δικαίωμα της απεργίας. Ενώ οι απεργοί δεν κάμπτονταν και αποφάσισαν κάθε βράδυ, δημοκρατικά, μετά από γενικές συνελεύσεις τους με την ΠΕΝΕΝ το επόμενο απεργιακό βήμα τους, κυβέρνηση, Κικίλιας και εφοπλιστές του ΣΕΕΝ επιστράτευσαν το τελευταίο όπλο τους απειλώντας με αστικές ευθύνες, δηλαδή να βάλουν τους απεργούς με τους πενιχρούς μισθούς να πληρώσουν τα εκατομμύρια χασούρας που είχαν οι ακτοπλόοι από την πολυήμερη απεργία.
Όλα τους τα σχέδια έπεσαν στο κενό και οι απεργοί στο τέλος βγήκαν υπερήφανοι νικητές, κερδίζοντας σημαντικές κατακτήσεις. Οι δύο εταιρείες δεσμεύτηκαν μπροστά στα πληρώματα ότι δεν θα έχουν καμία παρέμβαση κατά των διώξεων των ναυτεργατών και ότι δεν θα γίνει καμία μετακίνηση ναυτεργατών από τα καράβια που βρίσκονται σε άλλα καράβια. Συμφωνήθηκε ένα ταξίδι ρεπό το μήνα (από 48 ώρες έως και 72), το οποίο θα πληρώνεται στους ναυτεργάτες. Από 1/6/2025 σε όλους τους ναύτες θα προστεθούν μηνιαία 300 ευρώ με τη μορφή επιδόματος (αύξηση στο μισθό τους της τάξης του 10%). Η εργοδοσία δεσμεύτηκε επίσης να κάνει πρόσληψη ενός ακόμα ναύτη σε κάθε καράβι για να μειωθεί η εντατικοποίηση της δουλειάς. Τέλος συμφωνήθηκε να γίνει νέα συνάντηση εταιρείας-ΠΕΝΕΝ τις επόμενες μέρες για να συζητηθεί η εφαρμογή των αιτημάτων καθώς και να επιλυθούν άλλα ζητήματα που μπορεί να έχουν οι εργαζόμενοι.
Το Εργατικό Κέντρο Πάτρας παρά τις 24ωρες που προκήρυξε για να στηρίξει την απεργία, ουσιαστικά δεν έκανε όσα θα μπορούσε κι αυτό γιατί οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ αρνήθηκαν να αγκαλιάσουν ολόπλευρα και να στηρίξουν με μαζικό τρόπο την απεργία.
Ο αγώνας δεν θα είχε αυτή την κατάληξη εάν δεν ήταν αποφασιστικός, επίμονος, αμεσοδημοκρατικός, αντιεργοδοτικός-αντιεφοπλιστικός, αντικυβερνητικός, απαντώντας συλλογικά και δυναμικά στην κρατική τρομοκρατία και καταστολή, και εξασφαλίζοντας την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη εργαζόμενων και νεολαίας της πόλης της Πάτρας (και της Ηγουμενίτσας). Στην Πάτρα, από την πρώτη μέρα κιόλας της απεργίας, συνδικαλιστές της Αγωνιστικής Ταξικής Ενότητας βρέθηκαν στο πλευρό τους, φοιτητές της Attack και άλλων συλλογικοτήτων, απλοί εργαζόμενοι. Καθοριστική ήταν η στήριξη της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στα δύο λιμάνια-κέντρα του αγώνα.
Το Εργατικό Κέντρο Πάτρας παρά τις 24ωρες που προκήρυξε για να στηρίξει την απεργία, ουσιαστικά δεν έκανε όσα θα μπορούσε κι αυτό γιατί οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ αρνήθηκαν να αγκαλιάσουν ολόπλευρα και να στηρίξουν με μαζικό τρόπο την απεργία. Χαρακτηριστική και απογοητευτική ήταν η στάση των δύο ναυτεργατικών σωματείων που ελέγχει που δεν απέργησαν ούτε μια μέρα (ΠΕΜΕΝ, Στέφενσων).
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ που κυκλοφόρησε στις 28-29 Ιουνίου 2025
