Το κύπελλο πέρασε στην ιστορία ως ο θεσμός στον οποίο τοπικές ομάδες των επαρχιών διαγωνίζονταν σε υψηλό επίπεδό, έδιναν και κέρδιζαν μάχες με τους «μεγάλους», διακρίνονταν και είχαν δικαίωμα στο όνειρο. Στο «θεσμό των εκπλήξεων» όμως, τα τελευταία αρκετά χρόνια επικρατεί μάλλον πλήξη αν δούμε τους νικητές (ειδικά) τα προηγούμενα χρόνια. Χωρίς εκπλήξεις, οι επαρχίες μετρούν μόλις ένα τρόπαιο μετά το 2000, και 5 τελικούς αθροιστικά. Ενώ οι Big 4 που πρωταγωνιστούν κι εκεί, πέρα από τη Super League, δεν φαίνεται να «καίγονται» τόσο για την κατάκτηση του τροπαίου, όσο περισσότερο για ένα καλύτερο πλασάρισμα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις ή την τυπική διάκριση. Η απόσταση -λόγω μπάτζετ- έχει μεγαλώσει τραγικά! Την ίδια ώρα πολλοί ιδιοκτήτες τοπικών ομάδων δεν έχουν τη διάθεση να δουλέψουν για μία διάκριση, αλλά περισσότερο να «ξεπλύνουν» υπόγειες δραστηριότητες…
Τι θα γινόταν αλήθεια στο Αγρίνιο αν ο Παναιτωλικός κατακτούσε τρόπαιο κι έβγαινε Ευρώπη, στα Γιάννενα για τον ΠΑΣ, στην Πάτρα για την Παναχαϊκή; Στο παρελθόν, ακόμα και το να έπεφταν πάνω στους μεγάλους στα νοκ-αουτ και να έδιναν ένα παιχνίδι στην έδρα τους αρκούσε για να γίνει χαλασμός στο Καυτατζόγλειο, στο Πανθεσσαλικό, στο Γεντί Κουλέ κοκ.
Η παρουσία των οπαδών του ΟΦΗ στο φετινό τελικό, με μια από τις μεγαλύτερες μετακινήσεις οπαδών των τελευταίων χρόνων, και η γιορτή που έστησαν εντός κι εκτός γηπέδου μας θύμισε ότι το ποδόσφαιρο έχει ομορφιά και μακριά από τα ντέρμπι και τα κονταροχτυπήματα των μεγάλων. Η ομορφιά βρίσκεται σε κάθε οπαδό που στηρίζει την ομάδα που διάλεξε από παιδί, όσο μεγάλη ή μικρή είναι! Ελπίζουμε απλά, παρά την υποβάθμιση των μικρότερων ομάδων και κατηγοριών, να βλέπουμε πιο συχνά τέτοιες εικόνες και διακρίσεις που έχουν να δώσουν πολλά στο άθλημα που αγαπάμε.
Άρτεμις Ευθυμίου
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ το Σαββατοκύριακο 24-25 Μαΐου
