Το θεατρικό έργο Άγριοι, ανέβηκε, για λίγες μόνο παραστάσεις μέχρι 29 Μαϊου, στο θέατρο Τζένη Καρέζη (Ακαδημίας 3, Αθήνα). Το έργο αναδεικνύει την υποκρισία και την κρυμμένη βαρβαρότητα των ακαδημαϊκών κύκλων όταν ηγεμονεύουν η ιδιοκτησία και ο ανταγωνισμός.
Πρόκειται για μία παράσταση για την «αγριάδα» της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας. Πολλές φορές καλά κρυμμένη… εκεί που – πιθανά – κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι υπάρχει. Όπως σε μια ακαδημαϊκή συντροφιά, στη μικροαστική Κυψέλη. Σε μια συζήτηση για την… αναγκαία κοινωνική αλλαγή, συντροφιά πάντα με ένα ποτήρι ουίσκι.
Εκεί που τα μανιφέστα, οι ριζοσπαστικές διακηρύξεις και οι προσδοκίες για ένα κίνημα που θα φέρει τα «κάτω – πάνω», αργά ή γρήγορα, θα «μπλέξουν» με την ουσία του καπιταλισμού, την ατομική ιδιοκτησία, αλλά και το ποιόν του καθενός.
Για να μας θυμίσει ότι η προσφορά των πάσης φύσεως απελευθερωτικών διακηρύξεων, δεν κρίνεται από τη… συγκίνηση που προκαλεί σε εκείνους που αντιμετωπίζουν την κοινωνική αλλαγή, με όρους «πειράματος» για την επόμενη ακαδημαϊκή τους δημοσίευση.
Με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο καθηγητής Ν. Λεοντής (Μ. Μαυροματάκης), λέει στην ενθουσιασμένη – από το μανιφέστο του – φοιτήτριά του (Χρ. Μαριάνου), πως το μόνο που επιθυμεί μ’ αυτό, είναι «… να θέσει τα συγκεκριμένα θέματα στο επιστημονικό διάλογο.»
Αδιαφορώντας για την πραγματική κίνηση της κοινωνίας… Την έκφραση των ταξικών συμφερόντων και αναγκών. Την οργανωμένη έκφραση αυτών. Tις αξίες, τις αρχές και την ηθική που – θα πρέπει – να τα συνοδεύουν.
Όταν όμως η συζήτηση… ξεφεύγει στους υλικούς όρους και τις… απολαύσεις του «υπαρκτού καπιταλισμού», το «πολιτισμένο» περιβάλλον, πάει περίπατο. Η παραβίαση λίγων τετραγωνικών στο parking του καθηγητή, αρκεί για να τον εξαγριώσει (κάνοντας πάντα την αυτοκριτική του!), δείχνοντας και μία άλλη όψη του… «επαναστάτη» διανοητή. Αυτή του ιδιοκτήτη. Οι φήμες (;) όμως που θα ακουστούν, για τη δράση του εκτός πανεπιστημίου, θα προκαλέσουν πόλεμο. «Όλων εναντίων όλων», μέχρι τελικής πτώσεως, μετατρέποντας τους συμμετέχοντες…διανοούμενους, σε «κανίβαλους με ρούχα, έτοιμους να κατασπαράξουν το διπλανό τους» (Δ. Λινάκη, γειτόνισσα του καθηγητή).
Φαινομενικά στο πόλεμο αυτό, ενάντια στη «διαστροφή και τον ηθικό ξεπεσμό» του καθηγητή, όλοι συμμετέχουν ισότιμα… Για την εξυπηρέτηση του «κοινού σκοπού», της κάθαρσης… Εύστοχα όμως υπογραμμίζεται ο ρόλος του αστικού Κράτους, διά των οργάνων του, τα οποία θέτουν το «πλαίσιο» της κάθαρσης, αποδίδουν δικαιοσύνη και προσφέρουν «κάλυψη», σύμφωνα με τις δικές τους αξίες, αρχές και ανάγκες.
«Οποιαδήποτε ομοιότητα με παρόμοιες καταστάσεις είναι σχεδόν σύμπτωση», όπως αναφέρεται και στο φυλλάδιο της παράστασης.
Το κείμενο είναι πολύ καλό, όπως και η σκηνοθεσία. Και τα δύο τα υπογράφει ο Γ. Παλούμπης, που υπέγραψε και την επιτυχία της χρονιάς που πέρασε, «Ανεξάρτητα Κράτη.» Από τις ερμηνείες ξεχωρίζει αυτή του Μ. Μαυροματάκη, των δύο αστυνομικών Μ. Ταμπακάκης και Φ. Λαζάρου, αλλά και της γειτόνισσας, Δ. Λινάκη. Τη μουσική του έργου έχει κάνει ο Αλ. Καζάκος, τους φωτισμούς ο Β. Κλωτσοτήρας, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια η Ν. Παπαστεργίου.
Η παραστάσεις ολοκληρώνονται στις 29 Μαϊου, ενώ προγραμματίζονται νέες από τον Οκτώβρη.
Κώστας Πετρόπουλος
