Αφιέρωμα: Η χούντα της 21ης Απριλίου και ο σύγχρονος φασισμός
Καθώς συμπληρώνονται 58 χρόνια από το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, που εξυπηρετούσε συμφέροντα και σχέδια του κεφαλαίου και των ΗΠΑ, το Πριν φωτίζει τους μύθους της επτάχρονης δικτατορίας, τα αίτια της επιβολής της, τη στρατηγική ανεπάρκεια της Αριστεράς και στρέφει την προσοχή στη σύγχρονη ακροδεξιά και στο πώς θα τη νικήσει το εργατικό κίνημα και η ανατρεπτική Αριστερά.
Γιάννης Ελαφρός
Τις προηγούμενες εβδομάδες μία πολύτομη βιογραφία-αγιογραφία του Γεώργιου Παπαδόπουλου άρχισε να διακινείται στα περίπτερα, μερικά μάλιστα την είχαν βάλει σε περίοπτη θέση, προφανώς κατόπιν κάποιας εξτρά αμοιβής. Η ακροδεξιά και φιλοχουντική φιλολογία τροφοδοτεί με ένθετα τον δεξιό Τύπο, ενώ το διαδίκτυο κατακλύζεται από διάφορους τύπους που θεωρούν πως 50 χρόνια μετά την πτώση της χούντας η μνήμη θα έχει αδυνατίσει αρκετά για να εισχωρήσει το φασιστικό ξαναγράψιμο της ιστορίας. Αυτό οδήγησε μια ομάδα φασιστών να γράψει προ δεκαημέρου στο λύκειο του Καρέα «Ζήτω η χούντα» μαζί με άλλα εμετικά ρατσιστικά και αντικομμουνιστικά συνθήματα.
Η μνήμη είναι ο φρουρός της συνείδησης και της ελευθερίας. Αυτός είναι ο ένας λόγος που οδήγησε το Πριν στο σημερινό αφιέρωμα. Ο άλλος είναι πως ζούμε μια αναβίωση της ακροδεξιάς σε όλες της τις εκδοχές: Εθνικιστική, εναλλακτική, φασιστική, ναζιστική, μετα-φασιστική, η ακροδεξιά δυναμώνει και στην Ελλάδα, εκτός από την Ευρωπαϊκή Ένωση (που έχει μετατραπεί σε θερμοκήπιο της σύγχρονης αντίδρασης), στις ΗΠΑ και αλλού. Παρά τις παραλλαγές της η ιστορική συνέχεια παίζει σημαντικό ρόλο. Η χούντα («επανάστασις» σύμφωνα με τους πραξικοπηματίες) αποτελεί σημείο αναφοράς για όλα τα φασιστικά φυντάνια.
Η ήττα της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, κυρίως λόγω του αντιφασιστικού κινήματος ειδικά μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, δεν πρέπει να μας κρύψει το γεγονός της ανασυγκρότησης της ακροδεξιάς και των φασιστικών πυρήνων. Το έδαφος είναι γόνιμο: φτωχοποίηση και υποβάθμιση της ζωής του λαού χωρίς το εργατικό κίνημα και η Αριστερά (που κτυπήθηκε κι αυτή από τη διαχείριση ΣΥΡΙΖΑ) να δίνουν σήμερα μαζικά αναγνωρίσιμη ανατρεπτική ταξική και συλλογική διέξοδο. Αποτέλεσμα; Ενίσχυση του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και της εθνικής ταυτότητας. Κρίση και απαξίωση της κυρίαρχης αστικής πολιτικής, χωρίς η εργατική πολιτική να έχει αναδειχθεί σε αυτοτελές και αντίπαλο δέος. Ένταση των καπιταλιστικών ανταγωνισμών και της πολεμικής στροφής, άρα ενίσχυση εθνικισμού και μιλιταρισμού, αντίδραση σε όλη τη γραμμή.
Στο έδαφος αυτό η κυρίαρχη αστική πολιτική γίνεται ακραία επιθετική απέναντι στην εργασία, είτε «ακροκεντρώα» είτε ακροδεξιά. Η γραμμή για παράδειγμα που έχει η ΕΕ απέναντι σε μετανάστες και πρόσφυγες είναι τόσο ρατσιστική, που παίρνει τη δουλειά από τις ακροδεξιές γκρούπες. Ο επιθετικός συνδυασμός ακραία νεοφιλελεύθερων «κεντρώων» με ακροδεξιούς νοσταλγούς της χούντας (πρώην όπως δηλώνουν) στην κυβέρνηση Μητσοτάκη εκφράζει καθαρά την πολιτική έκφραση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Δεξιότερα της ΝΔ υπάρχουν τρία πολιτικά κόμματα με εκπροσώπηση σε βουλή ή ευρωβουλή: Ελληνική Λύση, Νίκη, Φωνή Λογικής, ενώ οι Σπαρτιάτες (το κρησφύγετο των ορφανών της Χρυσής Αυγής) είναι υπό διάλυση. Τα ακροδεξιά πολιτικά κόμματα εμφανίζονται να αποκηρύσσουν σήμερα λογικές «Ταγμάτων Εφόδου» τύπου ΧΑ (χωρίς να σημαίνει πως δεν έχουν σχέση με αυτά, όπως η Ελληνική Λύση με πολιτοφυλακές στον Έβρο κ.α.). Το μεγάλο πρόβλημα του ακροδεξιού χώρου στην Ελλάδα είναι πως πολιτικά δεν διαφοροποιείται από την κυρίαρχη γραμμή, είναι βαθιά συστημικός, έχει συγκυβερνήσει στηρίζοντας τα σφαγιαστικά μνημόνια (ΛΑΟΣ) και είναι έτοιμος για κωλοτούμπα με την πρώτη υποψία κάποιου ρόλου (βλ. Λατινοπούλου και κάλυψη στην κυβέρνηση για τα Τέμπη).
Υπογείως προς το παρόν κινούνται μια σειρά καθαρά φασιστικές και νεοναζί ομάδες, είτε απόγονων της Χρυσής Αυγής, είτε άλλων πιο «μοντέρνων» και «κινηματικών» εκδοχών, που μπορεί να πιάσουν καλύτερη επαφή με τη νεολαία που πλήττεται. Δεν είναι τυχαίο πως οι επιθέσεις των φασιστικών συμμοριών έχουν πυκνώσει και γίνονται σε μετανάστες αλλά και σε αριστερούς νέους, κυρίως μαθητές για τρομοκράτηση. Γι’ αυτό το μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα πρέπει να βρίσκεται διαρκώς σε επαγρύπνηση.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 18-20 Απριλίου
