Ανακοίνωση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης για τις διεθνείς εξελίξεις
Οι καπιταλιστές ουρλιάζουν σαν πεινασμένες ύαινες καθώς ετοιμάζονται να μοιράσουν τα ιμάτια της διαλυμένης από τον πόλεμο Ουκρανίας, που είναι ποτισμένα με το αίμα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και τον πόνο εκατομμυρίων άλλων. ΗΠΑ, Ρωσία και Ευρωπαϊκή Ένωση διαγκωνίζονται για το ποια θα πάρει το μεγαλύτερο και πιο πολύτιμο μερίδιο από τον φυσικό πλούτο αλλά και τα εδάφη της, χαράσσοντας εκ νέου τις σφαίρες επιρροής και τα σύνορά της.
Ο πρωτόγνωρα κυνικός τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισαν Τραμπ και Βανς τον «χρήσιμο ηλίθιο» Ζελένσκι, πετώντας τον κακήν-κακώς έξω από τον Λευκό Οίκο και καλώντας τον να επιστρέψει μόνο εάν είναι έτοιμος να υπογράψει την αποικιοκρατική συμφωνία που του παρουσίασαν, αποτελεί ένα σημείο καμπής. Είναι ένας (ακόμη) αδιάψευστος μάρτυρας του γεγονότος ότι τα γάντια έχουν πλέον βγει και οι ανταγωνιστές είναι έτοιμοι για όλα προκειμένου να διασφαλίσουν τη λεία τους. Η ζωντανή μετάδοση σε εκατομμύρια θεατές (με όρους reality show) ενός διπλωματικού εξευτελισμού μεγεθύνει το μήνυμα σε πολλούς αποδέκτες για τον τρόπο άσκησης της πολεμικής πολιτικής στη νέα εποχή. Το μεγάλο παζάρι ανάμεσα στα ισχυρά καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά κέντρα εντείνεται και μπαίνει στην κυρίως φάση του. Όσο για το πώς σκοπεύουν να διεξαχθεί, το αποκαλύπτει χωρίς περιστροφές ο Μασκ, με ένα σκίτσο σε ανάρτηση του: Στη σκακιέρα όλα τα πιόνια έχουν πέσει, βάφοντας τη κόκκινη – εκτός από τον βασιλιά και τη βασίλισσα κάθε πλευράς, που κάθονται σε ένα τραπέζι και πίνουν καθώς συζητούν τη μοιρασιά.
Οι ΗΠΑ, που βγαίνουν κερδισμένες από αυτό τον πόλεμο και πιστεύουν πως είναι πανίσχυρες και ανίκητες, τα παίζουν όλα για όλα, απαιτώντας τη μερίδα του λέοντος. Δεν διστάζουν να απειλούν εχθρούς και φίλους, με σύνθημα «Πρώτα η Αμερική». Αντιμετωπίζουν τα πάντα πρωτίστως σαν μπίζνες και τον κόσμο σαν μια απέραντη επιχείρηση, μια Άγρια Δύση και Ανατολή, όπου μοναδικό κριτήριο είναι το κέρδος, με κάθε μέσο και κόστος. H επιδίωξη αποικιοκρατικής συμφωνίας για τον ορυκτό πλούτο της Ουκρανίας (όπως και οι αντίστοιχες επιδιώξεις στη Γροιλανδία) αφορά και συγκεκριμένα συμφέροντα μονοπωλίων τεχνολογίας που έχουν αποκτήσει θέσεις αδιαμεσολάβητης άσκησης εκτελεστικής εξουσίας στη διακυβέρνηση των ΗΠΑ.
Η ΕΕ, καθώς έχει υποστεί αλλεπάλληλες ταπεινώσεις από τους μέχρι πρόσφατα εταίρους και συμμάχους της, επιταχύνει τη πολεμική της στροφή. Το ευρωπαϊκό κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του αναγνωρίζουν ότι μόνο δια της ισχύος θα είναι σε θέση να διαφυλάξουν τα κεκτημένα τους και να διεκδικήσουν σοβαρό μερίδιο. Γι’ αυτό και σημαίνουν τα τύμπανα του πολέμου, ετοιμάζοντας νέα βίαιη αναδιανομή πλούτου σε βάρος των λαών για να χρηματοδοτήσουν τον επανεξοπλισμό τους, αλλά και σχέδια αποστολής στρατού στην Ουκρανία. Παρά τις διαφορετικές τακτικές στο εσωτερικό τους, στη στρατηγική της πολεμικής οικονομίας συμφωνούν όλες οι αστικές δυνάμεις στην ΕΕ, από την άκρα δεξιά ως ακόμα και τμήματα της διαχειριστικής-ρεφορμιστικής αριστεράς.
Η δε Ρωσία, επιδιώκει να κατοχυρώσει τα εδαφικά κέρδη που έχει αποκτήσει στην Ουκρανία με τρομακτικό κόστος για τον λαό της – και, δευτερευόντως, για τους ολιγάρχες της. Διαπραγματεύεται μια νέα ισορροπία στην Ουκρανία, έχοντας πετύχει μια προσαρμογή της οικονομίας της σε συνθήκες πολέμου και κυρώσεων με ένα πιο ισχυρό οπλοστάσιο κι ενσωματώνοντας πλήρως την «κομμουνιστική» και εθνικιστική αντιπολίτευση. Θέλει χρόνο για να ανασυνταχθεί και να «γλύψει τις πληγές» της, επανεξετάζοντας τη θέση της στο νέο γεωπολιτικό και οικονομικό σκηνικό, έστω κι αν γνωρίζει ότι πλέον ο πρώτος λόγος ανήκει σε άλλους.
Η Κίνα, τέλος, συνεχίζει να συγκεντρώνει τεράστιες δυνάμεις και να παίρνει μαθήματα και εμπειρία. Αναμένει να δει πού θα κάτσει η μπίλια στην Ουκρανία και τις ισορροπίες στο «τρίγωνο» ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσία, για να σχεδιάσει τα επόμενα βήματά της. Προσπαθεί να αναπτύξει φιλόδοξες διπλωματικές πρωτοβουλίες (π.χ. η αποκατάσταση των σχέσεων Σαουδικής Αραβίας-Ιράν) ενώ συνάπτει συμφωνίες με σειρά χωρών (νησιά Ειρηνικού, Αφρική, Λατινική Αμερική) που σε κάποιες περιπτώσεις περιλαμβάνουν και όρους στρατιωτικής χρήσης εγκαταστάσεων.
Σε αυτό το φόντο, η ελληνική αστική τάξη βρίσκεται σε σύγχυση, καθώς Βλέπει τα στρατόπεδα να αναμορφώνονται ραγδαία και ταλαντεύεται ποιο θα επιλέξει, έχοντας πάντα το ένα της μάτι στραμμένο στον ανταγωνισμό της με την αντίστοιχη τουρκική. Ελπίζει τελικώς ΗΠΑ και ΕΕ να μην φτάσουν σε ρήξη – δηλώνοντας, ταυτόχρονα, έτοιμη να προσφέρει γη και ύδωρ σε όποιον της τάξει τα περισσότερα και της εγγυηθεί τα συμφέροντά της, χωρίς να τη νοιάζει το κόστος που θα έχει αυτό για τον λαό.
Είναι φανερό ότι πλέον έχουμε εισέλθει για τα καλά σε μια εποχή γενίκευσης των πολέμων του κεφαλαίου – συμβατικών, οικονομικών και, βεβαίως, ταξικών. Πολέμων που διαδέχονται ο ένας τον άλλον, ενώ διαπλέκονται οργανικά μεταξύ τους κάθε στιγμή. Οι αυταπάτες έχουν διαλυθεί, χάρη και στον Τραμπ. Καθένας και καθεμία καλείται να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει.
Μέση λύση δεν υπάρχει: Ή θα ταχθούμε ενεργά με την τάξη μας, με τους εκμεταλλευόμενους και καταπιεσμένους όλου του κόσμου, για να περάσουμε στην αντεπίθεση ανεμίζοντας τις σημαίες του εργατικού διεθνισμού, της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Ή θα βρεθούμε να υπηρετούμε, αντικειμενικά, τους εκμεταλλευτές και τους δυνάστες μας, μετατρεπόμενοι σε κρέας για την κρεατομηχανή των ανταγωνισμών και των πολέμων της.
Ούτε χρόνος υπάρχει πια. Ποιοι, αν όχι εμείς; Πότε, αν όχι τώρα;
- Διεθνιστικός αγώνας για την ειρήνη και την απελευθέρωση των λαών, όχι στους πολέμους του κεφαλαίου.
- Ανατροπή των πολεμικών προϋπολογισμών. Κατάργηση των εξοπλιστικών προγραμμάτων, λεφτά για τις κοινωνικές ανάγκες και όχι για όπλα. Όχι στον ευρωστρατό. Καμιά συμμετοχή-καμία εμπλοκή στον πόλεμο στην Ουκρανία!
- Να ηττηθούν τα πολεμικά σχέδια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και η φιλοπόλεμη πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ.
- Έξω οι βάσεις των ΗΠΑ από την Ελλάδα, έξω η Ελλάδα από ΝΑΤΟ και ΕΕ, να διαλυθούν οι διεθνείς οργανισμοί του κεφαλαίου.
