Γιώργος Παυλόπουλος
Το Ισραήλ αναγκάστηκε να δεχθεί τη συμφωνία για εκεχειρία, καθώς ο στρατός του έχει δεχθεί σοβαρά πλήγματα – αλλά δεν προτίθεται να την τηρήσει. Συνεχίζεται η γενοκτονική σφαγή στη Λωρίδα της Γάζας, κυνικός ο Νετανιάχου στις επιδιώξεις του.
Κυνικός και ταυτόχρονα αποκαλυπτικός ήταν ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου όταν μίλησε δημοσίως για τους τρεις λόγους που τον έκαναν να υποστηρίξει την εκεχειρία που υπογράφηκε για τον Λίβανο, την περασμένη Τρίτη. Όσα είπε, μάλιστα, εξηγούν το πώς και γιατί έπεισε τόσο εύκολα και τα ακόμη πιο ακραία στελέχη της κυβέρνησής του να πουν το «ναι» στη συγκεκριμένη συμφωνία, που αποτελεί έμπνευση των ΗΠΑ.
«Ο πρώτος λόγος – είπε ο πρωθυπουργός του κράτους-τρομοκράτη μετά τη συνεδρίαση του υπουργικού του συμβουλίου – είναι για να καταφέρουμε να επικεντρώσουμε στην απειλή του Ιράν, κάτι στο οποίο δεν θα επεκταθώ. Ο δεύτερος είναι ότι θέλουμε να δώσουμε το περιθώριο στις δυνάμεις μας να πάρουν μια ανάσα και να αναπληρώσουν τα αποθέματά τους. Θα το πω ανοιχτά, δεν είναι μυστικό πως έχουν υπάρξει σημαντικές καθυστερήσεις στις παραδόσεις όπλων και πυρομαχικών, οι οποίες πρόκειται να επιλυθούν σύντομα. Θα παραλάβουμε προηγμένα οπλικά συστήματα που θα επιτρέψουν στους στρατιώτες μας να παραμείνουν ασφαλείς και θα μας προσφέρουν περισσότερη δύναμη πυρός έτσι ώστε να ολοκληρώσουμε την αποστολή μας. Όσο για τον τρίτο λόγο, είναι να διαχωρίσουμε τα δύο μέτωπα και να απομονώσουμε τη Χαμάς, η οποία από την πρώτη στιγμή πόνταρε στη Χεζμπολά για να πολεμήσει στο πλευρό της. Πλέον, με τη Χεζμπολά εκτός κάδρου, η Χαμάς έχει μείνει μόνη της. Θα αυξήσουμε την πίεση πάνω της και αυτό θα μας βοηθήσει στην ιερή αποστολή μας να απελευθερώσουμε τους ομήρους μας».
Δύσκολα θα βρει κανείς στις παραπάνω φράσεις οτιδήποτε που να συνάδει με την εκτίμηση πως ο πόλεμος στον Λίβανο πρόκειται να τελειώσει ή ότι δεν θα υπάρξει και νέος γύρος αναμέτρησης του Ισραήλ με το Ιράν. Πολύ περισσότερο δε, ότι σύντομα θα μπει ένα τέλος στο μαρτύριο που βιώνει ο παλαιστινιακός λαός στη Γάζα, όπου υφίσταται τις ανηλεείς επιθέσεις του Ισραήλ εδώ και 420 σχεδόν μέρες, με αποτέλεσμα ο επίσημος αριθμός νεκρών και αγνοούμενων να πλησιάζει τις 60.000. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι ο εκπρόσωπος της Χαμάς έσπευσε να χαιρετίσει την εκεχειρία στον Λίβανο, σημειώνοντας πως «ελπίζουμε η συγκεκριμένη συμφωνία να ανοίξει τον δρόμο για να φτάσουμε σε μια ακόμη, που θα θέσει τέλος στον γενοκτονικό πόλεμο σε βάρος του λαού μας στη Γάζα».
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι σχεδόν ταυτόχρονα με την ανακοίνωση της συμφωνίας, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν την προμήθεια του Ισραήλ με ένα νέο οπλικό πακέτο, αξίας 680 εκατ. δολαρίων. Όπως επίσης, κάθε άλλο παρά σύμπτωση είναι το γεγονός ότι ο στρατός του Νετανιάχου ξεκαθάρισε πως παρά τη συμφωνία, διατηρεί το δικαίωμα να εξαπολύσει πλήγματα ανά πάσα στιγμή και σε όποιο σημείο επιλέξει – επιβάλλοντας, παράλληλα, απαγόρευση κυκλοφορίας για τους ένα και πλέον εκατομμύριο κατοίκους του νοτίου Λιβάνου που θα θελήσουν να επιστρέψουν στα σπίτια τους.
Την ίδια στιγμή, βεβαίως, ουδείς μπορεί να παραγνωρίσει ότι η απόφαση του Ισραήλ να δεχθεί την εκεχειρία τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σε συνδυασμό με τα όσα δήλωσε ο Νετανιάχου, επιβεβαιώνουν αυτό που είχε ήδη καταστεί σαφές: Ο ισραηλινός στρατός τα έχει βρει σκούρα στον Λίβανο απέναντι στη Χεζμπολά, με τα πλήγματα που έχει δεχθεί και τις απώλειες που έχει υποστεί να τον αναγκάζουν αντικειμενικά να ανασυγκροτηθεί. Όσο για τους ισχυρισμούς ότι με τη συμφωνία που υπογράφηκε αποσυνδέεται το μέτωπο του Λιβάνου από εκείνο της Γάζας και διακόπτεται η οργανική σχέση ανάμεσα στη Χεζμπολά και τη Χαμάς, μοιάζουν τουλάχιστον αφελείς.
Αυτό που μοιάζει λογικό είναι όλοι να κάνουν μισό βήμα πίσω αυτή τη στιγμή, αναμένοντας σαφέστερα μηνύματα από τον Τραμπ και το επιτελείο του για τις κινήσεις τους, αφότου γίνει η αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο στις 20 Ιανουαρίου. Δίνοντας, έτσι, τη δυνατότητα στον Μπάιντεν να προβάλει το επιχείρημα ότι έβαλε και αυτός ένα λιθαράκι για την ειρήνευση και να μην καταγραφεί ως ο μεγαλύτερος συνένοχος στο έγκλημα διαρκείας που διαπράττεται σε βάρος των λαών της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, της Υεμένης και άλλων χωρών της περιοχής.
Αν και το σοφότερο θα ήταν, προτού καταλήξουμε σε οποιοδήποτε συμπέρασμα, να διαπιστώσουμε εάν και μέχρι πότε η εκεχειρία τηρηθεί. Κάτι που φαντάζει δύσκολο ως απίθανο, ειδικά καθώς το Ισραήλ επανέλαβε τους βομβαρδισμούς την Πέμπτη…
