Παναγιώτης Μαυροειδής
Ας τα πάρουμε με τη σειρά :
- Ποιος είναι ο ρόλος του Ισραήλ και της Λιβανέζικης Χεζμπολάχ, στη μεταξύ τους πολεμική διαμάχη;
Το Ισραήλ είναι διαχρονικά μια δύναμη εισβολής και κατοχής ή απειλής εισβολής στον Λίβανο. Κατείχε τον Λίβανο το 1982-2000 έχοντας φτάσει ως την πρωτεύουσα Βυρητό. Εισέβαλε και το 2006 αλλά ταπεινώθηκε με ήττα από τη Χεζμπολάχ.
Η Χεζμπολάχ δεν είναι απλά μια «οργάνωση» (φανατική, ακραία και όλα αυτά). Είναι λιβανέζικη μαζική αντιστασιακή οργάνωση, με στρατιωτική κοινωνική και πολιτική δύναμη, όντας ταυτόχρονα και μαζικό νόμιμο πολιτικό κόμμα στον Λίβανο, ενώ μετέχει και στην κυβέρνηση.
Στον πόλεμο αυτό, η Χεζμπολάχ και ο Λίβανος γενικά (φυσικά και πάνω από όλα η Παλαιστίνη!) έχουν όλο το δίκιο με το μέρος τους, ενώ το Ισραήλ είναι φονικός εισβολέας και κράτος-εγκληματίας. Νίκη στην Παλαιστίνη!
- Η πυροδότηση των βομβητών επικοινωνίας από μεριάς Ισραήλ είναι μια απλή πράξη πολέμου;
Το χτύπημα αυτό αποτελεί τομή σε αυτό που θα ονομάζαμε ΤΥΦΛΟ, ΜΑΖΙΚΟ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟ χτύπημα οργανωμένο από κράτος. Ο συνδυασμός οργανωμένης επιμέλειας και κυνισμού, μπορεί να συγκριθεί μόνο με τη «Γερμανική τελειότητα» και «τάξη» των Ναζί στα κρεματόρια που ακόμη και τώρα διάφοροι «πολιτισμένοι» θαυμάζουν.
- Ποιοι είναι οι στόχοι του Ισραήλ;
Ο άμεσος στόχος είναι η δολοφονία χιλιάδων αγωνιστών της Χεζμπολάχ όπως και των οικογενειών τους, αλλά και η μαζική τρομοκράτηση των Λιβανέζων.
Υπάρχει όμως και γενικότερος στρατιωτικός και πολιτικός στόχος και εδώ βρίσκεται η ουσία. Το Ισραήλ επιδιώκει διακαώς να σύρει Χεζμπολάχ, Ιράν και Συρία σε ανοιχτό πόλεμο εναντίον του. Για δύο αλληλένδετους λόγους. Πρώτο, για να αποτραβηχτεί η προσοχή του κόσμου από τη γενοκτονία που επιτελεί στην Παλαιστίνη, όπου ενώ την ισοπεδώνει στρατιωτικά (χωρίς να κερδίζει και οριστικά τον πόλεμο εδώ και 11 μήνες!), ηττάται πολιτικά σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεύτερο, για να εκβιάσει και διευκολύνει την άμεση στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ μιας (και καλά) πλέον το θέμα δεν θα είναι απλά η Παλαιστίνη αλλά ο «άξονας του κακού». Με λίγα λόγια το Ισραήλ είναι ένα κράτος προβοκάτορας υπέρ ενός γενικευμένου φονικού πολέμου. Εκεί στόχευε και με τη δολοφονία του Χανίγια μέσα στην Τεχεράνη!
Από την άλλη μεριά, είναι γεγονός ότι το Ιράν και η Χεζμπολάχ διακρίνονται μάλλον από γεωπολιτική εγκράτεια σε αυτή τουλάχιστον τη φάση.
- Δηλαδή το Ισραήλ σέρνει τους πάντες, ακόμη και τις ΗΠΑ σε ένα τυχοδιωκτισμό;
Είναι αλήθεια ότι η αστική τάξη και το κράτος του Ισραήλ έχει και δική της βούληση και δεν είναι απλό ενεργούμενο των ΗΠΑ. Αυτό ισχύει για κάθε αστική τάξη, ακόμη και πιο ανίσχυρων χωρών και ας πάψουν να αναρωτιούνται διάφοροι στην αριστερά «μα πότε πρόλαβαν και αυτοί να γίνουν ιμπεριαλιστικό κράτος κατά Λένιν;».
Είναι όμως επίσης αλήθεια, ότι το Ισραήλ δρα με απόλυτη ενημέρωση των ΗΠΑ και στήριξη από αυτές. Εκεί μάλιστα έχουν στήριξη και από Ρεμπουπλικάνους και από τους Δημοκράτες (ω! τι φρίκη για την πολύχρωμη «αριστερά» τους). Κι έχει την αμέριστη στήριξη, ακριβώς γιατί και ο ρόλος των ΗΠΑ παγκόσμια είναι ακριβώς ο ίδιος: επείγονται να επισπεύσουν την πολεμική αντιπαράθεση με το ετερόμορφο αντίπαλο καπιταλιστικό μπλοκ που απειλεί να ανατρέψει την ηγεμονία τους. Οι ΗΠΑ θέλουν να προλάβουν να αξιοποιήσουν την τρομερή στρατιωτική υπεροχή που έχουν απέναντι (βασικά) στην Κίνα και τους συμμάχους της, πριν η τελευταία προλάβει να μετασχηματίσει τη σαφώς ανοδική οικονομική δυναμική της σε ηγεμονική δύναμη (αξιοποιώντας και την άνοδο της Ρωσίας αλλά και τις φιλοδοξίες αστικών τάξεων όπως της Σαουδικής Αραβίας, Ινδίας, Τουρκίας κλπ.).
Τα πράγματα είναι απλά: η «Δύση», δηλαδή το ευρωατλαντικό, ΝΑΤΟϊκό στρατόπεδο, «επείγεται» για πολεμική αναμέτρηση, για να διατηρήσει την αποκλειστική ιδιοκτησία του κόσμου. Είναι ανοησία να μιλάει κάποιος μόνο για «γεράκια των ΗΠΑ», όταν και ο νηφάλιος τεχνοκράτης Ντράγκι στέλνει κείμενο 400 σελίδων για τη σωτηρία της ΕΕ, που καταλήγει στην πρόταση «στροφή στην παραγωγή πυραύλων και drones»!
- Μα συμφέρει όλες τις καπιταλιστικές χώρες μια πολεμική αναμέτρηση; Η Γερμανία πχ δεν πλήττεται από τον πόλεμο στην Ουκρανία; Είναι τόσο ανίσχυρη ή ανόητη και κάνει ότι θέλουν οι ΗΠΑ;
Σε μια εποχή όπου δεν υπάρχουν απλά πόλεμοι και ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός, αλλά ο τελευταίος παίρνει τη μορφή τάσης συγκρότησης αντιπάλων (τελικά δύο) μπλοκ του κεφαλαίου και τίθεται θέμα αλλαγής ηγεμόνα/επικυρίαρχου, το (γεω) πολιτικό ζήτημα μπαίνει μπροστά από το άμεσο οικονομικό συμφέρον. Όταν αυτό συμβαίνει σε γενική κλίμακα, συνήθως πάμε για γενικό πόλεμο. Η πιο φαινομενικά παράδοξη περίπτωση εκδήλωσης αυτής της τάσης είναι ο ίδιος ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος:
Σε συνθήκες αμφισβήτησης του status quo και διεκδίκησης ηγεμονίας από τη ναζιστική Γερμανία, το άλλο μπλοκ βρέθηκε σύμμαχος εν όπλοις με την ΕΣΣΔ που και οι δύο ήθελαν κατά τα άλλα να εξαφανίσουν.
Η Γερμανία όπως και η Γαλλία είχαν και έχουν ανάγκη ενεργειακά τη Ρωσία, αλλά ήθελαν και θέλουν να την κοντύνουν, τη στιγμή μάλιστα που ισχυροποιείται μέσω της συμμαχίας της με την Κίνα που πήρε επίσημη μορφή πριν την εισβολή στην Ουκρανία το 2022. Την ανατροπή Γιανουκόβιτς, στο πλαίσιο της διαμάχης για ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ ή κυρίως στο ρωσικό σχέδιο οικονομικών ανταλλαγών, το Μαϊντάν κλπ, δεν τα έκαναν μόνο και κυρίως οι ΗΠΑ, αλλά δραστήρια και η Γερμανία και κάλυψε όλη η ΕΕ. Η Ουκρανία, μη ξεχνάμε, είναι μεγάλο φιλέτο και ευρωπαϊκά κράτη και πολυεθνικές ήθελαν να την ενσωματώσουν. Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν ξεκίνησε το 2022 αλλά πίσω και από το 2014.
Η Γερμανία προσπάθησε να, αποφύγει την ανεξέλεγκτη κλιμάκωση το 2022 όμως όταν ξέσπασε ο πόλεμος εάν έμενε έξω από τη ΝΑΤΟϊκή συστράτευση διακυβευόταν ο έλεγχος της ΕΕ από μεριάς της. Διάλεξε λοιπόν, όχι απερίσκεπτα αλλά από συμφέρον να σαλπίσει και αυτή (και όλη η ΕΕ) πολεμικούς παιάνες.
- Ποια η στάση της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς;
Πρώτο: Είμαστε με το ψωμί, τις ελευθερίες, την ειρηνική ζωή και αλληλεγγύη των λαών, ενάντια στους πολέμους του κεφαλαίου, με πολιτική ανεξαρτησία απέναντι στα αντίπαλα καπιταλιστικά μπλοκ στον ανταγωνισμό τους για κυριαρχία.
Δεύτερο: Πάλη ενάντια στον πόλεμο στην Ελλάδα σημαίνει πρωτίστως πάλη για την ήττα της πολεμικής γραμμής του ευρωατλαντικού ΝΑΤΟϊκου μπλοκ μέρος του οποίου είναι η Ελλάδα, αγώνας για την ανατροπή της πολιτικής εμπλοκής της ελληνικής κυβέρνησης στον πόλεμο σε Γάζα και Ουκρανία. Πάλη για έξοδο από το ΝΑΤΟ και διάλυσή του.
Τρίτο: Κόκκινη κλωστή στην αντιπολεμική πάλη είναι ο αγώνας για ανατροπή των πολεμικών εξοπλιστικών προγραμμάτων στην Ελλάδα, την άμεση μείωση των στρατιωτικών δαπανών προς όφελος των μισθών και των κοινωνικών δαπανών.
