Γιώργος Μουρμούρης
Αυτό που έζησαν οι θεατές στην Επίδαυρο στην παράσταση του Θεόδωρου Τερζόπουλου για περισσότερα από 200 λεπτά ήταν κάτι πραγματικά ξεχωριστό, ένα μοναδικό καλλιτεχνικό επίτευγμα. Το Σάββατο ανάμεσα σε μανιώδη χειροκροτήματα, την Επίδαυρο το θέατρο δόνησε το σύνθημα: «Λευτεριά στην Παλαιστίνη».
Η αργή κυκλοφορία στον δρόμο προς το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου έδινε εξαρχής την αίσθηση ότι η παράσταση αυτή θα ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Το ίδιο το Εθνικό Θέατρο άλλωστε είχε προειδοποιήσει μέσω email ότι και οι δύο παραστάσεις της Ορέστειας του Αισχύλου την Παρασκευή 12 και το Σάββατο 13 Ιουλίου, σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου, ήταν sold out.
Σαράντα λεπτά πριν τις 21:00 του Σαββάτου ο περιβάλλων χώρος της Επιδαύρου ήταν ήδη ασφυκτικά γεμάτος από ΙΧ, λεωφορεία και χιλιάδες ανθρώπους που ανηφόριζαν προς το αρχαίο θέατρο. Από το ύψος της σκηνής, το κοίλον πλημμύριζε ήδη ένα πολύχρωμο πλήθος. Οι άδειες θέσεις στις κερκίδες διαρκώς γέμιζαν – και διαρκώς κατέφθαναν ολοένα περισσότεροι θεατές, για πολλή ώρα μετά την επίσημη ώρα έναρξης της παράστασης.
Όταν τα φώτα χαμήλωσαν τις γύρω κορυφογραμμές – τις ίδιες που θα έβλεπαν οι Αργείοι όταν το θέατρο της Επιδαύρου ήταν ακόμα μια πλαγιά του Κυνόρτιου όρους – φώτιζε υπόκωφα το τελευταίο φως της μέρας. Προς τη σκηνή βάδιζε ο Φύλακας. Ήταν η ώρα του Αγαμέμνονα. Της πρώτης πράξης του δράματος, της μυστηριακής εξύφανσης της πλοκής. Των δεινών που θα κλονίσουν συθέμελα τον οίκο των Ατρειδών, ως απόρροια ενός άδικου πολέμου βασισμένου σε μια παιδοκτονία και της βουβής οργής του λαού για τους άνδρες που έφταναν στην πατρίδα ως στάχτες σε πήλινα αγγεία, όσο ο πολεμοχαρής ηγεμόνας πολιορκούσε τα τείχη της πλούσιας Τροίας.
Η επιστροφή του Αγαμέμνονα θα θέσει σε κίνηση τις δυναμικές που είχαν ήδη συσσωρευτεί. Ο ίδιος θα εισέλθει στο Ανάκτορο πατώντας – κυριολεκτικά – επί πτωμάτων. Στο ίδιο ανάκτορο που σύντομα θα γίνει το θυσιαστήριό του – όχι όμως για να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη, αλλά για να περάσει το ηθικό άλγος στην Κλυταιμνήστρα και τον Αίγισθο.
Μια παράσταση που θα μείνει στην ιστορία
“Λευτεριά στην #Παλαιστίνη στο τέλος της Ορέστειας του Θεόδωρου Τερζόπουλου στη Θεσσαλονίκη. Ένα αντιπολεμικό έργο συμπληρώνεται με ένα αντιπολεμικό σύνθημα, σε μια συγκυρία που το Διεθνές Δικαστήριο του #ΟΗΕ ζητά τον τερματισμό της κατοχής της Παλαιστίνης! #antireport #Ισραήλ pic.twitter.com/g2tqpjVGJk
— Μένουμε Ενεργοί – Ενημέρωση, Αγώνας, Αλληλεγγύη (@menoume_energoi) July 20, 2024
Χωρίς σκηνικά, με απλά κοστούμια, υποβλητική μουσική, αργές κινήσεις, σεβασμό στο αρχαίο κείμενο και εκπληκτικές ερμηνείες από το σύνολο των ηθοποιών, σε κάθε βήμα το έντονα σωματικό θέατρο του Τερζόπουλου έμοιαζε να αναδύεται από τη γη. Η μισή – εκείνο το βράδυ – σελήνη κινούταν προς τις κορυφές των βουνών όταν στη σκηνή ο Ορέστης και η Ηλέκτρα εξύφαιναν τη δεύτερη πράξη του δράματος: Την μητροκτονία, για την οποίαν ο γιος του Αγαμέμνονα, αν και είχε λάβει το «ελευθέρας» από τον Απόλλωνα, θα καταδικαζόνταν να κατατρύχεται από τις Ερινύες, από τις οποίες θα απαλλασσόταν πια στο τρίτο μέρος του δράματος.
Αν ο «Αγαμέμνων» αποτελεί το πιο υποβλητικό μέρος της τριλογίας, οι «Ευμενίδες» αποτελούν ένα πικρό ηθικο-πολιτικό σχόλιο. Για τη μετάβαση από την εποχή του άγραφου δικαίου, όπου βασιλεύει μια αίσθηση δικαιοσύνης πρωτόγονη και χοντροκομμένη αλλά άδολη, στην εποχή της θεσμισμένης κοινωνίας, όπου σε ένα τύποις δημοκρατικό καθεστώς η ανισότητα διαιωνίζεται με δόλο, πειθαναγκασμό, ακόμα και καταφυγή στην ανοιχτή βία – όποτε τα άλλα μέσα δεν αρκούν. Είναι η εποχή του «νέου (θαυμαστού;) κόσμου», με την οποίαν η Ορέστεια σβήνει μέσα στο σήμερα: Στις μαζικές σφαγές αμάχων στη Γάζα και αλλού, στις απρόσωπες «αγορές» που κρίνουν τη μοίρα του πλανήτη πάνω και πέρα από τα τύποις δημοκρατικά καθεστώτα. Ήταν η ώρα που, ανάμεσα σε μανιώδη χειροκροτήματα, την Επίδαυρο δόνησε το σύνθημα: Λευτεριά στην Παλαιστίνη.
Στην #Επιδαυρο μετά το τέλος της Ορέστειας του Αισχύλου #Palestine pic.twitter.com/myjvZnj8m4
— George Mourmouris (@GeorgeMourmour2) July 13, 2024
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (20.7.24)
Συντελεστές παράστασης
Μετάφραση: Ελένη Βαροπούλου
Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία: Θεόδωρος Τερζόπουλος
Συνεργάτης σκηνοθέτης: Σάββας Στρούμπος
Σκηνικά – Κοστούμια – Φωτισμοί: Θεόδωρος Τερζόπουλος
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Παναγιώτης Βελιανίτης
Σύμβουλος δραματολόγος: Μαρία Σικιτάνο
Δραματολόγος παράστασης: Ειρήνη Μουντράκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Πατητή
Συνεργάτης σκηνογράφου: Σωκράτης Παπαδόπουλος
Συνεργάτιδα ενδυματολόγου: Παναγιώτα Κοκκορού
Συνεργάτης φωτιστή: Κωνσταντίνος Μπεθάνης
Καλλιτεχνική συνεργάτιδα: Μαρία Βογιατζή
Παίζουν: Έβελυν Ασουάντ (Κασσάνδρα), Τάσος Δήμας (Φύλακας/Κορυφαίος/Προπομπός), Κωνσταντίνος Ζωγράφος (Πυλάδης), Έλλη Ιγγλίζ (Τροφός), Κώστας Κοντογεωργόπουλος (Ορέστης), Δαυίδ Μαλτέζε (Αίγισθος), Άννα Μαρκά Μπονισέλ (Προφήτις), Νίκος Ντάσης (Απόλλων), Ντίνος Παπαγεωργίου (Κήρυκας), Αγλαΐα Παππά (Αθηνά), Σάββας Στρούμπος (Αγαμέμνων), Αλέξανδρος Τούντας (Οικέτης),Νιόβη Χαραλάμπους (Ηλέκτρα), Σοφία Χιλλ (Κλυταιμνήστρα/Το Είδωλον της Κλυταιμνήστρας)
Xορός: Μπάμπης Αλεφάντης, Έβελυν Ασουάντ, Ναταλία Γεωργοσοπούλου, Κατερίνα Δημάτη,Κωνσταντίνος Ζωγράφος, Πύρρος Θεοφανόπουλος, Έλλη Ιγγλίζ, Βασιλίνα Κατερίνη, Θάνος Μαγκλάρας, Ελπινίκη Μαραπίδη, Άννα Μαρκά Μπονισέλ, Λυγερή Μητροπούλου, Ρόζυ Μονάκη,Ασπασία Μπατατόλη, Νίκος Ντάσης, Βαγγέλης Παπαγιαννόπουλος, Σταύρος Παπαδόπουλος, Μυρτώ Ροζάκη, Γιάννης Σανιδάς, Αλέξανδρος Τούντας, Κατερίνα Χιλλ, Μιχάλης Ψαλίδας, Giulio Germano Cervi
Στο Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου ο Giulio Germano Cervi αντικατέστησε τον Γιάννη Σανιδά.
Προπώληση εισιτηρίων: ticketservices.gr | 2107234567 | Στοά Πεσμαζόγλου (Πανεπιστημίου 39)
