Ανήσυχα εμφανίζονται τα αστικά επιτελεία στη Γαλλία, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα για το αποτέλεσμα των γαλλικών εκλογών της Κυριακής, στις οποίες φαίνεται πως η ακροδεξιά Εθνική Συσπείρωση θα καταγράψει πολύ υψηλά ποσοστά και μάλλον θα είναι πρώτη δύναμη. Ακούγονται καλέσματα συσπείρωσης στο «δημοκρατικό κέντρο» ενάντια στην ακροδεξιά. Αυτό που κρύβεται επιμελώς είναι πως η προεδρία και οι κυβερνήσεις Μακρόν είναι ο μεγάλος χορηγός της ακροδεξιάς.
Καταρχάς, εκατομμύρια εργαζόμενοι και φτωχοί στη Γαλλία μισούν τόσο τον Μακρόν, με την κυνική αντιλαϊκή του πολιτική και την αλαζονική συμπεριφορά τύπου «Λουδοβίκου» της γαλλικής ελίτ, που είναι έτοιμοι να ψηφίσουν οτιδήποτε άλλο για να τον καταδικάσουν. Δυστυχώς και ακροδεξιά. Είναι πολλοί οι λόγοι γι’ αυτό, κοινωνικοί, πολιτικοί, αξιακοί-ιδεολογικοί. Δεν μπορούμε όμως να μην υπογραμμίσουμε πως και στη Γαλλία ήταν το ακραίο αντιδραστικό και νεοφιλελεύθερο κέντρο που άνοιξε τον δρόμο στην ακροδεξιά. Αφενός για την οργή που έσπειρε με την αντιλαϊκή του πολιτική (θυμηθείτε τις τεράστιες αντιδράσεις για το ασφαλιστικό), στην οποία η Λεπέν εμφανίστηκε έξυπνα αντίθετη. Αφετέρου γιατί ενίσχυσε βασικούς πυλώνες της αντίδρασης, όπως τον ρατσισμό και τον αντι-μουσουλμανισμό, την λογική της κρατικής καταστολής ως απάντηση στα κοινωνικά προβλήματα, την πολεμική προετοιμασία και την επεμβατική λογική της «αυτοκρατορικής Γαλλίας».
Ο σύγχρονος ολοκληρωτικός καπιταλισμός χρειάζεται και γεννά την ακραία αντιδραστική πολιτική, που υλοποιούν «ακροκεντρώες» κυβερνήσεις, τύπου Μακρόν ή Σολτς στη Γερμανία. Όλα αυτά είναι θερμοκήπιο για την ακροδεξιά. Για να ανακοπεί και ανατραπεί αυτή η επίθεση δεν αρκούν «αντιδεξιές συμμαχίες» ή «αντι-ακροδεξιά λαϊκά μέτωπα». Απαιτούνται ανατρεπτικό και μαζικό εργατικό κίνημα και μια Αριστερά που θα ενωθεί ξανά με τον σκοπό της (την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλου του λαού) και με το σώμα του κόσμου της εργασίας.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (29.6.24)
